Οι τέσσερις σύντροφοι της ζωής μας..

Υπήρχε κάποτε μια βασίλισσα, 

που είχε 4 συντρόφους.

Ο τέταρτος σύντροφος ήταν ο αγαπημένος της

 Τον στόλιζε πάντα με ακριβά ρούχα και κοσμήματα., 

του χάριζε πάντα τα καλύτερα, 

του φορούσε πολύτιμα αρώματα

και του φερόταν πολύ γενναιόδωρα..

Ο τρίτος είχε μέγαλη αυτοπεποίθηση

ήταν αλαζώνας, όμως εκείνη τον αγαπούσε 

και τον σύστηνε με υπερηφάνεια στον κύκλο της

 και πάντα φοβόταν ότι κάποια μέρα, 

ίσως την άφηνε για άλλη γυναίκα..

Ο δεύτερος ήταν πάντα ευγενικός 

κι υπομονετικός μαζί της.

Όταν εκείνη αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα, 

ήξερε ότι μπορούσε να βασιστεί πάνω του, 

ότι θα την άκουγε και θα τη βοηθούσε στην λύση του.

Και ο πρώτος που αν και ήταν απόλυτα

αφοσιωμένος και πιστός
εκείνη τον παραμελούσε

 και τον έδιωχνε από κοντά της. 

Και μια μέρα, η βασίλισσα αρρώστησε βαριά 

και κατάλαβε πως θα πεθάνει.

Σκέφτηκε να ζητήσει βοήθεια και συμπαράσταση

από τους τέσσερις συντρόφους της

Έτσι τους φώναξε όλους μπροστά της 

και ρώτησε πρώτα τον τέταρτο 

που ήταν η μεγάλη της αδυναμία:

"Σ' αγάπησα περισσότερο από τους άλλους, 

και σου έδωσα τα πάντα.

Τώρα που πεθαίνω, θα με ακολουθήσεις, 

εκεί που πάω για να μην είμαι μόνη?"

''Φυσικά και ΌΧΙ!''
Εδώ οι δρόμοι μας χωρίζουν " 

απάντησε εκείνος κοφτά και απομακρύνθηκε.

Εντονα απογοητευμένη 
ρώτησε κατόπιν τον τρίτο σύντροφό της.

"Σ 'αγάπησα σ όλη μου τη ζωή 

και πάντα γύρευα την συντροφιά σου. 

Τώρα που πεθαίνω, θα με ακολουθήσεις στο θάνατο?"

"Όχι, φυσικά" απάντησε εκείνος. 

"Η ζωή είναι πολύ ωραία για να την αφήσω.

 Όταν πεθάνεις, θα παντρευτώ μια άλλη." 

Συγκλονισμένη πιά ρώτησε 
και τον δεύτερο σύντροφό της.

"Πάντα ερχόμουν σε σένα για βοήθεια 

και πάντα ήσουν εκεί για μένα. 

Όταν πεθάνω, θα με ακολουθήσεις 

για να μου κρατάς συντροφιά?"

"Λυπάμαι, δε μπορώ να σε βοηθήσω τώρα. 

Το μόνο που μπορώ να κάνω, 

είναι να 'περπατήσω' μαζί σου μέχρι τον τάφο σου.

Η βασίλισσα είχε πια τελείως απογοητευτεί

αφού ώς συνήθως είχε ξεχάσει

τον τέταρτο συντροφό της...

"Τότε, ακούστηκε μια φωνή:

 "Εγώ βασίλισσα μου θα έρθω μαζί σου! 

Θα σε ακολουθήσω όπου κι αν πας!

"Η βασίλισσα γύρισε να δει 

από πού ερχόταν η φωνή 

και είδε τον πρώτο της σύντροφο. 

Φαινόταν πολύ ταλαιπωρημένος 

και παραμελημένος.

Θρηνώντας η βασίλισσα

"Αχ τι λάθος που έκανα η δύστυχη, 

έπρεπε να σε είχα προσέξει περισσότερο, 

όταν είχα την ευκαιρία!" 

είπε και ξεψύχησε . 

Ήταν ήδη πολύ αργά.

Εδώ τελειώνει το παραμύθι 

και αρχίζει η πραγματικότητα.

Η Βασίλισσα είσαι Εσύ 

και έχεις 4 συντρόφους στη ζωή σου

Ο τέταρτος σύντροφος σου είναι το σώμα σου. 

Όση προσοχή κι αγάπη κι αν του δώσεις, 

όσα κι αν του προσφέρεις, 

κάποια στιγμή θα το αποχωριστείς.

Ο τρίτος σύντροφος είναι τα υλικά σου αγαθά.

Και αυτά είναι παροδικά..

Ο δεύτερος σύντροφος σου είναι η οικογένεια 

και οι φίλοι σου.
Όσο και αν σε αγαπούν δεν θα μπορέσουν να σε ακολουθήσουν στην απέναντι όχθη.

Ο πρώτος σου σύντροφος είναι το ΠΝΕΥΜΑ σου, 

που σχεδόν είναι πάντα παραμελημένο 

από το κυνήγι του πλούτου,

της δύναμης, 

της εξουσίας 

και των υλικών αγαθών. 

Όμως, το πνεύμα σου είναι το μόνο

που θα σε ακολουθήσει όπου κι αν πας, 

το μόνο που θα σου είναι πιστό αιώνια!

Καλλιέργησέ το, 

δυνάμωσέ το, 

διατήρησέ το ζωντανό, 

καθώς θα σε συντροφεύει για πάντα..

Πηγή : Τροποποιημένο από 

https://www.pentapostagma.gr/arheio/817_i-basilissa-kai-oi-4-syntrofoi-tis

Άδεια Χέρια. Φιλοσοφία Ζεν

Ο άνθρωπος είναι ένα παράξενο όν, 

γιατί μέσα του συνυπάρχουν 

το εφήμερο με το αιώνιο..

Σε ένα κείμενο της Ζεν αναφέρεται..

Ερχόμαστε με άδεια χέρια,  

φεύγουμε με άδεια χέρια. 

Αυτός είναι ο Ανθρωπος.. 

Οταν γεννιέσαι, από που έρχεσαι; 

Οταν πεθαίνεις, που πας; 

Η ζωή είναι σαν ένα φευγαλέο σύννεφο, 

που εμφανίζεται.. 

Ο θάνατος είναι σαν ένα φευγαλέο σύννεφο 

που εξαφανίζεται.. 

Το σύννεφο αυτο καθεαυτό δεν υπάρχει 

Η ζωή και ο θάνατος, 

η εμφάνιση και η εξαφάνιση είναι επίσης κάπως έτσι.. 

Αλλά υπάρχει κάτι, που πάντα παραμένει καθαρό.. 

Είναι καθαρό και αγνό, 

χωρίς να εξαρτάται από τη ζωή και το θάνατο..

Τι είναι αυτό το αγνό και καθαρό πράγμα;

 

Η δεύτερη Γέννηση.

Οποιος γεννιέται μία φορά πεθαίνει δύο, 

αλλά όποιος γεννιέται δύο φορές πεθαίνει μόνο μία. 

Είπεν ο Κύριος..  

Αληθώς, αληθώς σοι λέγω, 

εάν τις δεν γεννηθεί εξ ύδατος και πνεύματος, 

δεν δύναται να εισέλθει εις την βασιλεία του Θεού. 

Το γεγενημένο εκ της σαρκός, είναι σαρξ 

και το γεγενημένο εκ του πνεύματος, είναι πνεύμα.

Η πρώτη γέννηση λοιπόν 

αφορά τη δημιουργία του Βιολογικού ανθρώπου 

(Παλαιός Αδάμ). 

Η δεύτερη γέννηση είναι η Πνευματική Αναγέννηση 

και αφορά στη δημιουργία του Πνευματικού Ανθρώπου 

(Νέος Αδάμ). 

Όλοι γεννιούνται μία φορά 

αλλά πολύ λίγοι δύο, 

καθώς η δεύτερη γέννηση είναι συνειδητή επιλογή 

και έργο του Ανθρώπου 

με τη βοήθεια της Θείας χάριτος. 

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο γεννήσεις ωστόσο 

πρέπει να μεσολαβήσει ένας θάνατός, 

και αυτός αφορά τον άνθρωπο 

της φθοράς και της εμπάθειας 

που όλοι συντηρούμε μέσα μας.

Ο φθόνος, 

η υπερηφάνεια, 

η οργή, 

η λαγνεία, 

η φιλαργυρία, 

η γαστριμαργία,

η οκνηρία 

με όλες τις άπειρες αποχρώσεις τους 

είναι τα χαρακτηριστικά του.

Οταν μέσω της Πνευματικής εργασίας 

εξαγνίζεται ο άνθρωπος, 

τότε μυστικά μέσα του γεννιέται 

ο Εσω άνθρωπος της Καρδίας 

στολισμένος με κάθε αρετή και λαμπρότητα. 

Και είναι αυτός ο Έσω άνθρωπος 

που μπορεί δικαιωματικά να γίνει 

κοινωνός και μέτοχος 

της μακαριότητας και της Βασιλείας του Θεού.

Μιλώντας συμβολικά θα λέγαμε ότι 

ο Πνευματικός σπόρος 

που όλοι μεταφέρουμε βαθιά μέσα στην ψυχή μας, 

πρέπει να πέσει στη Γη, 

να πεθάνει, 

να βλαστήσει 

και έτσι να γίνει ένα δέντρο κατάφορτο με καρπούς.

Διαφορετικά ο σπόρος μένει μόνος και άκαρπος, 

ενώ μέσα του κρατάει την αδημονία της αιωνιότητας. 

Καθώς λένε και οι Σοφοί..

Αν πεθάνεις, πρίν πεθάνεις, 

δεν θα πεθάνεις, όταν πεθάνεις...

Οι γενναίοι πεθαίνουν μόνο μία φορά. Μητροπολίτης Αντώνιος Σουρόζ.

Ο θάνατος είναι η Λυδιά Λίθος της στάσης μας απέναντι στη ζωή.

Οι ανθρωποι που φοβούνται το Θάνατο,

φοβούνται τη ζωή.

Είναι αδύνατο να μη φοβάται κανείς τη ζωή,

με όλη την περιπλοκοτητα και τους κινδύνους της,

αν φοβάται το θάνατο...

Αν φοβόμαστε το θάνατο,

δεν θα είμαστε ποτέ έτοιμοι να διακινδυνεύσουμε.

Θα περάσουμε τη ζωή μας μ'ενα δειλό, προσεκτικό και άτολμο τρόπο.

Μόνο αν αντιμετωπίσουμε τον Θάνατο,

του δώσουμε νόημα και προσδιορίσουμε τη θέση του

και τη θέση μας σε σχέση με αυτόν,

θα μπορέσουμε να ζήσουμε με τρόπο άφοβο

ΚΑΙ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΜΑΣ...

Αντώνιος Σουρόζ ''On death''



Ο πιο σοφός σύμβουλος του Πολεμιστή. Κάρλος Καστανέντα.

O  θάνατος  ειναι  ο  μόνιμος  συντροφός  μας.

Βρίσκεται   πάντοτε    στα αριστερά   μας  και  πίσω  μας,

σε   απόσταση  τόση  όση  ενός  τεντωμένου χεριού,

και   είναι  ο μόνος   σοφός  σύμβουλος   του  πολεμιστή.

Όποτε   αισθάνεται  ότι  όλα   πάνε  στραβά  και   πρόκειται 

να  εκμηδενιστεί, μπορεί   να στραφεί  προς  το  θανατό του

και   να τον  ρωτήσει  αν τα  πράγματα  έχουν  έτσι στα  αλήθεια.

Ο  θάνατος του  θα του  πει  οτι  κάνει  λάθος, οτι  τίποτα   δεν   έχει

πραγματική   σημασία  εκτός  απο  το  άγγιγμα  του.

Ο θάνατος   του  θα  του  πει  <<Δε  σε  έχω   αγγίξει  ακόμα >>.

Μυστική Θεολογία

Από το Αρχονταρίκι της ΙΜ Αγίου Παύλου, ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ