Εικόνα

Εικόνα

Ενας αρχαίος μύθος αναφέρει:

Αφού οι θεοί δημιούργησαν τον κόσμο, φοβήθηκαν ότι ίσως κάποτε ο Ανθρωπος τους επισκιάσει...


Θέλησαν λοιπόν να κρύψουν κάπου το μυστικό της Αθανασίας,

ώστε ο άνθρωπος να μην το βρει ποτέ και να παραμείνει θνητός και αδύναμος...

Ακούστηκαν πολλές απόψεις...

Η πιο σοφή ήταν να το κρύψουν μέσα στην καρδιά του Ανθρώπου γιατί εκεί δεν θα σκεπτόταν να ψάξει ποτε...

Ετσι και έγινε.


Εκτοτε ο Ανθρωπος αναζητα το κλειδί της αθανασίας οπουδήποτε αλλού εκτός από μέσα του...


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μυθολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μυθολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2013

Πως η αράχνη δημιούργησε το Σύμπαν




Πριν την αυγή της δημιουργίας 
η μοναχική γυναίκα αράχνη οραματίστηκε τον Κόσμο.

Κάθισε στον αργαλειό της και άρχισε να υφαίνει.

Στην αρχή σκέφτηκε να γεμίσει το άπειρο σκοτεινό διάστημα με λαμπερά αστέρια.

Κάθε φορά λοιπόν 
που η κλωστή διαπλέκονταν με μία άλλη 
σχηματίζονταν ένα αστέρι. 

Και έτσι γέμισε ο ουρανός. 

Κάθε αστέρι ήταν ενωμένο με όλα τα άλλα αστέρια στον ιστό,
όπως οι κλωστές στο πλεκτό.

Στη συνέχεια θέλησε να υφάνει την κατοικία της.

Διάλεξε λοιπόν ένα όμορφο λαμπερό αστέρι, 
που γύρω του περιφέρονταν μικροί πλανήτες.

Σε έναν από αυτούς τους πλανήτες 
με γαλάζιους ωκεανούς, άσπρα σύννεφα και πράσινα δάση έστισε τον αργαλειό της και άρχισε πάλι να πλέκει. 

Κάθε φορά που η κλωστή διαπλέκονταν με μία άλλη σχηματίζονταν φυτά,ψάρια,έντομα, πουλιά και ζώα 
που κατέκλυσαν τη Γη. 

Κάθε ζωντανό πλάσμα ήταν ενωμένο με τα υπόλοιπα, 
όπως οι κλωστές στο πλεκτό. 




Στη συνέχεια για να έχει συντροφιά 
άρχισε να πλέκει με διάφορα χρώματα 
άντρες, γυναίκες και παιδιά 

Όλοι οι άνθρωποι ήταν επίσης ενωμένοι μεταξύ τους 
όπως οι κλωστές στο πλεκτό. 

Όταν λοιπόν τελείωσε 
γύρισε και κοίταξε τη δημιουργία της.

Αστέρια, πλανήτες, φυτά, ζώα, άνθρωποι, 
ήταν όλα ενωμένα μεταξύ τους, 
όπως οι κλωστές στο πλεκτό. 

Κατόπιν χαμογέλασε ικανοποιημένη
και αποκοιμήθηκε.


Ινδιάνικος μύθος δημιουργίας.


Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2011

Οι δύο Λύκοι


Ένα βράδυ, ένας γέρος ινδιάνος της φυλής Τσερόκι μίλησε στον εγγονό του
για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.

Είπε: "Γιέ μου,
η μάχη γίνεται μεταξύ δυο λύκων που υπάρχουν μέσα σε όλους μας.



Ο ένας είναι το Κακό.

Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία,
η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα,
τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
  



Ο άλλος είναι το Καλό.

Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη,

η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια,

η ευσπλαχνία και η πίστη στους θεούς".




Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:

"Και ποιος λύκος νικάει;"






Ο γέρος απάντησε: "Αυτός που ταΐζεις περισσότερο".