Τα δώρα της υπομονής. Γέρων Ιωσήφ ο σπηλαιώτης.

Σαν λόγια μιας άλλης εποχής,

όπου ο άνθρωπος ήξερε ακόμη

να αγαπά,

να υπομένει,

να θυσιάζεται για το συνάνθρωπο

Γράφει ο Μακαριστός Γέρων Ιωσήφ..

.............................................

Οι άνθρωποι του κόσμου αγαπούν τον κόσμον, 

επειδή δεν εγνώρισαν ακόμη την πικρίαν αυτού. 

Είναι ακόμη τυφλοί στην ψυχήν 

και δεν βλέπουν τι κρύπτεται μέσα εις αυτήν την προσωρινήν χαράν. 

Δεν ήλθε ακόμη εις αυτούς φώς νοητόν.

Δεν έφεξεν ακόμη ημέρα σωτηρίας.

Όμως εσείς, όπου τόσα έχετε ιδεί και ακούσει, 

πρέπει να εννοήσετε,

 ότι των προσκαίρων αι απολαύσεις παρέρχονται ως σκιά.

Και ο καιρός της ζωής μας φεύγει,

 περνά, 

δεν γυρίζει οπίσω. 

Ο δε καιρός του παρόντος βίου είναι καιρός θέρους και τρυγητού. 

Και ο καθείς συνάγει τροφήν-όσον δύναται καθαράν-

και ταμιεύει εις την άλλην ζωήν. 

Δεν κερδίζει ο έξυπνος, ο ευγενής, ο ομιλών τορνευτά ή ο πλούσιος, 

αλλ'όστις υβρίζεται και μακροθυμεί,

 αδικείται και συγχωρεί,

 συκοφαντείται και υπομένει.

 Εκείνος που γίνεται σπόγγος και καθαρίζει ότι ακούει, ότι του λέγουν, 

οποίας λογής και αν είναι. 

Αυτός καθαρίζεται και λαμπρύνεται περισσότερον. 

Αυτός φθάνει εις μέτρα μεγάλα. 

Αυτός εντρυφά είς θεωρίας μυστηρίων. 

Και τέλος αυτός είναι από εδώ μέσα εις τον Παράδεισον. 

Και όταν έλθει του θανάτου η ώρα εκείνη, 

 μόλις κλείσουν τα μάτια αυτά, 

ανοίγουν τα εσωτερικά -της ψυχής. 

Και ενόσω διανοήται τα εκείθεν, 

ευρίσκεται αίφνης εις εκείνα που επιθυμεί, 

χωρίς ποσώς να καταλάβει. 

Από σκότος μεταβαίνει εις φώς, 

από θλίψεως είς ανάπαυσιν, 

από ζάλης είς λιμένα ατάραχον,

 από πολέμου είς ειρήνην διηνεκή. 

Όθεν, αδελφοί μου καλοί και ηγαπημένοι, 

όστις αδικείται εν τω κόσμω τούτω και θελήσει να ζητήσει το δίκαιον, 

ας γνωρίζει ότι είναι αυτό' 

να βαστάζει το βάρος του αδελφού, του πλησίον του, 

μέχρις εσχάτης πνοής'

 και να κάμνη υπομονήν εις όλα τα λυπηρά της παρούσης ζωής. 

Διότι η κάθε θλίψις όπου μας γίνεται, 

είτε εξ ανθρώπων, είτε εκ δαιμόνων, 

είτε εξ αυτής της ιδίας μας φύσεως, 

πάντοτε έχει κεκλεισμένον εντός της το ανάλογον κέρδος.

Καί όποιος την αποπερνά δι'υπομονής λαμβάνει την πληρωμήν' 

ενταύθα τον αρραβώνα 

κακείθεν το τέλειον.

 Χρεία λοιπόν της υπομονής, 

καθάπερ άλας εν φαγητώ. 

Καθότι άλλος δρόμος δεν είναι του να κερδίσωμεν, 

να πλουτίσωμεν,

 να βασιλεύσωμεν. 

Αυτόν τον δρόμον ο Χριστός μας τον χάραξε.

 Και ημείς όσοι τον αγαπούμεν, 

οφείλομεν δι'αγάπην Του να ακολουθήσωμεν.

 Αν και μας είναι πικρόν το αψίνθιον, 

αλλ'όμως καθαρίζει το αίμα και υγιαίνει το σώμα μας. 

Χωρίς πειρασμόν δεν γνωρίζονται οι αγνές ψυχές,

 δεν φαίνεται η αρετή,

 δεν διακρίνεται η υπομονή. 

Χωρίς πειρασμούς αδύνατον η υγεία της ψυχής να φανεί. 

Αυτό είναι το καθαρτήριον πύρ, 

όπου καθαράν και λαμπράν απεργάζεται την ψυχήν.

Γέροντος Ιωσήφ. Εκφρασις μοναχικής εμπειρίας.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Φιλοθέου.

Πρώτον πάντων το Γνώθι Σαυτόν. Γέρων Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης

Και δια τούτον πρώτον πάντων το ‘γνώθι σαυτόν’. 

Ηγούν το να γνωρίσεις τον εαυτόν σου, 

οποίος είσαι. 

Οποίος είσαι τη αληθεία 

και όχι οποίος νομίζεις εσύ ότι είσαι.

Με την γνώσιν αύτην γίνεσαι σοφότερος των ανθρώπων.

Με τοιαύτην επίγνωσιν 

και εις ταπείνωσιν έρχεσαι 

και χαρίσματα λαμβάνεις παρά Κυρίου. 

Ει δε και δεν αποκτήσεις αυτογνωσίαν, 

αλλ’υπολογίζεις είς μόνον τον κόπον σου, 

γνώριζε ότι πάντα μακράν της οδού θα ευρίσκεσαι. 

Ποιος ενίκησε τον διάβολον; 

Αυτός που εγνώρισε την ιδίαν αυτού ασθένειαν,

τα πάθη, τα ελαττώματα, όπου έχει. 

Ο φοβούμενος να γνωρίσει εαυτόν, 

αυτός μακράν της γνώσεως μένει. 

Και άλλο τίποτε δεν αγαπά 

παρά να βλέπει λάθη στους άλλους και να τους κρίνει. 

Αυτός δεν βλέπει εις άλλους χαρίσματα, 

αλλά μόνον ελαττώματα. 

Δεν βλέπει εις εαυτόν ελαττώματα, 

παρά μόνον χαρίσματα. 

Οθεν, τέκνον μου, τώρα που είναι αρχή 

φρόντισε να γνωρίσεις τον εαυτόν σου καλώς, 

δια να βάλης θεμέλιον στερεόν την ταπείνωσιν. 

Φρόντισε να μάθης την υπακοήν, 

να αποκτήσης την ευχήν. 

Το ‘Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησόν με’ 

ας είναι η αναπνοή σου. 

Μη αφήσεις τον νουν σου αργόν, 

δια να μη διδαχθής τα κακά. 

Μη αφήνεσαι να κοιτάζεις τας ελλείψεις των άλλων, 

διότι, χωρίς να το εννοής 

θα ευρίσκεσαι συνεργός του πονηρού 

και απρόκοπος εις το αγαθόν. 

Μη συμμαχής εν αγνοία με τον εχθρόν της ψυχής σου.

Ως πολυμήχανος ο εχθρός 

γνωρίζει καλώς να κρύπτεται 

πίσω από τα πάθη και τις αδυναμίες. 

Οπότε δια να κτυπήσεις αυτόν,

 πρέπει να πολεμήσης, 

να θανατώσεις τον εαυτόν σου- 

Όλα τα πάθη. 

Όταν ο παλαιός άνθρωπος αποθάνη, 

τότε θα καταργηθή 

η δύναμις του εχθρού και αντικειμένου.

Δεν είναι ημών η πάλη προς άνθρωπον, 

όπου τυχόν ημπορείς να τον θανατώσεις μυριοτρόπως, 

αλλά είναι προς τας αρχάς και εξουσίας του σκότους. 

Δεν πολεμούνται με γλυκά και με λουκούμια,

αλλά με δακρύων οχετούς, 

με πόνον ψυχής έως θανάτου, 

με άκραν ταπείνωσιν και μεγίστην υπομονήν.

Να τρέχη αίμα από υπερκόπωσην ευχής. 

Να πέφτης βδομάδες εξηντλημένος 

ως βαρειά ασθενής. 

Και να μην παραιτήσαι της μάχης,

έως να νικηθούν και υποχωρήσουν οι δαίμονες. 

Οπότε λαμβάνεις ελευθερίαν παθών. 

Γέροντος Ιωσήφ. Εκφρασις μοναχικής εμπειρίας. 

Έκδοσις Ιεράς Μονής Φιλοθέου. Άγιον Όρος.

Υπακοή και ίδιον Θέλημα. Γέρων Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης.

Όταν ο άνθρωπος αποκτήσει βαθιές πνευματικές ρίζες, 

μπορεί αφ’εαυτού να διακρίνει το καλό από το κακό 

και να πορευθεί με ασφάλεια στην Πνευματική Οδό. 

Στην αρχή ωστόσο, 
λόγω της Πνευματικής του ανωριμοτητας,

 πρέπει να μάθει να υπακούει 

στον Πνευματικό του Πατέρα.

σε αυτόν δηλαδή,
 που ο ίδιος έχει διαλέξει
να εμπιστευτεί την ψυχή του..

Ίσως αυτό είναι και το δυσκολότερο μέρος 

της πνευματικής πορείας, 

δηλαδή να αρνηθείς το ίδιον(δικό σου) θέλημα 

και να γίνεις υποτακτικός και υπήκοος. 

Και γι’αυτό ο Θεσμός του Πνευματικού Πατέρα 

στην Ορθόδοξη Παράδοση είναι Ιερός.. 

Γράφει ο καρδιογνώστης Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής..

........................................................

Το γάρ θέλημα του Ανθρώπου 

γέγονεν τείχος χαλκούν 

και εμποδίζει τον από Θεού Φωτισμόν και την Ειρήνην. 

Βλέπε παράδειγμα τον γλυκύν Ιησούν 

όστις εγένετο υπήκοος 

προς τον άναρχον Αυτού Πατέρα 

μέχρι θανάτου σταυρικού..

Δέδωκε το σώμα εις μάστιγας, 

τας σιαγόνας εις ραπίσματα 

και το πρόσωπον Του ούκ απεστράφη από εμπτυσμάτων.

Οράς, πόσην Αγάπην 

έδειξε εις ημάς ο εύσπλαχνος Κύριος.

Ας αφήσωμεν και τοις πταίουσιν εις ημάς. 

Και τότε μετά παρρησίας θα είπωμεν. 

‘Αφες ημίν τα οφειλήματα ημών, 

ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέτες ημών’. 

Πάντες γάρ άνθρωποι είμεθα εκ του χοός γεγενημένοι 

και πάντες αμαρτάνωμεν. 

Πηλός είμεθα, άγνοιαν έχομεν. 

Ο πηλός τον πηλόν κλέπτει. 

Ο πηλός τον πηλόν υβρίζει. 

Ο πηλός τον πηλόν συκοφαντεί.

Ο πηλός του πηλού επαίρεται.

Ο πηλός τον πηλόν πλουτεί. 

Ο πηλός τον πηλόν άρχει. 

Ο πηλός τον πηλό δέρει. 

Ο πηλός τον πηλό φυλακίζει. 

Και εν γένει’ ο πηλός του πηλού θεωρείται 

σοφώτερος, 

δυνατώτερος, 

πλουσιώτερος,  

ευγενέστερος, 

τιμιότερος, 

πλουτών ανοησίαν και άγνοιαν της ίδιας υπάρξεως.

 Του πόθεν και που ευρέθη, 

πως εγεννήθη, 

τις ο προορισμός του, 

που καταλήγει, 

τι το μετά ταύτα. 

Ολα λοιπόν τα καταβρόχθισεν η λήθη και άγνοια 

και γέγονεν χάος αναισθησίας, 

δια τούτο οδυνόμεθα εδώ και εις την άλλην ζωήν, 

όσοι αμετανόητοι. 

Και ως εκ τούτου πρέπει όποιος βλέπει καλύτερα 

και είναι ολίγον ξεσκοτισμένος 

να συγχωρεί και να συμπαθεί 

τον ομόψυχον, ομόπαθον πλησίον του αδελφόν.

.......................................... 

Εκφρασις μοναχικής εμπειρίας Γέροντος Ιωσήφ. 

Εκδόσεις Ιεράς Μονής Φιλοθέου. 

Άγιον Όρος.

Διόραση. Γέρων Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης

Οταν ο Νους του ανθρώπου καθαρισθεί και φωτισθεί,

τότε εκτός από τον δικό του φωτισμό,

δέχεται επιπλέον και τον φωτισμό της θείας χάριτος,

ωστε αυτή να διαμένει μόνιμα σε αυτόν,

οπότε τον αρπάζει σε θεωρίες ,

όπως και όσο γνωρίζει αυτή.

Καθόμουν εδώ στο παράθυρο γονατιστός στα κουρέλια μου

και έλεγα την ευχή.

Σε μια στιγμή όπως κρατούσα τον νού μου στην ένεργεια της ευχής

αυξήθηκε περισσότερο το Φως 

και ο Νους μου αρχισε να πλατύνεται  και να περισσεύει τόσο,

που  όλα μου έγινα  φωτεινά πια

και έβλεπα όλη την πλευρά του τόπου μας,

από τα Κατουνάκια ώς τα μοναστήρια κάτω μέχρι τη Δάφνη

καθώς και πίσω μου

ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΑΦΑΝΕΣ Η ΑΓΝΩΣΤΟ...

Το Φως πάλι δεν ήταν όπως το φυσικό που δίνει ο Ηλιος

ή το τεχνητό που κάνουν οι ανθρωποι..

Ηταν φως εξαίσιο, λευκό, αύλο,

που δεν είναι μόνο εξωτερικό, όπως το φυσικό.

Το φώς εκείνο βρίσκεται και μέσα στον άνθρωπο,

το αισθάνεται σαν ιδική του πνοή,

τον γεμίζει σαν τροφή και αναπνοή,

τον ελαφρύνει από το φυσικό του βάρος

και τον μεταμορφώνει ώστε να μην ξέρει αν έχει σώμα  και βάρος.

Τότε είδα τον Πατερ Αθανάσιο να έρχεται προς εμάς

από τη στράτα του Αγίου Παύλου

φορτωμένος με το μεγάλο ντορβά του.

Εμεινα παρακολουθώντας τον μέχρι ότου ηλθε εδώ.

Εβλεπα όλες τις κινήσεις του:

που κάθονταν να ξεκουραστεί, ή ακουμπούσε το φορτίο του,

στην πηγή της Αγίας Άννας ,

στον μύλο που σταμάτησε και ηπιε νερό,

μέχρι να φτάσει στην πόρτα μας , νά πάρει το κλειδί,

να ανοίξει και να μπεί μέσα , να έρθει μπροστά μου

και να βάλει μετάνοια..

Πνευματικαί εμπειρίαι: Γεροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού.

εκδόσεις Ορθόδοξη Κυψέλη.