Ανάμνηση, Διάκριση και Προσδοκία..

Η Ατραπός(Πνευματική οδός) 

περνά από την Ανάμνηση (Ντικρ), 

Διάκριση (Φικρ) 

και Προσδοκία(Χιμάχ). 

Ντίκρ είναι Ανάμνηση του Θεού,

από τον οποίο με διαχωρίζει ο εαυτός μου. 

Αυτή η πλάνη που ο ίδιος προκάλεσα, 

δημιουργεί ένα φράγμα, 

τη χωριστικότητα.

 Για να αρχίσουμε λοιπόν τη διάλυση του Εαυτού, 

είναι απαραίτητη η Ανάμνηση. 

Πως μπορώ όμως να θυμηθώ το Θεό, 

όταν είμαι γεμάτος από μένα;  

Οταν το δοχείο είναι γεμάτο από μένα 

δεν υπάρχει χώρος για τίποτε άλλο. 

Πρόκειται για μία διαδικασία αντικατάστασης. 

Ενα δοχείο νερό με κομματάκια λάσπης να αιωρούνται,
 μπορεί να καθαριστεί τελείως 

 αν το βάλουμε κάτω από μία βρύση 

και ρίξουμε μέσα φρέσκο, καθαρό νερό. 

Σιγά σιγά το λασπωμένο δοχείο αρχίζει να καθαρίζει 

και να αντανακλά όλο και περισσότερο 

την ουσιαστική φύση του καθαρού νερού. 

Γιαυτό μας αρέσει η αγνότητα - 

Είμαστε αγνοί από την Πηγή μας.

 Φικρ είναι εκείνο το Φως που ρίχνεται σε μία σκηνή 

υποδηλώνοντας τη διάκριση: 

Τι είναι καλό και τι κακό, 

τι διαρκεί και τι όχι,

τι είναι σωστό και λάθος, 

μαύρο και άσπρο. 

Αν βρισκόμαστε σε κατάσταση πραγματικής Ανάμνησης, 

η Διάκριση θα λειτουργεί αυτόματα. 

Ούτε Ανάμνηση ούτε Διάκριση θα υπάρξει 

αν δεν έχουμε χιμαχ 

- Ενέργεια, επιθυμία να είμαστε αληθινοί πλήρεις, ζωντανοί. 

Όσο περισσότερη από αυτή την Ενέργεια έχουμε, 

τόσο περισσότερο διαθέσιμη γίνεται. 

Μοιάζει με το καθάρισμα της Πηγής: 

Όσο περισσσότερο καθαρίζετε το κεφαλάρι της, 

τόσο καθαρότερο νερό θα κρατάει. 

Αρα οι τρείς βασικές προυποθέσεις της Ατραπού 

είναι εντελώς αλληλοσυσχετιζόμενες. 

Καθεμία ενισχύει τις άλλες ποσοτικά και ποιοτικά.

Αν έχω περισσότερη συνειδητότητα(Ανάμνηση), 

θα πράξεις μου θα φωτίζονται συνεχώς 

από περισσότερη Διάκριση. 

Συνεπώς η ποιότητα των περισσότερων 

από τις καινούργιες πράξεις μου θα είναι τέτοιες 

που δεν θα διογκώνουν τον εαυτό μέσα μου. 

Σιγά σιγά αντιλαμβάνεται κανείς την εξαφάνιση 

της κατάστασης του ''εγώ''

-αλαζονεία, ματαιοδοξία, προσωπικότητα. 

Ξεφορτωθείτε το ''εγώ'' και θα δείτε τον πραγματικό εαυτό. 

Το εμβυακό σπέρμα της αληθινής γνώσης ενυπάρχει στον καθενα. 

Αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις αμαυρώνεται 

ή επικαλύπτεται από τα στρώματα της προσωπικότητας. 

 Ο Δρόμος των Σούφι. ShaykhFadhlalla Haeri. 

 Εκδόσεις Ιάμβλιχος. 1991

Οι δύο μοναχοί και η όμορφη κόρη. Ιστορία Ζέν.

Δύο μοναχοί βάδιζαν σιωπηλά 

πηγαίνοντας σε ένα γειτονικό μοναστήρι. 

Λίγο πρίν το δειλινό έφτασαν στην όχθη ενός ποταμού 

όπου τα νερά είχαν ανέβει 

λόγω των εποχιακών βροχών. 

Εκεί καθόταν λυπημένη μια όμορφη κόρη

καθώς φοβόταν να περάσει στην απέναντι όχθη.

Βλέποντας τους μοναχούς, 

ζήτησε ευγενικά αν θα μπορούσαν να τη βοηθούσαν. 

Ο νεαρός μοναχός χωρίς καν να την κοιτάξει, 

την επέπληξε έντονα 

καθώς θεώρησε 

ότι προσπαθούσε να τους σκανδαλήσει, 

 ενώ ήξερε ότι είχαν πάρει όρκο αγνότητας. 

Τότε ο ηλικιωμένος μοναχός της είπε: 

Καλή μου κοπέλα, 

πως είναι δυνατον να σε αφήσουμε αβοήθητη. 

Χωρίς να το σκεφτεί τη σήκωσε στην πλάτη του 

και την πέρασε απέναντι. 

Τότε η κοπέλα του χαμογέλασε ευγενικά, 

 τον ευχαρίστησε 

και συνέχισε την πορεία της. 

Μετά το γεγονός αυτό οι δύο μοναχοί 

 συνέχισαν τη σιωπηλή τους πορεία 

Οταν έφτασαν στον προορισμό τους, 

ο νεαρός μοναχός που συνέχισε να σκέφτεται την κοπέλα 

δεν κατάφερε να συγκρατηθεί 

και είπε στον συνοδοιπόρο του.

Πώς μπόρεσες και το έκανες αυτό! 

 Είναι εναντια στους όρκους που έχουμε δώσει! 

Τότε ο σοφός μοναχός του απάντησε. 

Αγαπημένε μου αδελφέ! 

 Συγχώρεσέ με! 

Εγω όμως μόνο για μία στιγμή την κράτησα 

και την άφησα κατόπιν! 

Εσύ γιατί την κρατάς ακόμη;