Ορθοδοξία, το Βασίλειο της Αδιάλειπτης προσευχής.

Ακρογωνιαίος λίθος της Ορθόδοξης Πνευματικότητας 

είναι η αδιάλειπτη(αδιάκοπη) προσευχή, 

διαμέσου της οποίας ο Πιστός εξαγνίζει την ψυχή του 

και την καθιστά άξια να γίνει 

ναός και κατοικιτήριο του Αγίου Πνεύματος. 

Η κυρίαρχη προσευχή είναι η επονομαζόμενη ‘ευχή’

δηλαδή η επίκληση  

‘Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιε του Θεού, 

Ελέησόν με τον αμαρτωλό’. 

Ο δρόμος της Προσευχής είναι λίαν δύσβατος και εργώδης 

καθώς προσκρούει στο Εγωιστικό φρόνημα 

και την Υπερηφάνια του Ανθρώπου, 

γιαυτό και χαρακτηρίζεται 

τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών. 

Σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας 

διακρίνονται πέντε στάδια:

...................................................... 

Πρώτον. 

Η εκφώνιση της ευχής του Ιησού με το στόμα. 

Επαναλαμβάνουμε την ευχή με τα χείλη μας, 

ενώ συγχρόνως επιδιώκουμε

να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας 

στις λέξεις της ευχής.

Δεύτερον. 

Παραλαμβάνει έπειτα την ευχή ο Νους 

και την λέει νοερά, 

εξ ου και νοερά προσευχή.

Όλη η προσοχή μας βρίσκεται και πάλι στις λέξεις, 

αλλά είναι συγκεντρωμένη στον Νου.

Οταν κουράζεται ο Νους τότε αρχίζουμε και πάλι 

να ψελλίζουμε την ευχή με τα χείλη. 


Τρίτον. 

Η ευχή κατεβαίνει έπειτα στην Καρδιά. 

Νούς και Καρδιά ενώνονται και συνδυάζονται. 

Η προσοχή βρίσκεται τώρα στην Καρδιά 

και πάλι βυθίζεται στις λέξεις της ευχής 

και κυρίως στο όνομα του Ιησού 

που είναι βυθός αθεώρητος.

Τέταρτον. 

Η προσευχή πλέον γίνεται αυτενεργούσα. 

Γίνεται ενώ ο ασκητής 

εργάζεται 

ή τρώει 

ή συνομιλεί 

ή βρίσκεται στο ναό 

ή ακόμη και οταν κοιμάται. 

‘Εγώ καθεύδω (κοιμάμαι) και η καρδιά μου αγρυπνεί’ 

λέγεται στην Αγία Γραφή.

Πέμπτον. 

Έπειτα αισθάνεται κανείς μέσα στην ψυχή του 

μια θεία απαλή φλόγα 

να την πυρπολεί και να την χαροποιεί. 

Κατοικεί στην καρδία η Χάρη του Χριστού.

Ενοικεί η Αγία Τριάδα.

Αισθάνεται λοιπόν μέσα του τη Θεική Παρουσία 

Και αυτό είναι το ακρότατο στάδιο 

που μερικές φορές συνδέεται 

με την θεωρία του Ακτίστου Φωτός. 

................................................................

Μία βραδυά στην έρημο του Αγίου Όρους.Α.Ι.Β. 

Έκδοση Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας)

Η ανατομία του Πάθους. Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Αν θεωρήσουμε μία εμπαθή πράξη ως τον καρπό, 

τότε ο εμπαθής λογισμός(σκέψη) 

είναι σίγουρα η ρίζα του. 

Γιατί πριν κάτι υλοποιηθεί σαν δράση, 

αιωρείται σαν σκέψη στο νου και στην καρδιά. 

Θα μπορούσαμε λοιπόν να χαρακτηρίσουμε την οδό

από την σκέψη ως τη εμπαθή δράση 

σαν μια πορεία 

η οποία ως ένα σημείο γίνεται ακούσια, 

για να φτάσει όμως στο πέρας της, 

πρέπει τελικά ο άνθρωπος 

να δώσει τη συγκατάθεση του.

...................................................................

Σύμφωνα με τον  Άγιο Ιωάννη της Κλιμακος: 

Προσβολή 

ονομάζουν οι μακάριοι 

έναν απλό λόγο ή μία τυχαία εικόνα 

που εμφανίζεται για πρώτη φορά στην καρδιά*(νού*).

Συνδυασμό δε, 

το να συζητήσεις με το εμφανισθέν 

είτε εμπαθώς είτε απαθώς.

Πάλη 

ορίζουν ότι είναι η παράταξις 

μιας ίσης προς τον εχθρό δυνάμεως, 

με την οποία, ή νικούμε ή υφιστάμεθα ήττα.

Συγκατάθεση, 

την ηδονική στροφή της ψυχής 

προς το εμφανισθέν.

Αιχμαλωσία, 

την ορμητική και αθέλητη αρπαγή της καρδίας. 

ή την εξακολουθητική συνεύρεση με αυτό, 

πράγμα που εξαφανίζει 

την καλή μας ψυχική κατάσταση.

Πάθος δε λέγουν 

ότι είναι εκείνο που εμφωλεύει 

πολύν καιρόν εμπαθώς μέσα στην ψυχή,

και το οποίο από την πολλή συνήθεια 

έχει κάνει την ψυχή να παραδίδεται μόνη της σε αυτό. 

............................................................................

Αν θέλει λοιπόν κάποιος

να μη γευτεί τους πικρούς καρπούς(πράξεις) 

του δεντρου της εμπάθειας,

θα πρέπει να αποκόβει τις ρίζες του(εμπαθείς σκέψεις) 

χωρίς καθυστέρηση κάθε φορά που αναδύονται 

και απαιτούν το ‘φόρο’που τους αναλογεί.

Ιωάννου Σιναίτου.Κλίμαξ.

Εκδόσεις Ιερά μονή Παρακλήτου.