Μια ιστορία για την αληθινή φιλία. (Paulo Coelho)

Μία συνεφιασμένη ημέρα, ένας άντρας με το άλογο και το σκύλο του,
περπατούσαν ανέμελοι στο δάσος.
Καθώς περνούσαν κάτω από ένα ψηλό δέντρο,
ένας κεραυνός τους χτύπησε και τους σκότωσε ακαριαία.

Ο άντρας δεν  συνειδητοποίησε ότι είναι πια  νεκρός,
(καθώς χρειάζεται κάποιος χρόνος για να συνειδητοποιήσει
κανείς ότι έχει πεθάνει)
και συνέχισε να περπατάει με το άλογο και το σκύλο του
στο δάσος.

Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς,
και αυτοί εξαντλημένοι διψούσαν αφόρητα !

Έφτασαν κάποτε σε μια μαρμάρινη πύλη,
που οδηγούσε σε μία εκθαμβωτική πλατεία,
στρωμένη με χρυσές πλάκες,
στο κέντρο της οποίας ύπηρχε μια γάργαρη πηγή με χρυσούς κρουνούς. 

Την πύλη φύλαγε ένας στρατιώτης, που χαιρέτησε τους τρείς ταξιδιώτες.
Ο άντρας τον ρώτησε πως ονομάζεται αυτό το πανέμορφο μέρος !

Εδώ είναι ο Παράδεισος, απάντησε ο Φύλακας.

Ο άντρας αν και παραξενεύτηκε,
ζήτησε την άδεια να εισέλθει με τα ζώα του,
και να ξεδιψάσουν απο την πηγή.

Εσείς κύριε μπορείτε να περάσετε ελεύθερα.
Τα ζώα σας όμως Όχι, απάντησε με επιβλητική φωνή ο φύλακας.

Ο άντρας με δυσκολία αρνήθηκε την ιδέα να πιεί μόνος του νερό
καθώς όπως είπαμε διψούσε αφόρητα !

Συνέχισε λοιπόν την πορεία με τα ζώα του στο δάσος... 
Μετά από πολλές ώρες εξαντλητικής πορείας έφτασαν
σε μία άλλη παλιά ξύλινη πύλη,
όπου δίπλα της κάθονταν
ένας χαμογελαστός και ευγενικός γέροντας.

Στο βάθος της πύλης φαινόταν μια πηγή
με κρυστάλινο νερό που ανέβλυζε από ένα βράχο.

Ο γέροντας βλέποντας τους καταπονημένους  
τους έκανε νόημα να περάσουν και να πιουν ελεύθερα

Αφού ξεδίψασαν, ο άντρας ευχαρίστησε θερμά το γέροντα.

Πώς λέγεται αυτό το ευλογημένο μέρος ρώτησε με απορία.
Εδώ είναι ο Παράδεισος, είπε ο γέροντας με καλοσύνη.

Ο άντρας αφού έμεινε άφωνος για λίγο, ρώτησε ξανά.
Μα πώς...
Ο παράδείσος ήταν στη μαρμάρινή πύλη
πολύ μακρία από εδώ...

Εκεί αδελφέ μου είναι η Κόλαση, απάντησε με φυσικότητα ο γέροντας !

Ο άντρας τότε σαστισμένος και φανερά εκνευρισμένος απάντησε:
Θα πρέπει να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το ονομά σας,
γιατί πολλοί άνθρωποι μπορεί να παραπλανηθούν...

Σε καμία περίπτωση απάντησε ο γέροντας...
Στην πραγματικότητα μας κάνουν και μεγάλη χάρη...

Γιατί εκεί παραμένουν οι άνθρωποι που είναι ικανοί
να εγκαταλείψουν τους καλύτερούς τους φίλους....

                                                                   Paulo Coelho.

Jose Carreras, Placido Domingo Η αληθινη ιστορία μιας υπέροχης Φιλίας.

Η αληθινή ιστορία των δύο τενόρων!

Είναι μία σχετικά άγνωστη Ιστορία

που αναφέρεται στους δύο από τους τρεις

κορυφαίους τενόρους του κόσμου.

Είναι γνωστή η αντιπαλότητα μεταξύ Καταλανών και Μαδριλένων

Κι’ αυτό γιατί οι Καταλανοί αγωνίζονται για την αυτονομία τους,

σε μία Ισπανία ελεγχόμενη από τη Μαδρίτη!

Ο Placido Domingo είναι Μαδριλένος

και ο Jose Carreras είναι Καταλανός.

Λόγω πολιτικών διαφορών το 1984,

ο Carreras και ο Domingo έγιναν εχθροί!

Οταν τραγουδούσαν στις συναυλίες τους,

σε οποιοδήποτε μέρος της γης,

έβαζαν και οι δύο σαν όρο απαράβατο στα συμβόλαιά τους,

ότι δεν θα τραγουδήσουν, αν ο αντίπαλός ήταν καλεσμένος!

Το 1978 ο Carreras απέκτησε έναν εχθρό

πολύ πιο ισχυρό από τον Domingo.

Σε κάποιες εξετάσεις που έκανε,

διαπιστώθηκε ότι έπασχε από ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ!

Η πάλη ενάντια στον καρκίνο ήταν πολύ δύσκολη.

Οι μακροχρόνιες θεραπείες,

και η μεταμόσχευση νωτιαίου μυελού

τον υποχρέωσαν να ταξιδεύει κάθε μήνα στην Αμερική.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, του ήταν αδύνατον να δουλέψει.

Και παρ’ όλο που είχε μια μεγάλη περιουσία,

όλα αυτά τα τεράστια έξοδα,

τον έφεραν σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση!

Όταν πια δεν είχε άλλα χρήματα,

κάποιος φίλος του τον πληροφόρησε,

ότι πρόσφατα στη Μαδρίτη δημιουργήθηκε ένα ίδρυμα,

που κάλυπτε τα έξοδα νοσηλείας των ασθενών με λευχαιμία.

Χάρη στην φροντίδα του ιδρύματος “Formoza”,

ο KARRERA θεραπεύτηκε

και άρχισε να ξανατραγουδά.

Αυτό του έφερε πάλι πολλά κέρδη, όπως άλλωστε το άξιζε

και αποφάσισε να γίνει δωρητής του ιδρύματος.

Όταν διάβασε το καταστατικό, είδε με έκπληξη,

ότι ιδρυτής και πρόεδρος του ιδρύματος

ήταν ο Placido Domingo!!!

Γρήγορα ανακάλυψε, ότι ο Domingo

είχε δημιουργήσει αυτό το ίδρυμα για να τον βοηθήσει

και είχε ζητήσει να μη το μάθει ο Carreras

και νοιώσει ταπεινωμένος

που θα αναγκαζόταν να δεχθεί την βοήθεια του εχθρού του!

Το πιο συγκινητικό όμως, ήταν η συνάντηση

αυτών των δύο μεγάλων καλλιτεχνών!

Κατά την διάρκεια μιας συναυλίας του Placido Domingo

στην Μαδρίτη, o Jose Carreras ξάφνιασε τους πάντες.

Διακόπτοντας την συναυλία ανέβηκε στη σκηνή, γονάτισε

ταπεινά μπροστά στα πόδια του “εχθρού” του,

του ζήτησε συγνώμη

και τον ευχαρίστησε δημόσια για το καλό που του έκανε!

Ο PLACIDO DOMINGO, τον βοήθησε να σηκωθεί

και με μία ζεστή αγκαλιά,

ξεκίνησαν μια δυνατή και τρυφερή φιλία!!!

Μετά από καιρό, ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον Domingo

«Γιατί δημιουργήσατε το ίδρυμα “Formoza”,

αφού το ξέρατε καλά,

ότι εκτός που θα βοηθούσατε έναν εχθρό σας,

θα δίνατε τη δυνατότητα σε έναν αντίπαλο,

να σας ανταγωνίζεται;»

Η απάντηση του ήταν σύντομη και καθοριστική!

“Γιατί ήταν άδικο να χαθεί μια φωνή σαν τη δική του!!!”

Αυτό είναι ένα δείγμα ανθρώπινης ευαισθησίας,

που θα πρέπει να γίνει σε όλους μας

ένα φωτεινό παράδειγμα!!!