Τα ερωτικά ποιήματα

Ο ποιητής γράφει ποιήματα για τη ζωή..

Ο Σοφός κάνει τη ζωή του ένα ποίημα..

Λέει μία ιστορία των Σούφι

................................................

Κάποιος εραστής 

επισκέφτηκε την αγαπημένη του, 

της έδειξε τα ποιήματα που είχε γράψει γι'αυτήν 

και της τα διάβαζε για πολλή ώρα.  

Οι στίχοι έλεγαν 

για όσα εκείνος σκεφτόταν για κείνη 

και τα όσα ένιωθε  

για την ομορφιά και τη γοητεία της. 

Η γυναίκα του είπε 

"Βρίσκεσαι εδώ μαζί μου 

και μπορείς ν'αντικρίσεις τα κάλη μου άμεσα. 

Αλλά εσύ επιμένεις 

να εκφράζεις συγκινήσεις 

που αντιπροσωπεύουν εσένα, 

όχι εμένα. 

Δεν είμαι εγώ το αντικείμενο των αισθημάτων σου. 

Είναι ο εαυτός σου 

που στέκεται εμπόδιο 

ανάμεσα σε σένα και σε μένα".

Στο δρόμο της Σοφίας των Σούφι. 

Εκδόσεις Μπουκουμάνης.

Η αναζήτηση της απόλυτης ομορφιάς. Πλάτωνας (Συμπόσιο)

Άλλωστε ο σωστός δρόμος προς τον έρωτα, 

είτε τον χαράζει κάποιος μόνος του 

είτε καθοδηγείται από άλλον 

είναι για χάρη εκείνης της μοναδικής ομορφιάς 

να αρχίσει από τις ομορφιές του κόσμου 

σαν να ανεβαίνει σκαλοπάτια. 

Ερωτεύεται ένα ωραίο σώμα κι ανεβαίνει στα δύο 

και από κει στο σύνολο των ωραίων σωμάτων. 

Το επόμενο σκαλοπάτι 

είναι οι ωραίες ενασχολήσεις των ανθρώπων,

για ν’ακολουθήσει η ομορφιά των γνώσεων.

Κι ύστερα ανεβαίνει στην τελική γνώση 

που δεν είναι τίποτα άλλο 

από τη σπουδή της απόλυτης ομορφιάς, 

ώστε να γνωρίσει τι είναι στην ουσία του το κάλλος: 

Αφενός είναι μία ομορφιά αιώνια 

που ούτε γεννιέται ούτε χάνεται, 

δεν αυξάνει και δεν φθίνει, 

ούτε έχει σχέση με το χρόνο,

δηλαδή σήμερα υπάρχει και αύριο όχι. 

Ούτε εξαρτάται πώς τη βλέπουν οι άνθρωποι. 

Ούτε θα εμφανιστεί στα μάτια του μυούμενου 

η ομορφιά αυτή 

ως πρόσωπο ή χέρια ή άλλο μέλος του σώματος, 

ούτε ως μία μορφή λόγου ή γνώσης. 

Αντίθετα είναι η απόλυτη ομορφιά. 

Αυθύπαρκτη, απόλυτη, μοναδική, ενιαία και διαχρονική. 

Τι θα συνέβαινε αν κάποιος είχε το μοναδικό προνόμιο 

να αντικρίσει αυτήν την ομορφιά 

στην απόλυτη, τη γνήσια κι ανόθευτη έκφρασή της, 

όχι αναμεμειγμένη με ανθρώπινη σάρκα και χρώματα 

και άλλη πολλή των ανθρώπων φλυαρία; 

Αν δηλαδή είχε αξιωθεί να δει 

τη θεική ομορφιά στη μοναδικότητά της; 

Μήπως φαντάζεσαι, 

πρόσθεσε ότι θα ήταν άχαρη η ζωή του ανθρώπου 

που με προσηλωμένο το βλέμμα 

θα ατένιζε την ομορφιά που πάντα τον συντροφεύει; 

Η μήπως λησμονείς ότι 

μόνο εκεί και πουθενά αλλού,

κοιτάζοντας το ωραίο που να γίνεται ορατό, 

θα γεννήσει όχι απατηλά απεικάσματα της αρετής, 

αλλά την πραγματική αρετή 

που ταυτίζεται απολύτως με την αλήθεια.

Γεννώντας λοιπόν και ανατρέφοντας 

δημιουργήματα αληθινής αρετής, 

αξιώνεται κάποιος να γίνεται αγαπημένος των Θεών. 

Κι αν του επιφυλάσσεται πέρασμα στην Αθανασία, 

δεν είναι αυτός μοναδικός; 

Γι’αυτό κι εγώ επιμένω 

ότι κάθε άνδρας έχει χρέος να τιμά τον Έρωτα, 

εγώ ο ίδιος τον τιμώ και καταγίνομαι με τα του Έρωτα 

και τους άλλους παρακινώ να κάνουν το ίδιο, 

και παράλληλα δεν παύω να εγκωμιάζω 

τη δύναμη και την αντοχή του Έρωτα 

και τώρα και πάντα, 

όσο το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου. 

Πλάτωνος Συμπόσιον. Εκδόσεις Γνώση.

Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Πάνω από 50 χρόνια πριν, ένα 19χρονο αγόρι, ο Liu Guojiang,

ερωτεύτηκε την Xu Chaoqin, χήρα με παιδιά 29 ετών...

Οπως στο Σαίξπηρικό Δράμα του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας,

οι φίλοι και συγγενείς επέκριναν τη σχέση,

λόγω της διαφοράς ηλικίας και του γεγονότος ότι η γυνάικα είχε ήδη παιδιά.

Για να αποφύγει τα κουτσομπολιά και την κοινωνική κατακραυγή,

το ζευγάρι αποφάσισε να δραπετεύσει

και να ζήσει σε μια σπηλιά στην Jiangjin στη Νότια Τσονγκίνγκ.

Στην αρχή, η ζωή ήταν ιδιαίτερα σκληρή,

Τρεφόταν με χορτάρι και ρίζες που έβρισκαν στο βουνό,

και ο Λιού έκανε μια λάμπα κηροζίνης

που χρησιμοποιούσαν για να φωτίζουν τη ζωή τους.

Η Xu θεώρησε ότι είχε εγκλωβήσει τον Liu

και επανειλημμένα τον ρωτούσε, Μήπως είσαι θλιμμένος;
Ο Liu πάντα απάντούσε, «Όσο είμαστε εργατικοί, η ζωή θα βελτιώνεται».

Στο δεύτερο έτος της ζωής τους στο βουνό,

ο Liu άρχισε και συνέχισε για πάνω από 50 χρόνια,

να λαξεύει με τα χέρια του σκαλοπάτια,

έτσι ώστε η γυναίκα του να μπορεί να κατεβαίνει το βουνό εύκολα.

Μισό αιώνα μετά, το 2001,

μια ομάδα εξερευνητών εξερευνούσαν το δασος

και εξεπλάγησαν όταν βρήκαν το ζευγάρι των ηλικιωμένων

και πάνω από το 6000 χειροποίητα σκαλοπάτια.

Ένα από τους επτά τους παιδιά είπε:

«Οι γονείς μου αγαπούν πολύ ο ένας τον άλλον.

Εχουν ζήσει στην απομόνωση για πάνω από 50 χρόνια

και ποτέ δεν ήταν χωριστά έστω και για μία μόνο ημέρα.

Ο πατέρας μου έχει σκαλίσει πάνω από 6.000 σκαλοπάτια

για την άνεση της μητέρας μου,

αν και δεν κατεβαίνουν το βουνό τόσο πολύ ».

Το ζευγάρι είχε ζήσει ειρηνικά για 50 χρόνια μέχρι τον Ιούλιο του 2008.

Τότε ο Liu, 72 χρόνων,

καθώς επέστρεφε από τις καθημερινές γεωργικές εργασίες κατέρρευσε.
Η Xu κάθησε και προσευχήθηκε με τον σύζυγό της

καθώς ξεψύχησε στα χέρια της.

Τόσο πολύ αγαπούσε την Xu ο Liu,

ώστε κανείς δεν ήταν σε θέση

να αποδεσμεύσει τα χέρια του από τη σύζυγο του

ακόμη και μετά τον θάνατο του.

Η Xu για μέρες θρηνούσε απαρηγόρητη το χαμό του συντρόφου της.

Το 2006, η ιστορία τους έγινε

μία από τις 10 πρώτες ερωτικές ιστορίες από την Κίνα.

Η τοπική κυβέρνηση αποφάσισε

να διατηρήσει την αγάπη τους και τον τόπο όπου έζησε ως μουσείο,

ώστε αυτή η ερωτική ιστορία να ζήσει για πάντα.

πηγή www.e-steki.gr