Τι είναι η Αγάπη..

Η Νάζλα, 

μία μέρα, πήγε και βρήκε ένα γέρο και τον ερώτησε. 

-Τι  είναι η Αγάπη. 

Ο γέρος αποκρίθηκε

- Κοίταξε αυτήν την παπαρούνα. 

Εχτές μαράθηκε, 

σήμερα ξεφυλλίζεται, 

αύριο δε θα μείνει από την ομορφιά της 

παρά ένα ξερό κουμπάκι 

γεμάτο σπόρους φαρμακερούς. 

Τέτοια είναι η Αγάπη. 

Η κόρη έφυγε με καρδιά θλιμμένη. 

Την άλλη μέρα, 

παρατήρησε μέσα σ'ένα μαγαζί έναν άνθρωπο 

που έτριβε τους σπόρους της παπαρούνας.

-Άθλιε, 

φώναξε η Νάζλα, 

για ποιο δυστυχισμένο ετοιμάζεις αυτό το γιατρικό. 

Ο άλλος έσκασε στα γέλια. 

-Οι σπόροι αυτοί, μικρούλα μου, 

έχουνε φαρμάκι. 

Μα βγάζω ένα γλυκύτατο λάδι απ'αυτούς. 

Πρέπει όμως να ξέρει κανείς να το παίρνει. 

Αγνώστου Άραβα ποιητή. 

Το περιβόλι της Αγάπης. 

Εκδόσεις Ηριδανός.

Προσευχή υπέρ των εχθρών υμών. Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης

Μακάριος ο άνθρωπος 

που προσεύχεται υπέρ των εχθρών του..

Γιατί αυτό είναι αδιάψευστο σημείο ότι επισκιάζεται 

από τη χάρη και τη γαλήνη του Αγίου Πνεύματος..

Γράφει ο Άγιος Σιλουανός.

...........................................................

Η ψυχή δεν είναι δυνατόν να έχει ειρήνη, 

εάν δεν προσεύχεται υπέρ των εχθρών της. 

Εγώ ο ίδιος είμαι μέγας αμαρτωλός, 

αλλά γράφω για την ευσπλαχνία του Θεού, 

την οποία γνώρισε η ψυχή μου δια του Αγίου Πνεύματος. 

Ο Ελεήμων Θεός με εδίδαξε με την Χάρι Του 

να αγαπώ τους εχθρούς. 

Χωρίς τη Χάρι του Θεού 

δεν μπορούμε να αγαπούμε τους εχθρούς, 

αλλά το Άγιο Πνεύμα εμπνέει  την αγάπη 

και τότε η ψυχή λυπείται ακόμη και τους δαίμονες, 

ότι ξέπεσαν από το καλό 

και έχασαν την ταπείνωση και την αγάπη προς το Θεό. 

Σας ικετεύω δοκιμάστε . 

Εάν κάποιος σας προσβάλλη 

ή σας περιφρονή 

ή αφαιρή κάτι από τα υπάρχοντά σας 

ή και διώκει την Εκκλησία, 

προσεύχεστε στον Κύριο λέγοντας 

«Κύριε, όλοι μας είμαστε πλάσματά Σου. 

Λυπήσου τους πλανημένους δούλους Σου 

και κάλεσέ τους σε μετάνοια». 

Και τότε θα φέρεις στην ψυχή σου τη Χάρι. 

Ο άνθρωπος είναι κτίσμα μέγα. 

Και εάν τον βλέπης ότι παραπλανήθηκε 

και κινδυνεύει να καταστραφή, 

κάνε προσευχή γιαυτόν και κλαύσε άν μπορείς, 

ει δε μή, 

στέναξε τουλάχιστον γι’αυτόν ενώπιον του Θεού. 

Την ψυχή που βιώνει αυτόν τον πόνο την αγαπά ο θεός, 

διότι εξομοιώθηκε μαζί του. 

Ο κόσμος στηρίζεται στην προσευχή,

και όταν αδυνατίσει η προσευχή, 

τότε ο Κόσμος θα χαθή. 

Θα πείς ίσως ότι τώρα δεν υπάρχουν τοιούτοι μοναχοί, 

οι οποίοι να προσεύχονται για όλον τον κόσμο. 

Εγώ δε σου λέγω 

ότι όταν επάνω στη γη εκλείψη αυτή η προσευχή, 

τότε ο κόσμος θα παρέλθει, 

θα έρθουν μεγάλες ωδίνες. 

Υπάρχουν και τώρα ακόμη. 

Εξ αιτίας τοιούτων ανθρώπων, σκέπτομαι, 

ο Κύριος διαφυλάττει τον κόσμο, 

επειδή αυτοί  είναι τόσο ευάρεστοι σ’Αυτόν, 

και ο Θεός πάντοτε εισακούει τους ταπεινούς Του δούλους, 

και εμείς όλοι απολαμβάνουμε ειρήνη 

από τις προσευχές τους. 

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης. Ο κόσμος της Προσευχής. 
Εκδόσεις Κάλαμος.

Σύνορα η Αγάπη δε γνωρίζει...Οσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Παλιά συνηθίζαμε κατά την εορτή  των Θεοφανείων, 

ν’αγιάζουμε τα σπίτια. 

Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. 

Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, 

μου ανοίγανε κι έμπαινα ψάλλοντας: “ 

«Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε..». 

Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, 

βλέπω μια σιδερένια πόρτα. 

Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, 

που ήταν γεμάτη μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, 

και προχωρώ στη σκάλα.

Ήταν μία σκάλα εξωτερική που ανέβαινε πάνω 

και κάτω είχε ένα υπόγειο. 

Ανέβηκα τη σκάλα, 

χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μία Κυρία. 

Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου 

το «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε..» 

Με σταματάει απότομα. 

Εν τω μεταξύ με ακούσανε 

και δεξιά και αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες 

απ’τα δωμάτια. 

«Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής», είπα μέσα μου. 

Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ’εμποδίσει. 

–Να φύγεις μου λέει. 

Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. 

Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις σε παρακαλώ. 

Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος 

και της λέω. –Εγώ δεν μπορώ να φύγω! 

Εγώ είμαι Παπάς, δεν μπορώ να φύγω! 

Ήρθα εδώ ν’αγιάσω. 

Ναί αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. 

–Μα δεν ξέρουμε 

αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. 

Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός 

και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό ,

οι κοπέλες ή εσύ, 

μπορεί να έλεγα: 

«Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. 

Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου» 

Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. 

Της λέω λοιπόν. 

–Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. 

Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. 

Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα 

το «Εν Ιορδάνη Βαπτιζομένου Σου Κύριε..», 

διότι είχα μιά χαρά μέσα μου, 

που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα 

να πάω και σ’αυτές τις ψυχές. 

Φιλήσανε όλες το Σταυρό.

 Ήταν περιποιημένες με τις πολύχρωμες φούστες κλπ. 

Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. 

Ο Θεός μας αγαπάει όλους. 

Είναι πολύ καλός και «βρέχει επί δικαίους και αδίκους». 

Όλοι τον έχουμε Πατέρα 

και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός.

Μόνο να φροντίσουμε να Τον γνωρίσουμε 

και να τον Αγαπήσουμε κι εμείς 

και να γίνουμε καλοί. 

Να τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχείς θα είστε. 

Κοιτάζανε απορημένες. 

Κάτι πήρε η Ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. 

–Χάρηκα, τους λέω τέλος, 

που μ’αξιώσε ο Θεός να έλθω σήμερα 

και να σας αγιάσω. 

Χρόνια πολλά! 

–Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα. 

Βίος και λόγοι. 

Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. 

Εκδόσεις Ιερά μονή Χρυσοπηγής. Χανιά 2003.

Η διψασμένη Οχιά και τα άλλα ζώα. Αφηγήσεις από τη Ζωή του Γέροντος Παισίου

Ο Πάτερ Παίσιος εξημέρευε 

εξίσου τους ανθρώπους και τα ζώα. 

Πολλοί ταραγμένοι άνθρωποι 

έβρισκαν κοντά του γαλήνη. 

Αλλά και τα ζώα επίσης τον αγάπουσαν 

καθώς ακτινοβολούσε την αγνή άδολη αγάπη 

προς όλη τη κτίση 

Λέει ο Γέρων...

.........................................................

Μια φορά, τότε που ήμουν με την κήλη, 

κάποιοι εργάτες κουβαλούσαν ξύλα με τα ζώα 

εκεί στην περιοχή του Καλυβιού. 

Βλέπω σε μία στιγμή ένα ζώο 

να πέφτη, το καημένο, κάτω 

και το σαμάρι με τα ξύλα να πέφτει πάνω του.

Δίπλωσαν τα πόδια του και δεν μπορούσε να τα ισιώση. 

Εγώ ξέχασα ότι είχα κήλη, 

ξέχασα ότι δυσκολευόμουν ακόμη και να περπατήσω.

Τρέχω πετάω τα ξύλα. 

Πάω να σηκώσω το σαμάρι, δεν μπορούσα.

Δίνω μία τραβάω τα σχοινιά και ελευθερώσα το ζώο.

Οπότε ένα Πατέρας που ήταν εκεί κοντά φώναξε: 

Πρόσεξε, έχεις κήλη, θα πάθεις καμμία ζημιά! 

Τότε θυμήθηκα ότι είχα κήλη.

Καλά, του λέω, εγώ έχω κήλη. 

Εσύ που δεν έχεις κήλη γιατί δεν έτρεξες; 

Φοβήθηκα μη με κλωτσήσει, μου λέει. 

Ευλογημένε, του λέω το ζώο και λύκος να είναι, 

όταν το καημένο βρίσκεται σε ανάγκη, 

ζητάει βοήθεια και δεν κάνει κακό στον άνθρωπο.

Αλλά ακόμη και αν διψούν τα ζώα, 

στον άνθρωπο καταφεύγουν, 

γιατί ο άνθρωπος είναι το αφεντικό τους.

Θυμάμαι μία φορά, στο Καλύβι του Τιμίου Σταυρού, 

ένα καλοκαίρι, 

μία οχιά κατέβηκε από την λαμαρίνα της σκεπής 

και κουλουριάστηκε μπροστά μου. 

Σήκωνε το κεφάλι της ψηλά, 

έβγαζε τη γλώσσα της και σφύριζε. 

Διψούσε πολύ-Είχε καεί από τον πολύ καύσωνα-

και με απειλούσε.

Ζητούσε νερό, αλλά με επιτακτικό τρόπο,

λες και ήμουν υποχρεωμένος να της φέρω νερό.

‘Βρε, της λέω, 

εσύ, έτσι που κάνεις,

δεν συγκινείς τον άλλον’

Της έβαλα μετά νεράκι και ήπιε.

Τα τσακάλια πολύ με συγκινούν, 

γιατί, όταν πεινούν κλαίνε σαν μωρά παιδιά. 

Να δείτε τί έχω πάθει με τα γατάκια τώρα στο Καλύβι. 

Πρόσεξαν πως κάθε φορά που χτυπούσε το καμπανάκι, 

έβγαινα έξω,

και πότε-πότε τους έριχνα κάτι για να φάνε.

Όταν λοιπόν πεινούν, 

τραβούν το σκοινί και χτυπάει το καμπανάκι.

Βγαίνω και βλέπω να χτυπούν αυτά το καμπανάκι 

και τα ταίζω. 

Πως τα έχει κάνει όλα ο Θεός!

.....................................................

Γέροντος Παισίου Αγιορείτου 

Λόγοι Ε Πάθη και Αρετές. 

Ιερόν Ησυχαστήριον ‘Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος’ Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Οι δύο μοναχοί και η όμορφη κόρη. Ιστορία Ζέν.

Δύο μοναχοί βάδιζαν σιωπηλά 

πηγαίνοντας σε ένα γειτονικό μοναστήρι. 

Λίγο πρίν το δειλινό έφτασαν στην όχθη ενός ποταμού 

όπου τα νερά είχαν ανέβει 

λόγω των εποχιακών βροχών. 

Εκεί καθόταν λυπημένη μια όμορφη κόρη

καθώς φοβόταν να περάσει στην απέναντι όχθη.

Βλέποντας τους μοναχούς, 

ζήτησε ευγενικά αν θα μπορούσαν να τη βοηθούσαν. 

Ο νεαρός μοναχός χωρίς καν να την κοιτάξει, 

την επέπληξε έντονα 

καθώς θεώρησε 

ότι προσπαθούσε να τους σκανδαλήσει, 

 ενώ ήξερε ότι είχαν πάρει όρκο αγνότητας. 

Τότε ο ηλικιωμένος μοναχός της είπε: 

Καλή μου κοπέλα, 

πως είναι δυνατον να σε αφήσουμε αβοήθητη. 

Χωρίς να το σκεφτεί τη σήκωσε στην πλάτη του 

και την πέρασε απέναντι. 

Τότε η κοπέλα του χαμογέλασε ευγενικά, 

 τον ευχαρίστησε 

και συνέχισε την πορεία της. 

Μετά το γεγονός αυτό οι δύο μοναχοί 

 συνέχισαν τη σιωπηλή τους πορεία 

Οταν έφτασαν στον προορισμό τους, 

ο νεαρός μοναχός που συνέχισε να σκέφτεται την κοπέλα 

δεν κατάφερε να συγκρατηθεί 

και είπε στον συνοδοιπόρο του.

Πώς μπόρεσες και το έκανες αυτό! 

 Είναι εναντια στους όρκους που έχουμε δώσει! 

Τότε ο σοφός μοναχός του απάντησε. 

Αγαπημένε μου αδελφέ! 

 Συγχώρεσέ με! 

Εγω όμως μόνο για μία στιγμή την κράτησα 

και την άφησα κατόπιν! 

Εσύ γιατί την κρατάς ακόμη;

Αββάς Ποιμένας. Ο Γέροντας της Αγάπης.

Είπεν ο Αββάς Ποιμήν.

Αυτά τα τρία πράγματα είναι χρήσιμα. 

Το να φοβήται κανείς τον Κύριον 

και το να προσεύχεται ακαταπαύστως 

και το να κάμνει καλόν εις τον πλησίον.

Ένας αδελφός ηρώτησε τον Αββάν Ποιμένα, λέγων. 

Εάν ίδω σφάλμα του αδελφού μου, 

καλόν είναι να το σκεπάσω; 

Του λέγει ο Γέρων. 

Οποιαν ώραν σκεπάσωμεν το σφάλμα του αδελφού μας 

και ο Θεός σκεπάζει το ιδικόν μας.

 Ένας αδελφός ηρώτησε τον Αββάν Ποιμέναν, λέγων, 

ότι εάν ιδώ κανέναν αδελφόν, 

δια τον οποίον ήκουσα σφάλμα, 

δεν θέλω να τον βάλω στο κελλίον μου; 

Εάν δε ιδώ κανένα καλόν να χαίρομαι μαζί του; 

Του λέγει ο Γέρων.

Εάν κάμνεις εις τον καλόν αδελφόν ολίγον καλόν, 

κάμε διπλάσιον εις τον άλλον.

Επισκέφθηαν μερικοί γέροντες τον Αββάν Ποιμένα 

και του είπαν. 

Ορίζεις, εάν ίδωμεν τους αδελφούς να νυστάζουν 

εις την ακολουθίαν να τους σκουντήσωμεν 

δια να είναι ξύπνιοι εις την αγρυπνίαν; 

Ο δε τους λέγει΄ 

Εγώ πάντως εάν ιδώ τον αδελφόν μου να νυστάζη, 

θα βάλω την κεφαλήν του εις τα γόνατά μου 

και θα τον αναπαύσω.

 Ένας αδελφός ηρώτησε τον Αββάν Ποιμένα, λέγων. 

Μαζί μου κατοικούν αδελφοί.

Ορίζεις να τους διατάξω; 

Του λέγει ο Γέρων. 

Όχι, αλλά γίνε εις αυτούς παράδειγμα και όχι νομοθέτης. 

 Είπεν ο Αββάς Ποιμήν, 

ότι το να διδάξη κανείς τον πλησίον του 

είναι όμοιον να τον ελέγξει.

Ηρώτησαν μερικοί πατέρες τον Αββάν Ποιμέναν, λέγοντες. 

Εάν ίδωμεν ένα αδελφό να αμαρτάνει, 

ορίζεις να τον ελέγξωμεν; 

Τους λέγει ο Γέρων. 

Εγώ πάντως εάν έχω ανάγκην να περάσω απ’εκεί 

και τον ιδώ να αμαρτάνει, 

περνώ μακριά από αυτόν και δεν τον ελέγχω.

 Είπεν πάλιν

¨Μήν κάμνεις το θέλημά σου.

Αναγκαίον δε είναι να ταπεινώσεις τον εαυτόν σου 

εις τον αδελφόν σου.

  Είπεν μεγαλυτέραν από αυτήν την αγάπην 

δεν ευρίσκει κανείς, 

από το να βάλλη την ψυχήν του υπέρ του πλησίον του.

Διότι εάν ακούση λόγον κακόν,δηλαδή λυπηρόν, 

και ενώ μπορεί να ειπή και αυτός το όμοιον 

να αγωνισθεί και να μην ειπή 

ή αδικηθή πλεονεκτικώς και υπομένη 

και δεν ανταποδώσει εις αυτόν, 

ο τοιούτος βάλλει την ψυχήν του υπέρ του πλησίον.

Είπεν πάλιν 

Η κακία ουδόλως αφανίζειν την κακίαν΄ 

Αλλά εάν κάποιος σου κάμη κακόν, 

κάμε του καλόν, 

δια να αφανίσεις την κακίαν με την ευεργεσίαν 

Το Γεροντικόν.

Ητοι Θαυμασταί διηγήσεις από την ζωήν 

των αγίων ερημιτών των πρώτων χριστιανικών αιώνων

Εκδόσεις Ορθόδοξου Ιδρύματος. Απόστολος Βαρνάβας.