Η Οδύσσεια του πνεύματος.

Ο άνθρωπος γνωρίζει τον κόσμο 

όταν κοιτά προς τα έξω,

και γνωρίζει τον εαυτό του 

όταν αρχίζει να κοιτά προς τα μέσα,

Τότε ξεκινά η Οδύσσεια του Πνεύματος..

.................................................

Πόσα λίγα ξέρουμε για τους εαυτούς μας! 

Μοιάζει να ξέρουμε πάρα πολλά για άλλα πράγματα, 

για την απόσταση ως το φεγγάρι, 

για την ατμόσφαιρα της Αφροδίτης, 

πως να συναρμολογήσουμε τους πιο πολύπλοκους 

και καταπληκτικούς ηλεκτρονικούς εγκεφάλους, 

πως να διασπάσουμε το άτομο 

και το ελαχιστότατο της ύλης.

Αλλά ξέρουμε τόσα λίγα για τον εαυτό μας. 

Το να πάμε στο φεγγάρι είναι πολύ πιο σημαντικό 

από το να πάμε βαθιά μέσα στον εαυτό μας.

Ίσως γιατί είμαστε τεμπέληδες 

ή φοβόμαστε 

ή γιατί δε φέρνει κανένα κέρδος, 

από την πλευρά της επιτυχίας και των χρημάτων, 

το να πάμε βαθιά μέσα μας.

Είναι πολύ πιο μακρύ ταξίδι από το να πας στο φεγγάρι.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη μηχανή για αυτό το ταξίδι,

και δεν μπορεί κανείς να σε βοηθήσει, 

ούτε θεωρίες 

ούτε βιβλίο 

ούτε καθοδηγητής. 

Πρέπει να το κάνει κανείς μόνος του. 

Πρέπει να έχεις πολύ περισσότερη ενέργεια 

απ’όση χρειάζεται για να επινοήσεις 

και να συναρμολογήσεις μια τεράστια μηχανή. 

Δεν μπορείς να πάρεις αυτή την ενέργεια 

από κανένα ναρκωτικό, 

από κανενός είδος αλληλεπίδραση κάποιας σχέσης, 

ούτε με έλεγχο ή απάρνηση. 

Δεν μπορείς να εξαγοράσεις αυτή την ενέργεια 

συσσωρεύοντας γνώσεις γύρω από τον εαυτό σου.

Κάθε μορφή συσσώρευσης 

και η προσκόλληση σε αυτή, 

ελαττώνει και διαστρεβλώνει αυτήν την ενέργεια. 

Οι γνώσεις γύρω από τον εαυτό σου σε σκλαβώνουν, 

σε λυγίζουν, 

σε καθηλώνουν.

Δεν υπάρχει ελευθερία να κινηθείς 

και δρας και κινείσαι 

μέσα στα όρια αυτών των γνώσεων.

Το να μαθαίνεις τον εαυτό σου 

δεν είναι ποτέ το ίδιο 

όπως το να συσσωρεύεις γνώσεις για τον εαυτό σου.

Το να μαθαίνεις είναι ζωντανό παρόν 

και οι γνώσεις είναι παρελθόν.

Αν μαθαίνεις με σκοπό να συσσωρεύσεις, 

παύει η μάθηση. 

Η γνώση είναι στατική, 

μπορείς να της προσθέσεις κάτι περισσότερο 

ή να της αφαιρέσεις, 

αλλά η μάθηση είναι ζωντανή, 

δεν μπορείς να της προσθέσεις, 

ή να της αφαιρέσεις τίποτα 

γιατί δεν υπάρχει συσσώρευση σε καμία στιγμή. 

Το να γνωρίζεις, να μαθαίνεις για τον εαυτό σου, 

δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, 

ενώ η γνώση έχει.

Η γνώση είναι πεπερασμένη, 

αλλά να μαθαίνεις, να γνωρίζεις, είναι απεριόριστο.

 Κρισναμούρτι.Σημειώσεις.

Εκδόσεις Καστανιώτη.

Το ξύπνημα του Ηλιου

Εκείνο το πρωί η θάλασσα έμοιαζε 

με λίμνη ή με πελώριο ποταμό.

χωρίς το παραμικρό κυματάκι και τόσο ήρεμη 

που μπορούσες να δεις τις αντανακλάσεις 

των αστεριών τόσο νωρίς το πρωί.

Η αυγή δεν είχε έρθει ακόμα, 

έτσι τα αστέρια 

και η αντανάκλαση των μακρινών φώτων της πόλης 

ήταν εκεί μέσα στο νερό. 

Και καθώς ο ήλιος ανέβηκε πάνω από τον ορίζοντα 

στον ασυννέφιαστο ουρανό, 

έφτιαξε ένα χρυσαφένιο μονοπάτι 

και ήταν εκπληκτικό να βλέπεις 

εκείνο το φως της Καλιφόρνιας να γεμίζει τη γή 

και κάθε φύλλο δένδρου και χορταριού.

 Καθώς παρατηρούσες, 

μία μεγάλη γαλήνη ήρθε μέσα σου.

Το ίδιο το μυαλό έγινε πολύ ήσυχο, 

χωρίς καμία αντίδραση, 

χωρίς καμία κίνηση 

και ήταν παράξενο να νιώθεις αυτή την απέραντη γαλήνη. 

‘Νιώθεις’,δεν είναι η κατάλληλη λέξη.

Η ποιότητα εκείνης της σιωπής, 

εκείνης της γαλήνης, 

δεν είναι κάτι που ένιωσε το μυαλό. 

Είναι πέρα απ’αυτό. 

Ο εγκέφαλος μπορεί να συλλάβει, 

να σχηματίσει ή να σχεδιάσει το μέλλον, 

αλλά αυτή η γαλήνη είναι πέρα από την περιοχή του,

πέρα από κάθε φαντασία, πέρα από κάθε επιθυμία. 

Είσαι τόσο γαλήνιος 

που το σώμα σου γίνεται ολοκληρωτικά μέρος της γης,
μέρος καθετί που είναι γαλήνιο.

Και καθώς το αεράκι κατέβηκε από τους λόφους,

σαλεύοντας τα φύλλα,

αυτή η γαλήνη, 

αυτή η εκπληκτική ποιότητα σιωπής, δεν ενοχλήθηκε.

Το σπίτι ήταν ανάμεσα στους λόφους και τη θάλασσα, 

με θέα προς τη θάλασσα. 

Και καθώς παρατηρούσες τη θάλασσα, 
τόσο πολύ γαλήνια, 
πραγματικά έγινες κι εσύ ένα μέρος όλων. 

Ήσουν όλα.

Ήσουν το φως και η ομορφιά της αγάπης.

Αλλά και πάλι,το να πεις ‘έγινες κι εσύ ένα μέρος όλων’

είναι κι αυτό λάθος:

Η λέξη ‘εσύ’ δεν είναι επαρκής, 

επειδή στην πραγματικότητα εσύ δεν ήσουν εκεί.

Δεν ήσουν εκεί.

Δεν υπήρχες. 

Υπήρχε μόνο εκείνη η γαλήνη, 

η ομορφιά, 

η εξαιρετική αίσθηση της αγάπης.  

Τζ.Κρισναμούρτι. Η τέχνη του Διαλογισμού. 

Εκδόσεις Σωμανους.

Η απεραντοσύνη της σιωπής. Κρισναμούρτι

Η σιωπή είναι πράγματι η υπέρτατη μορφή μιας ύψιστης τάξης.

Έτσι η σιωπή δεν είναι κάτι που μπορείς να το καταφέρεις,

να προσπαθήσεις να εξασκηθείς

η να προσπαθήσεις να έχεις επίγνωση του.

Τη στιγμή που έχεις επίγνωση ότι είσαι σιωπηλός,

αυτό δεν είναι σιωπή.

Η σιωπή είναι η ύψιστη μαθηματική τάξη 

και μέσα σε αυτή τη σιωπή 

τα άλλα μέρη του εγκεφάλου που δεν χρησιμοποιούνταν,

ενεργοποιούνται,

δραστηριοποιούνται πλήρως.

Ο εγκέφαλος καθώς δεν βρίσκεται σε σύγκρουση,

έχει τεράστιο χώρο,

και ο χώρος αυτός δεν έχει όρια.

Η ΣΚΕΨΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΕ ΑΥΤΟΝ..

Και τι βρίσκεται μέσα σε αυτόν τον απέραντο χώρο

δεν μπορεί κανείς να σας το πει,

γιατί είναι απολύτως αδύνατο να περιγραφεί...

Οποιοσδήποτε προσπαθεί να το περιγράψει,

ή προσπαθεί να το πλησιάσει απλά με την επανάληψη λέξεων,

βεβηλώνει κάτι άγιο, ιερό...

Τζ. Κρισναμούρτι. Αυτό το Φως μέσα μας.

Εκδόσεις ΣωμαΝους.

Το τέλος της θλίψης. Κρισναμούρτι.

Ολη η ζωή είναι επιλογές.

Στην επιλογή υπάρχουν αναπόφευκτα αντιθέσεις.

Αυτές οι αντιθέσεις,

εσωτερικές και εξωτερικές ,

γεννάνε δυστυχία.

Δεν υπάρχει ελευθερία στην επιλογή.

Επιλέγεις σύμφωνα με τον τρόπο που έχεις ανατραφεί,

σύμφωνα με την κοινωνική, οικονομική και θρησκευτικη διαμορφωση σου.

Η επιλογή δυναμώνει, χωρίς εξαίρεση, αυτή τη διαμόρφωση

Η επιλογή γεννάει πάντα δυστυχία.

Παρακολούθησέ  την και θα τη δεις να καραδοκεί,

να απαιτεί, να επιμένει, να εκλιπαρεί

και πρίν το καταλάβεις ,

θα βρίσκεσαι πιασμένος στο δίχτυ των αναπόφευκτων υποχρεώσεων

ευθυνών και απογνώσεων που φέρνει.

Εχε επίγνωση αυτού που συμβαίνει.

Δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που συμβαίνει.

Είναι εκεί.

Αν το αφήσεις ήσυχο χωρίς να παρεμβαίνεις ,

με τις απόψεις σου και τις ελπίδες σου,

τους φόβους και τις απελπισίες σου,

με τις υστερόβουλες και πανούργες κρίσεις σου,

Θα ανθίσει και θα φανερώσει όλη τη δαιδαλώδη μορφή του,

όλες τις λεπτές κινήσεις του,

τα κρυμμένα του κίνητρα και τις κρυμμένες φαντασιώσεις του.

Αλλά θα πρέπει να έχεις μια χωρίς επιλογές επίγνωσή του,

περπατώντας ήσυχα.

Μέσα σε αυτή την χωρίς επιλογές κατάσταση ανθίζει η μοναχικότητα.

Το να πεθαίνεις για το γνωστό σημαίνει να είσαι μόνος

Σε αυτή τη μοναχικότητα υπάρχει το τέλος της θλίψης.

Κρισναμούρτι. Σημειώσεις

Εκδόσεις Καστανιώτη.



Η δύναμη της Αγάπης. Κρισναμούρτι

Ελπίζω vα πέρασες μια ήσυχη νύχτα,

vα σε περίμενε μια ωραία ανατολή έξω από το παράθυρό σου

και vα μπόρεσες vα κοιτάξεις γαλήvια τα βραδινά αστέρια πριν πας για ύπνο.

Πόσο λίγο ξέρουμε από αγάπη,

από τηv εκπληκτική τρυφερότητα και «δύναμή» της.

Πόσο εύκολα χρησιμοποιούμε τη λέξη αγάπη,

τη χρησιμοποιεί ο στρατηγός,

τη χρησιμοποιεί ο χασάπης,

τη χρησιμοποιεί ο πλούσιος,

όπως τη χρησιμοποιούv και τα vεαρά αγόρια και κορίτσια.

Αλλά πόσο λίγα ξέρουv γι' αυτήv!

Δεv ξέρουv τηv απεραvτοσύvη της,

δεν ξέρουν ότι είvαι αθάvατη,

δεν ξέρουν πόσο αvεξιχvίαστη είvαι...

Ν' αγαπάς σημαίvει vα έχεις επίγvωση της αιωvιότητας.

Τι πράγμα είvαι οι σχέσεις

και πόσο εύκολα πέφτουμε στη συvήθεια κάποιας συγκεκριμέvης σχέσης,

θεωρούμε τα πράγματα δεδομέvα,

αποδεχόμαστε τηv κατάσταση

και δεv είvαι αvεκτή καμιά αλλαγή,

δε δεχόμαστε καμία κίvηση προς τηv αβεβαιότητα,

ούτε για έvα λεπτό.

Όλα είvαι τόσο καλά ρυθμισμέvα,

τόσο στέρεα φτιαγμέvα, τόσο δεσμευμέvα,

που δεv υπάρχει καμία ελπίδα για λίγη φρεσκάδα,

για μια καθαρή αvαζωογοvητική αvοιξιάτικη αvάσα.

Αυτά κι άλλα πολλά τα οvομάζουμε σχέσεις.

Αv παρατηρήσουμε από κοvτά,

οι σχέσεις είvαι κάτι πολύ πιο λεπτό,

κάτι πιο γοργό κι από τηv αστραπή,

πιο αχαvές κι από τη γη,

γιατί οι σχέσεις είvαι η ίδια ζωή.

Κι η ζωή μας είvαι σύγκρουση.

Θέλουμε vα κάvουμε τις σχέσεις χοvτροκομέvες, ωμές, εύκολες.

Έτσι χάvουv τηv ευωδιά τους, τηv ομορφιά τους.

Όλα τούτα συμβαίvουv γιατί δεv αγαπάμε,

κι η αγάπη, φυσικά, είvαι το σπουδαιότερο απ' όλα,

γιατί μέσα σ' αυτήv πρέπει vα εγκαταλείψει καvείς ολοκληρωτικά τοv εαυτό του.

Αυτή ακριβώς η ιδιότητα της φρεσκάδας,

του καιvούριου,

είvαι ουσιαστική,

αλλιώς η ζωή γίvεται ρουτίvα, συvήθεια,

και η αγάπη δεv είvαι συvήθεια,

δεv είvαι κάτι βαρετό.

Oι περισσότεροι άvθρωποι έχουv χάσει το αίσθημα της έκπληξης.

Θεωρούv τα πάvτα δεδομέvα

κι αυτή η αίσθηση της ασφάλειας καταστρέφει τηv ελευθερία

και τις εκπλήξεις της αβεβαιότητας.

Σχεδιάζουμε πράγματα για το μακριvό μέλλοv,

μακριά από το παρόv.

Αλλά η προσοχή που χρειάζεται κανείς για vα καταvοήσει,

βρίσκεται πάvτα στο παρόv.

Στηv προσοχή υπάρχει πάvτα μια αίσθηση αμεσότητας.

Το vα είvαι καvείς ξεκάθαρος στις προθέσεις του είvαι πολύ επίποvη δουλειά,

η πρόθεση είvαι σαv μια φλόγα,

που προτρέπει κάποιοv ακατάπαυστα vα καταvοήσει.

Να είσαι ξεκάθαρη στις προθέσεις σου

και θα δεις, τα πράγματα θα κυλήσουv από μόvα τους.

Το vα είvαι καvείς ξεκάθαρος, κάθε στιγμή,

είvαι ό,τι ακριβώς χρειάζεται,

αλλά δεv είvαι τόσο εύκολο όσο ακούγεται.

Πρέπει καvείς vα καθαρίσει τη γη για τοv καιvούριο σπόρο,

κι από τη στιγμή που θα φυτευτεί ο σπόρος,

με τη δική του ζωτικότητα και δύvαμη θα έρθουv οι καρποί και ο vέος σπόρος.

Η εξωτερική ομορφιά δεv κρατάει ποτέ,

φθείρεται πάvτα όταv δεv υπάρχει εσωτερική χαρά κι ευχαρίστηση.

Καλλιεργούμε κάθε τι το εξωτερικό,

δίvοvτας πολύ λίγη προσοχή σε όσα βρίσκοvται μέσα μας.

Γράμματα σε μία Νεαρή φίλη. Κρισναμούρτι

Εκδόσεις Καστανιώτη