Εξομολόγηση στο Άγιο Όρος.. Νίκος Καζαντζάκης.

Στή φρικτή και άνυδρη έρημο των Καρουλίων του Αγίου Όρους, 

αναζήτησε ο Νίκος Καζαντζάκης τον Γερόντα Μακάριο, 

φημισμένο ασκητή, για να εξομολογηθεί. 

Τον συνάντησε σε μία σκοτεινή σπηλιά 

 αποστεωμένο και απόκοσμο.. 

Γράφει στην Αναφορά στον Γκρέκο.. 

..........................................................................

Κοίταζα με απληστία την ψυχή τούτη που είχε εξαφανίσει το κορμί της, 

αυτό βάραινε τις φτερούγες της 

και δεν την άφηνε ν' ανέβει στον ουρανό

 Ανήλεο, ανθρωποφάγο θεριό η ψυχή που πιστεύει. 

Κρέατα, μάτια, μαλλιά, όλα του τα χε φάει. 

Δεν ήξερα τι να πω, από που ν' αρχίσω.- 

 Βαριά η ζωή σου, γέροντά μου. 

Θέλω κι εγώ να σωθώ, δεν υπάρχει άλλος δρόμος;

- Πιο βολικός; έκαμε ο ασκητής και χαμογέλασε με συμπόνια. 

- Πιο ανθρώπινος, γέροντά μου. 

- Ένας μονάχα δρόμος. 

- Πώς τον λέν; 

- Ανήφορο. 

Ν' ανεβαίνεις ένα σκαλί. 

Από το χορτασμό στην πείνα, 

από τον ξεδιψασμό στη δίψα, 

από τη χαρά στον πόνο. 

Στην κορφή της πείνας, της δίψας, του πόνου κάθεται ο Θεός. 

Στην κορφή της καλοπέρασης κάθεται ο Διάβολος διάλεξε. 

- Είμαι ακόμα νέος. Καλή ναι η γης, έχω καιρό να διαλέξω.
 

Aπλωσε ο ασκητής τα πέντε, κόκαλα του χεριού του, 

άγγιξε το γόνατό μου, με σκούντηξε: 

- Ξύπνα, παιδί μου, ξύπνα, πριν σε ξυπνήσει o Χάρος. 

 

Ανατρίχιασα. 

Γέροντά μου, του κάνω, 

δεν ήρθα εδώ να σε πειράξω, 

δεν είμαι ο Πειρασμός.

 Είμαι ένας νέος που θέλει να πιστέψει απλοϊκά, 

χωρίς να ρωτάει, 

όπως πίστευε ο παππούς μου ο χωριάτης θέλω, 

μα δεν μπορώ. 

- Αλίμονο σου, αλίμονο σου, δυστυχισμένε. 

Το μυαλό θα σε φάει, το εγώ θα σε φάει. 

Ο αρχάγγελος Εωσφόρος, που εσύ υπερασπίζεσαι 

και θες να τον σώσεις, 

ξέρεις πότε γκρεμίστηκε στην Κόλαση;

Όταν στράφηκε στο Θεό κι είπε: 

Εγώ. 

Ναι ναι, άκου, νεαρέ, και βάλ' το καλά στo νου σου:
 

- Ένα μονάχα πράμα κολάζεται στην Κόλαση, το εγώ. Το εγώ, ανάθεμά το! 

Τίναξα το κεφάλι πεισματωμένος:
 

- Με το εγώ αυτό ξεχώρισε ο άνθρωπος από το ζώο, 

μην το κακολογάς, πάτερ Μακάριε.
 

 - Με το εγώ αυτό ξεχώρισε από το Θεό. 

Πρώτα όλα ήταν ένα με το Θεό, ευτυχισμένα στον κόρφο του. 

Δεν υπήρχε εγώ και συ κι εκείνος δεν υπήρχε δικό σου και δικό μου,

δεν υπήρχαν δυό, 

υπήρχε ένα. 

Το Ένα, 

 ο Ένας.

Αυτός είναι ο Παράδεισος που ακούς,

 κανένας άλλος. 

Από κει ξεκινήσαμε, αυτόν θυμάται και λαχταρίζει η ψυχή να γυρίσει. 

Βλογημένος ο θάνατος! 

τί ναι ο θάνατος, θαρρείς; 

Ένα μουλάρι, το καβαλικεύουμε και πάμε. 

Μιλούσε, κι όσο μιλούσε το πρόσωπό του φωτίζουνταν.

Γλυκό, ευτυχισμένο χαμόγελο ξεχύνουνταν από τα χείλια του

κι έπιανε όλο του το πρόσωπο. 

Ένιωθες βυθίζουνταν στην Παράδεισο. 

- Γιατί χαμογελάς, γέροντά μου; 

- Είναι να μη χαμογελώ; μου αποκρίθηκε είμαι ευτυχής, παιδί μου. 

Κάθε μέρα, κάθε ώρα, γρικώ τα πέταλα του μουλαριού, 

γρικώ το Χάρο να ζυγώνει. 

Είχα σκαρφαλώσει τα βράχια 

για να ξομολογηθώ στον άγριο τούτον απαρνητή της ζωής. 

Μα είδα ήταν ακόμα πολύ ενωρίς. 

Η ζωή μέσα μου δεν είχε ξεθυμάνει, αγαπούσα πολύ τον ορατό κόσμο, 

έλαμπε o Εωσφόρος στο μυαλό μου, 

δεν είχε αφανιστεί μέσα στην τυφλωτική λάμψη του Θεού. 

Αργότερα, συλλογίστηκα, σα γεράσω, 

σαν ξεθυμάνω, 

σαν ξεθυμάνει μέσα μου κι o Εωσφόρος.

Σηκώθηκα. 

Ασκωσε ο γέροντας το κεφάλι. 

- Φεύγεις; έκαμε άε στο καλό. 

Ο Θεός μαζί σου. Και σε λίγο, περιπαιχτικά:
 

- Χαιρετίσματα στον κόσμο. 

- Χαιρετίσματα στον ουρανό, αντιμίλησα. 

Και πες στο Θεό, δε φταίμε εμείς,

φταίει αυτός που έκαμε τον κόσμο τόσο ωραίο.

Αναφορά στο Γκρέκο. Νίκος Καζαντζάκης. 

 

Η δεύτερη Γέννηση.

Οποιος γεννιέται μία φορά πεθαίνει δύο, 

αλλά όποιος γεννιέται δύο φορές πεθαίνει μόνο μία. 

Είπεν ο Κύριος..  

Αληθώς, αληθώς σοι λέγω, 

εάν τις δεν γεννηθεί εξ ύδατος και πνεύματος, 

δεν δύναται να εισέλθει εις την βασιλεία του Θεού. 

Το γεγενημένο εκ της σαρκός, είναι σαρξ 

και το γεγενημένο εκ του πνεύματος, είναι πνεύμα.

Η πρώτη γέννηση λοιπόν 

αφορά τη δημιουργία του Βιολογικού ανθρώπου 

(Παλαιός Αδάμ). 

Η δεύτερη γέννηση είναι η Πνευματική Αναγέννηση 

και αφορά στη δημιουργία του Πνευματικού Ανθρώπου 

(Νέος Αδάμ). 

Όλοι γεννιούνται μία φορά 

αλλά πολύ λίγοι δύο, 

καθώς η δεύτερη γέννηση είναι συνειδητή επιλογή 

και έργο του Ανθρώπου 

με τη βοήθεια της Θείας χάριτος. 

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο γεννήσεις ωστόσο 

πρέπει να μεσολαβήσει ένας θάνατός, 

και αυτός αφορά τον άνθρωπο 

της φθοράς και της εμπάθειας 

που όλοι συντηρούμε μέσα μας.

Ο φθόνος, 

η υπερηφάνεια, 

η οργή, 

η λαγνεία, 

η φιλαργυρία, 

η γαστριμαργία,

η οκνηρία 

με όλες τις άπειρες αποχρώσεις τους 

είναι τα χαρακτηριστικά του.

Οταν μέσω της Πνευματικής εργασίας 

εξαγνίζεται ο άνθρωπος, 

τότε μυστικά μέσα του γεννιέται 

ο Εσω άνθρωπος της Καρδίας 

στολισμένος με κάθε αρετή και λαμπρότητα. 

Και είναι αυτός ο Έσω άνθρωπος 

που μπορεί δικαιωματικά να γίνει 

κοινωνός και μέτοχος 

της μακαριότητας και της Βασιλείας του Θεού.

Μιλώντας συμβολικά θα λέγαμε ότι 

ο Πνευματικός σπόρος 

που όλοι μεταφέρουμε βαθιά μέσα στην ψυχή μας, 

πρέπει να πέσει στη Γη, 

να πεθάνει, 

να βλαστήσει 

και έτσι να γίνει ένα δέντρο κατάφορτο με καρπούς.

Διαφορετικά ο σπόρος μένει μόνος και άκαρπος, 

ενώ μέσα του κρατάει την αδημονία της αιωνιότητας. 

Καθώς λένε και οι Σοφοί..

Αν πεθάνεις, πρίν πεθάνεις, 

δεν θα πεθάνεις, όταν πεθάνεις...

Όλετ, ο κοκκινολαίμης. Γέρων Παίσιος

Στο τελευταίο σας γράμμα μου είχατε στείλει 

μια εικόνα με τον Αδάμ και τα ζώα στον Παράδεισο.

Σκέφτηκα λοιπόν να σας στείλω κι εγώ με τη σειρά μου ζωγραφισμένο ένα πουλί, τον πιο στενό μου φίλο. 

Τον έχω ονομάσει Όλετ, 

που σημαίνει στα αραβικά ‘παιδί’. 

Μένει στο βουναλάκι, 

πεντακόσια μέτρα μακριά από το καλύβι μου.

Κάθε μεσημέρι του πηγαίνω καλούδια και φιλεύματα.

Μόλις του δίνω κάτι να φάει, παίρνει λίγο και φεύγει. 

Εγώ το φωνάζω να έρθη, 

αλλά αυτό φεύγει και σε λίγο έρχεται κρυφά από πίσω 

και κρύβεται κάτω από τη ζακέτα μου. 

Όταν πάω να φύγω, 

με ξεπροβοδίζει σε απόσταση εκατό μέτρων περίπου, 

κι εγώ, για να μην κουρασθεί, του αφήνω κανένα ψίχουλο, 
για να ασχοληθεί, και φεύγω γρήγορα, 

για να με χάση. 

Είναι μέρες που πανυγυρίζω 

με τον Όλετ και την συντροφιά του. 

Μπορεί να πει κανείς: 

‘Γιατί δεν κάνεις το ίδιο και με τα άλλα πουλιά;’. 

Απαντώ:’Όταν φωνάζω τον Όλετ να έρθει, 

φέρνει μαζί του και πουλιά, φίλους του, 

τα οποία τρέχουν αμέσως στο φαί, 

ενώ ο Όλετ έρχεται από υπακοή και αγάπη. 

Ακόμη κι όταν είναι νηστικός, 

κάθεται αρκετή ώρα μαζί μου και ξεχνάει το φαγητό.

Εγώ του το θυμίζω.

Και τώρα που καλωσύνεψε ο καιρός 

και βρίσκει ζουζούνια να φάη, 

όταν το φωνάζω πάλι έρχεται,για την υπακοή, 

ενώ είναι χορτάτο και δεν το αναγκάζει η πείνα. 

Ε πως να μην το χαίρεσαι 

περισσότερο από τα άλλα πουλιά 

αυτό το φιλότιμο πουλάκι;’. 

Μια μέρα άργησα να πάω στο βουναλάκι και ο Όλετ, 

επειδή φυσούσε πολύ, είχε λουφάξει από νωρίς. 

Άφησα το φαγητό του κι έφυγα,χωρίς να τον δω. 

Την άλλη μέρα ξεκίνησα να πάω πολύ νωρίς, 

γιατί ανησύχησα μήπως το έφαγε κανένα γεράκι.

Αυτό, όταν είδε το πρωί το φαγητό 

που είχα αφήσει από βραδίς 

‘το πείραξε ο λογισμός’ 

και κατέβηκε στα μισά και με περίμενε.

Όταν με είδε έκανε σαν τρελό από τη χαρά του. 

Τού έδινα να φάει, 

αλλά αυτό ήθελε περισσότερο συντροφιά 

παρά φαγητό. 

Το θαυμάζω 

για την άσκησή του και για την αγάπη που έχει, 

καθώς και για την ευγνωμοσύνη του.

Εύχεσθε να μιμηθώ τις αρετές του.

Έχετε τους χαιρετισμούς 

τους δικούς του και τους δικούς μου τους πολλούς. 

Γέροντος Παισίου. Λόγοι Ε. Πάθη και Αρετές. 

Ιερόν Ησυχαστήριον ‘Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος’ Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Τα δέκα σκαλοπάτια προς την τελειότητα. Μοναχός Θεοφάνης

Οικτρός μοναχός, λεγόμενος Θεοφάνης,

Κλίμακα θείων χαρίτων σου εκθέτω,
αυτήν που η πείρα δίδαξε στους θεοφόρους.

Η καθαρότατη προσευχή είναι το πρώτο.
 
Απ' αυτήν πηγάζει κάποια καρδιακή θέρμη
 
κι ακολουθεί ενέργεια παράδοξη κι αγία.
 
Κατόπιν τα θεία δάκρυα της καρδιάς
 
κι από αυτά η ειρήνη λογισμών κάθε είδους.
 
Από αυτήν, η κάθαρση του νου αναβλύζει
 
και η θεωρία των άνω μυστηρίων,
 
και μετά έλλαμψη παράδοξη μ' άρρητο τρόπο
 
κι ανείπωτος φωτισμός της καρδιάς από τούτη
 
και από δω πάλι, τελειότητα χωρίς τέλος.

 Πλάτος λοιπόν απέραντο έχει κάθε σκαλί της,
κι ας περιλαμβάνεται σ' ένα στίχο μόνο.

Η κλίμακα φαίνεται πολύ μικρή στο μήκος
αν όμως τη δοκιμάσει κανείς μεσ' στην καρδιά του,
πλούτο θα βρει που ο κόσμος δε χωράει
και θεία πηγή που ζωή άγνωστη αναβλύζει.

Άριστος δάσκαλος η κλίμακα τούτη είναι,
για να γνωρίσει καθαρά τα μέτρα του ο καθένας

Τη θεία κλίμακα βλέποντας των δέκα χαρίτων,
αν σταθερά επάνω της βρίσκεσαι νομίζεις,
πές μας σε ποιο σκαλί της έχεις φτάσει,
ώστε κι εμείς οι ράθυμοι να ωφεληθούμε;

«Όποιος δε βρεθεί σε κάποιο απ' τα σκαλιά της,
ή δεν έχει αυτά παντοτινή μελέτη,
στο τέλος της ζωής, στην ώρα του θανάτου,
θα κυριευτεί από φόβο και τρόμο μεγάλο
κι από δειλία απέραντη, τη σωτηρία μη χάσει».

Άς ακούει όποιος τ' αυτιά έχει για ν' ακούει.

-Άκου κι εσύ που τα 'γραψες αυτά, και πρόσεξέ το.
Πώς τόλμησες εσύ ν' αρθρώσεις τέτοια λόγια,
εσύ που τίποτα απ' αυτά δεν έχεις απολύτως;

Μη νομίζεις πως αυτά τα λέω για να διδάσκω.
τον εαυτό μου στηλιτεύω με τούτα,
βλέποντας των αγωνιστών τα έξοχα βραβεία
και τη δική μου ακαρπία σε όλα.

πηγή:

Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Κλίμακα θείων χαρίτων,

Μοναχός Θεοφάνης, μεταφραση Αντώνιος Γαλίτης

εκδ. Το περιβόλι της Παναγίας, 1986, γ΄τόμος, σελ. 60



Διάλογος Αγιορίτη ασκητή με τον Νίκο Καζαντζάκη.

Ο Χριστός είναι η Μεγάλη Απόκριση σε όλες τις απορίες.

Όλα ξηγούνται, φωτίζουνται, μπαίνουν σε τάξη, κι η ψυχή ησυχάζει.

Ρωτάει, αγωνιάει, χάνει το δρόμο του, απελπίζεται μονάχα ο άπιστος.

Ύστερα από λίγες μέρες, στο Άγιον Όρος,

ένας ασκητής μεσοπάλαβος, έξαλλος,

σκαρφαλωμένος σε μια σπηλιά απάνω από τη θάλασσα,

μου 'πε ένα λόγο και με αποστόμωσε.

-Έχασες το μυαλό σου, δυστυχισμένε, του 'πα για να τον πειράξω.

Κι αυτός γέλασε:

-Έδωκα το μυαλό μου, είπε, και πήρα το Θεό.

Πάει να πει: έδωκα μια κάλπικη πεντάρα κι αγόρασα τον Παράδεισο.

Τι λες, τέκνον μου, ψώνισα καβαλάρης;

Σώπασε μια στιγμή, και σε λίγο:

-Να σου πω και τούτο, για να ξέρεις, είπε.

Μια φορά ήταν ένας μεγάλος βασιλιάς,

όμορφος, φαγάς, γλεντζές, με 365 γυναίκες στο χαρέμι του.

Κάποτε πήγε σ' ένα μοναστήρι, είδε έναν ασκητή:

-Πόσο μεγάλη είναι η θυσία που κάνεις!

του 'πε και τον κοίταξε με συμπόνια.

-Εσένα η θυσία σου είναι πιο μεγάλη, βασιλιά μου,

του αποκρίθηκε ο ασκητής.

-Πώς αυτό;

- Γιατί εγώ απαρνιέμαι τον εφήμερο κόσμο, ενώ εσύ τον αιώνιο.»

Νίκου Καζαντζάκη

Αναφορά στον Γκρέκο

Πηγή: http://fdathanasiou.wordpress.com/2011/01/13/%CE%BF-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%82/

Το ταξείδιον δια τους Ουρανους. Από τη Σοφία του Αγίου Όρους

Για να διαβάσετε το κείμενο,

κατεβάστε την εικόνα

και ανοίξτε την με το πρόγραμμα προβολής εικόνων των windows

Φωτογραφία απο την Ιερά Μονή  Μεγίστης Λαύρας.

(Από το προσωπικό μου αρχείο)

Φίλοι Bloggers,

αν σας άρεσε κοινοποίηστε την ελεύθερα.

Αδιαλείπτως προσευχεσθε! Αγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Κανείς ας μη νομίζει, αδελφοί μου χριστιανοί,

πως μόνον οι Ιερείς και οι μοναχοί πρέπει να προσευχονται αδιάλειπτα,

και όχι οι λαικοί.

Οχι! Οχι! Κάθε χριστιανός, χωρίς εξαίρεση οφείλει να προσευχεται συνεχώς.

Ο Αγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος διδάσκει όλους τους χριστιανούς

ότι το όνομα του Θεού πρέπει να μνημονεύεται στην προσευχή

τόσο συχνά όσο αναπνεύουμε...

Οταν ο Απόστολος μας παρήγγειλε: ''Αδιαλείπτως προσευχεσθε'',

ενοούσε πως πρέπει να προσευχόμαστε εσωτερικά με τη διανοιά μας

και αυτό είναι κάτι που μπορούμε πάντα να κάνουμε.

Οταν ασχολούμαστε με χειρονακτική εργασία και όταν περπατάμε

ή καθομαστε, όταν τρώμε και όταν πίνουμε,

μπορουμε πάντα να προσευχόμαστε με τη διάνοια

και να ασκούμε την εσωτερική προσευχή,

πράγμα που ευχαριστει πολύ το Θεό.

Ας δουλεύουμε με το σώμα μας

και ας προσευχόμαστε με την ψυχή μας.

Ο Εξωτερικός μας εαυτός ας εκτελεί τη φυσική εργασία,

και ο Εσωτερικός ας συγκεντρωθεί πλήρως και ολοκληρωτικά

στην υπηρεσία του Θεού

και ποτέ να μην υποστείλουμε τη σημαία της πνευματικής εργασίας

της εσωτερικής προσευχής.

Αγιος Νικόδημος Ο Αγιορείτης.

Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών.