Η διψασμένη Οχιά και τα άλλα ζώα. Αφηγήσεις από τη Ζωή του Γέροντος Παισίου

Ο Πάτερ Παίσιος εξημέρευε 

εξίσου τους ανθρώπους και τα ζώα. 

Πολλοί ταραγμένοι άνθρωποι 

έβρισκαν κοντά του γαλήνη. 

Αλλά και τα ζώα επίσης τον αγάπουσαν 

καθώς ακτινοβολούσε την αγνή άδολη αγάπη 

προς όλη τη κτίση 

Λέει ο Γέρων...

.........................................................

Μια φορά, τότε που ήμουν με την κήλη, 

κάποιοι εργάτες κουβαλούσαν ξύλα με τα ζώα 

εκεί στην περιοχή του Καλυβιού. 

Βλέπω σε μία στιγμή ένα ζώο 

να πέφτη, το καημένο, κάτω 

και το σαμάρι με τα ξύλα να πέφτει πάνω του.

Δίπλωσαν τα πόδια του και δεν μπορούσε να τα ισιώση. 

Εγώ ξέχασα ότι είχα κήλη, 

ξέχασα ότι δυσκολευόμουν ακόμη και να περπατήσω.

Τρέχω πετάω τα ξύλα. 

Πάω να σηκώσω το σαμάρι, δεν μπορούσα.

Δίνω μία τραβάω τα σχοινιά και ελευθερώσα το ζώο.

Οπότε ένα Πατέρας που ήταν εκεί κοντά φώναξε: 

Πρόσεξε, έχεις κήλη, θα πάθεις καμμία ζημιά! 

Τότε θυμήθηκα ότι είχα κήλη.

Καλά, του λέω, εγώ έχω κήλη. 

Εσύ που δεν έχεις κήλη γιατί δεν έτρεξες; 

Φοβήθηκα μη με κλωτσήσει, μου λέει. 

Ευλογημένε, του λέω το ζώο και λύκος να είναι, 

όταν το καημένο βρίσκεται σε ανάγκη, 

ζητάει βοήθεια και δεν κάνει κακό στον άνθρωπο.

Αλλά ακόμη και αν διψούν τα ζώα, 

στον άνθρωπο καταφεύγουν, 

γιατί ο άνθρωπος είναι το αφεντικό τους.

Θυμάμαι μία φορά, στο Καλύβι του Τιμίου Σταυρού, 

ένα καλοκαίρι, 

μία οχιά κατέβηκε από την λαμαρίνα της σκεπής 

και κουλουριάστηκε μπροστά μου. 

Σήκωνε το κεφάλι της ψηλά, 

έβγαζε τη γλώσσα της και σφύριζε. 

Διψούσε πολύ-Είχε καεί από τον πολύ καύσωνα-

και με απειλούσε.

Ζητούσε νερό, αλλά με επιτακτικό τρόπο,

λες και ήμουν υποχρεωμένος να της φέρω νερό.

‘Βρε, της λέω, 

εσύ, έτσι που κάνεις,

δεν συγκινείς τον άλλον’

Της έβαλα μετά νεράκι και ήπιε.

Τα τσακάλια πολύ με συγκινούν, 

γιατί, όταν πεινούν κλαίνε σαν μωρά παιδιά. 

Να δείτε τί έχω πάθει με τα γατάκια τώρα στο Καλύβι. 

Πρόσεξαν πως κάθε φορά που χτυπούσε το καμπανάκι, 

έβγαινα έξω,

και πότε-πότε τους έριχνα κάτι για να φάνε.

Όταν λοιπόν πεινούν, 

τραβούν το σκοινί και χτυπάει το καμπανάκι.

Βγαίνω και βλέπω να χτυπούν αυτά το καμπανάκι 

και τα ταίζω. 

Πως τα έχει κάνει όλα ο Θεός!

.....................................................

Γέροντος Παισίου Αγιορείτου 

Λόγοι Ε Πάθη και Αρετές. 

Ιερόν Ησυχαστήριον ‘Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος’ Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Όλετ, ο κοκκινολαίμης. Γέρων Παίσιος

Στο τελευταίο σας γράμμα μου είχατε στείλει 

μια εικόνα με τον Αδάμ και τα ζώα στον Παράδεισο.

Σκέφτηκα λοιπόν να σας στείλω κι εγώ με τη σειρά μου ζωγραφισμένο ένα πουλί, τον πιο στενό μου φίλο. 

Τον έχω ονομάσει Όλετ, 

που σημαίνει στα αραβικά ‘παιδί’. 

Μένει στο βουναλάκι, 

πεντακόσια μέτρα μακριά από το καλύβι μου.

Κάθε μεσημέρι του πηγαίνω καλούδια και φιλεύματα.

Μόλις του δίνω κάτι να φάει, παίρνει λίγο και φεύγει. 

Εγώ το φωνάζω να έρθη, 

αλλά αυτό φεύγει και σε λίγο έρχεται κρυφά από πίσω 

και κρύβεται κάτω από τη ζακέτα μου. 

Όταν πάω να φύγω, 

με ξεπροβοδίζει σε απόσταση εκατό μέτρων περίπου, 

κι εγώ, για να μην κουρασθεί, του αφήνω κανένα ψίχουλο, 
για να ασχοληθεί, και φεύγω γρήγορα, 

για να με χάση. 

Είναι μέρες που πανυγυρίζω 

με τον Όλετ και την συντροφιά του. 

Μπορεί να πει κανείς: 

‘Γιατί δεν κάνεις το ίδιο και με τα άλλα πουλιά;’. 

Απαντώ:’Όταν φωνάζω τον Όλετ να έρθει, 

φέρνει μαζί του και πουλιά, φίλους του, 

τα οποία τρέχουν αμέσως στο φαί, 

ενώ ο Όλετ έρχεται από υπακοή και αγάπη. 

Ακόμη κι όταν είναι νηστικός, 

κάθεται αρκετή ώρα μαζί μου και ξεχνάει το φαγητό.

Εγώ του το θυμίζω.

Και τώρα που καλωσύνεψε ο καιρός 

και βρίσκει ζουζούνια να φάη, 

όταν το φωνάζω πάλι έρχεται,για την υπακοή, 

ενώ είναι χορτάτο και δεν το αναγκάζει η πείνα. 

Ε πως να μην το χαίρεσαι 

περισσότερο από τα άλλα πουλιά 

αυτό το φιλότιμο πουλάκι;’. 

Μια μέρα άργησα να πάω στο βουναλάκι και ο Όλετ, 

επειδή φυσούσε πολύ, είχε λουφάξει από νωρίς. 

Άφησα το φαγητό του κι έφυγα,χωρίς να τον δω. 

Την άλλη μέρα ξεκίνησα να πάω πολύ νωρίς, 

γιατί ανησύχησα μήπως το έφαγε κανένα γεράκι.

Αυτό, όταν είδε το πρωί το φαγητό 

που είχα αφήσει από βραδίς 

‘το πείραξε ο λογισμός’ 

και κατέβηκε στα μισά και με περίμενε.

Όταν με είδε έκανε σαν τρελό από τη χαρά του. 

Τού έδινα να φάει, 

αλλά αυτό ήθελε περισσότερο συντροφιά 

παρά φαγητό. 

Το θαυμάζω 

για την άσκησή του και για την αγάπη που έχει, 

καθώς και για την ευγνωμοσύνη του.

Εύχεσθε να μιμηθώ τις αρετές του.

Έχετε τους χαιρετισμούς 

τους δικούς του και τους δικούς μου τους πολλούς. 

Γέροντος Παισίου. Λόγοι Ε. Πάθη και Αρετές. 

Ιερόν Ησυχαστήριον ‘Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος’ Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Είσαι μέλισσα ή μύγα; Πάτερ Παίσιος

Τότε, ο Γέροντας άρχισε να μας λέει:

«Γνώρισα εκ πείρας ότι σ’ αυτή τη ζωή

οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες.

Η μία, λοιπόν, κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μυγα.

Η μύγα έχει την εξής ιδιότητα:

να πηγαίνει πάντα και να κάθεται σε ό,τι βρώμικο υπάρχει.

Για παράδειγμα, αν ένα περιβόλι είναι γεμάτο λουλούδια, που ευωδιάζαυν,

και σε μια άκρη του περιβολιού κάποιο ζώο εχει κάνει μια ακαθαρσία,

τότε μια μύγα, πετώντας μέσα σ’ αυτό το πανέμορφο περιβόλι,

θα πετάξει πάνω απο όλα τα άνθη και σε κανένα δεν θα καθίσει.

Μόνο όταν δει την ακαθαρσία,

τότε αμέσως θα κατέβει και θα καθίσει πάνω σ’ αυτήν

και θα αρχίσει να την ανασκαλεύει,

αναπαυόμενη στη δυσωδία που προκαλείται από το ανακάτεμα αυτό

και δε θα ξεκολλά από εκεί.

Η μία λοιπόν μερίδα των ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα.

Είναι η κατηγορία των ανθρώπων που έχει μάθει

πάντα να σκέφτεται και να ψάχνει να βρει ό,τι κακό υπάρχει,

αγνοώντας και μη θέλοντας ποτέ να σταθεί στο καλό.

Η άλλη κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μέλισσα.

Η ιδιότητα της μέλισσας

είναι να βρίσκει και να κάθεται σε ό,τι καλό και γλυκό υπάρχει.

Αν πιάσεις τη μέλισσα και τη ρωτήσεις που υπάρχουν σκουπίδια,

αυτή θα σου πει ότι δε γνωρίζει,

θα σου πει εκεί υπάρχουν γαρδένιες, εκεί τριανταφυλλιές,

εκεί θυμάρι, εκεί μέλι, εκεί ζάχαρη, εκεί λουκούμια

και γενικά θα είναι γνωστής όλων των καλών

και θά έχει παντελή άγνοια όλων των κακών.

Αυτή είναι η δεύτερη ομάδα, των ανθρώπων

εκείνων που έχουν καλούς λογισμούς και σκέπτονται και βλέπουν τα καλά.

Και κατέληξε ο Γέροντας

«Εγώ σε όσους έρχονται και μου κατηγορούν τους άλλους

-και με δυσκολεύουν-

τους λέω αυτό το παράδειγμα

και τους υποδεικνύω να διαλέξουν σε ποια κατηγορία θέλουν να βρίσκονται

και αναλόγως να ψάξουν να βρουν

και τους ανάλογους ανθρώπους της κατηγορίας τους».

http://vatopaidi.wordpress.com/Αντιγραφή