Η αναζήτηση της απόλυτης ομορφιάς. Πλάτωνας (Συμπόσιο)

Άλλωστε ο σωστός δρόμος προς τον έρωτα, 

είτε τον χαράζει κάποιος μόνος του 

είτε καθοδηγείται από άλλον 

είναι για χάρη εκείνης της μοναδικής ομορφιάς 

να αρχίσει από τις ομορφιές του κόσμου 

σαν να ανεβαίνει σκαλοπάτια. 

Ερωτεύεται ένα ωραίο σώμα κι ανεβαίνει στα δύο 

και από κει στο σύνολο των ωραίων σωμάτων. 

Το επόμενο σκαλοπάτι 

είναι οι ωραίες ενασχολήσεις των ανθρώπων,

για ν’ακολουθήσει η ομορφιά των γνώσεων.

Κι ύστερα ανεβαίνει στην τελική γνώση 

που δεν είναι τίποτα άλλο 

από τη σπουδή της απόλυτης ομορφιάς, 

ώστε να γνωρίσει τι είναι στην ουσία του το κάλλος: 

Αφενός είναι μία ομορφιά αιώνια 

που ούτε γεννιέται ούτε χάνεται, 

δεν αυξάνει και δεν φθίνει, 

ούτε έχει σχέση με το χρόνο,

δηλαδή σήμερα υπάρχει και αύριο όχι. 

Ούτε εξαρτάται πώς τη βλέπουν οι άνθρωποι. 

Ούτε θα εμφανιστεί στα μάτια του μυούμενου 

η ομορφιά αυτή 

ως πρόσωπο ή χέρια ή άλλο μέλος του σώματος, 

ούτε ως μία μορφή λόγου ή γνώσης. 

Αντίθετα είναι η απόλυτη ομορφιά. 

Αυθύπαρκτη, απόλυτη, μοναδική, ενιαία και διαχρονική. 

Τι θα συνέβαινε αν κάποιος είχε το μοναδικό προνόμιο 

να αντικρίσει αυτήν την ομορφιά 

στην απόλυτη, τη γνήσια κι ανόθευτη έκφρασή της, 

όχι αναμεμειγμένη με ανθρώπινη σάρκα και χρώματα 

και άλλη πολλή των ανθρώπων φλυαρία; 

Αν δηλαδή είχε αξιωθεί να δει 

τη θεική ομορφιά στη μοναδικότητά της; 

Μήπως φαντάζεσαι, 

πρόσθεσε ότι θα ήταν άχαρη η ζωή του ανθρώπου 

που με προσηλωμένο το βλέμμα 

θα ατένιζε την ομορφιά που πάντα τον συντροφεύει; 

Η μήπως λησμονείς ότι 

μόνο εκεί και πουθενά αλλού,

κοιτάζοντας το ωραίο που να γίνεται ορατό, 

θα γεννήσει όχι απατηλά απεικάσματα της αρετής, 

αλλά την πραγματική αρετή 

που ταυτίζεται απολύτως με την αλήθεια.

Γεννώντας λοιπόν και ανατρέφοντας 

δημιουργήματα αληθινής αρετής, 

αξιώνεται κάποιος να γίνεται αγαπημένος των Θεών. 

Κι αν του επιφυλάσσεται πέρασμα στην Αθανασία, 

δεν είναι αυτός μοναδικός; 

Γι’αυτό κι εγώ επιμένω 

ότι κάθε άνδρας έχει χρέος να τιμά τον Έρωτα, 

εγώ ο ίδιος τον τιμώ και καταγίνομαι με τα του Έρωτα 

και τους άλλους παρακινώ να κάνουν το ίδιο, 

και παράλληλα δεν παύω να εγκωμιάζω 

τη δύναμη και την αντοχή του Έρωτα 

και τώρα και πάντα, 

όσο το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου. 

Πλάτωνος Συμπόσιον. Εκδόσεις Γνώση.

Αρίστων Πολιτεία. Μάρκος Αυρήλιος (Ρωμαίος Αυτοκράτορας)

Γιατί ένας τέτοιος Ανθρωπος,

αποφασισμένος να καταλέγεται μεταξύ των Αρίστων,

είναι κάτι σαν Ιερέας και βοηθός των Θεών

καθώς χρησιμοποιεί τη Δύναμη εντός του που τον καθιστά

αγνό απο ηδονές,

άτρωτο από κάθε πόνο,

ανέγγιχτο από κάθε ύβριν,

ανεπηρέαστο από κάθε μοχθηρία,

αθλητή του μέγιστου αγωνίσματος: Να μη νικηθεί από κανένα πάθος,

να'ναι κατάβαθα διαποτισμένος από τη Δικαιοσύνη,

να ασπάζεται ολόψυχα ότι του συμβαίνει καί ότι του είναι γραμμένο,

να μή βάζει στο  Νού του συχνά

και δίχως να τον υποχρεώνει το Κοινωνικό συμφέρον,

τι λέει ο άλλος τι κάνει και τι σκέφτεται.

Γιατί καταγίνεται μόνο με τα δικά του καθήκοντα,

και από το σύνολο των πραγμάτων συλλογιέται όσα είναι συνυφασμένα με τον ίδιο.

και στην πρώτη περίπτωση η προσφορά του είναι άξια,

ενώ για τα δεύτερα πιστεύει ότι είναι καλά.

Γιατί η μοίρα που έχει δοθεί στον Καθένα συναρμόζεται και συναρμόζει.

Και δε λησμονεί ότι όλα τα έλλογα όντα είναι συγγενή,

και ότι είναι στη φύση του ανθρώπου το να νοιάζεται για όλους τους άλλους,

και πως δεν πρέπει να δίνει βάση σε ολωνών τις απόψεις

παρά μονάχα σε εκείνων που ζουν σύμφωνα με τη Φύση*

(*Η δύναμη που δημιουργεί, ενοποιεί και συνέχει το σύμπαν, ο Θεός)

Μαρκος Αυρήλιος, Τα Εις Εαυτόν,

Εκδόσεις Θύραθεν.



Ο Χριστιανός και η Αρχαιοελληνική παιδεία. Μέγας Βασίλειος

Ας έλθουμε τώρα να δούμε και το πώς πρέπει να τα αφομοιώνετε.

(τα μαθήματα της κλασσικής, μη χριστιανικής / θύραθεν παιδείας)

Δεν πρέπει να δίνετε σημασία σε όλα, χωρίς εξαίρεση, τα διδάγματά τους.

Όταν σας εξιστορούν κατορθώματα

ή σας εκθέτουν λόγια καλών ανθρώπων,

να τα δέχεστε με αγάπη,

να κοιτάτε να τους μιμηθήτε, να τους μοιάσετε, όσο μπορείτε.

Όταν όμως φέρνουν στη μέση κακούς ανθρώπους,

πρέπει να αποφεύγετε τις τέτοιες εικόνες,

φράζοντας τ’ αυτιά σας όπως ο Οδυσσέας, που,

καθώς διηγείται ο Όμηρος, ήθελε ν’ αποφύγει τη μελωδία των Σειρήνων.

Απ’ όσα μας διδάσκουν οι παρά πάνω,

θα διαλέγουμε και θα παίρνουμε μονάχα

ό, τι είναι έπαινος της αρετής και κατάκριση της κακίας.

 

Για τον άνθρωπο και τ’ άλλα ζώα,

τα λουλούδια είναι καλά μονάχα για το άρωμά τους και το χρώμα τους.

Για τις μέλισσες όμως, υπάρχει σ’ αυτά και κάτι άλλο:

το μέλι.

Έτσι κι εδώ.

Όσοι στα συγγράμματα των αρχαίων Ελλήνων

δεν αναζητούν μονάχα τη γλύκα και τη χάρη του λόγου,

μπορούν ν’ αποκομίσουν και κάποια ωφέλεια για την ψυχή.

Πρέπει, λοιπόν,

αυτά τα συγγράμματα να τα σπουδάζουμε

ακολουθώντας το παράδειγμα των μελισσών.

Οι μέλισσες δεν πετάνε σε όλα τα λουλούδια με τον ίδιο τρόπο.

Κι όπου καθίσουν, δεν κοιτάνε να τα πάρουν όλα.

Παίρνουν μονάχα όσο χρειάζεται στη δουλειά τους

και το υπόλοιπο το παρατούν και φεύγουν.

Έτσι κι εμείς, αν είμαστε φρόνιμοι.

Θα πάρουμε απ’ αυτά τα κείμενα ό, τι συγγενεύει με την αλήθεια

και μας χρειάζεται και τα υπόλοιπα θα τα αφήσουμε πίσω μας.

Κι όπως, κόβοντας το τριαντάφυλλο,

αποφεύγουμε τ’ αγκάθια της τριανταφυλλιάς,

έτσι κι από τα κείμενα αυτά θα πάρουμε ό, τι είναι χρήσιμο

και θα φυλάξουμε τον εαυτό μας απ’ ό, τι είναι επιζήμιο.

Από την πρώτη, λοιπόν, στιγμή πρέπει να εξετάζουμε τα διδάγματα χωριστά

και να τα προσαρμόσουμε στον σκοπό μας,

φέρνοντας, κατά τη δωρική παροιμία τη σχετική με τους κτίστες,

την πέτρα στο αλφάδι.

Μέγας Βασίλειος, Πρὸς τοὺς νέους, ὅπως ἂν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων

Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήνα 1998

Ο μικρός Μεγάλος Ανθρωπος. Μαρκος Αυρήλιος

Παρατήρησε με πόση ταχύτητα ξεχνιούνται τα πάντα:

παρατήρησε το χάος της άπειρης αιωνιότητας

πριν και μετά από εσένα,

τον κενό αντίλαλο των επευφημιών,

το ευμετάβολον και το άκριτον εκείνων,
που δείχνουν να σε παινεύουν

και την σμικρότητα του τόπου μες στον οποίο συμβαίνουν όλα τούτα.

Η γης ολάκερη δεν είναι παρά ένα σημείο.

Και πόσο μικρή δεν είναι τούτη η γωνίτσα της όπου κατοικούμε;

Κι εδώ, ποιοί θα είναι και πόσοι αυτοί που θα σε παινέψουν;

Μην ξεχνάς λοιπόν
 να καταφεύγεις σε τούτο το χωραφάκι του εαυτού σου,

και πάνω απ’ όλα,
ούτε να παρασύρεσαι

ούτε να εντείνεις υπερβολικά τις προσπάθειες σου.

Να’ σαι ελεύθερος και να αντικρύζεις τα πράγματα,

σαν άνθρωπος,

σαν πολίτης,

 σαν θνητό ον.

Κι ανάμεσα στα όπλα που θα έχεις σε ετοιμότητα,

ας είναι και τα εξής δύο:

Πρώτον,

η πεποίθηση ότι τα πράγματα δεν αγγίζουν την ψυχή

αλλά στέκουν ήρεμα έξω από αυτήν,

ενώ οι ενοχλήσεις προέρχονται μόνο από τις γνώμες

που σχηματίζονται εντός μας.

Και δεύτερον,

ότι όλα όσα βλέπεις αλλάζουν στη στιγμή και παύουν πια να υπάρχουν

και να θυμάσαι διαρκώς σε πόσες τέτοιες μεταβολές

υπήρξες μάρτυρας εσύ ο ίδιος.

 Ο κόσμος είναι μεταβολή, η ζωή είναι δοξασίες.

Μην συμπεριφέρεσαι σαν να πρόκειται να ζήσεις χιλιάδες χρόνια.

Το μοιραίο έχει κιόλας γαντζωθεί επάνω σου.

Όσο ζεις, και όσο είναι στο χέρι σου, γίνε άνθρωπος καλός.

Πόση ηρεμία κερδίζει εκείνος που δεν κοιτάζει

τι είπε και τι έκαμε και τι σκέφτεται ο διπλανός του,

αλλά μόνο τι κάνει ο ίδιος

ώστε να είναι δίκαιη και ευσεβής η πράξη του.

Τη γνώμη που έχει ένας αλαζόνας

μη την ενστερνίζεσαι κι εσύ,

μήτε να κρίνεις όπως θέλει αυτός,

μόνο βλέπε τα πράγματα όπως στ΄αλήθεια είναι.

«Τα Εις Εαυτόν» του Μαρκου Αυρήλιου

Εκδόσεις Γεωργίαδης. Ελληνική αγωγή.

Περί Ψυχής. Πλάτωνας.

Η Αληθινή ουσία της ψυχής,

η οποία είναι αχρωμάτιστη, ασχημάτιστη και αψηλάφητη,

είναι θεατή μόνο από τον κυβερνήτη της ψυχής,

το Νου.

Μοιάζει ακριβώς η ψυχή με άρμα

αποτελούμενο από ένα ζευγάρι πτερωτών ίππων και από Ινίοχο.

Και οι μεν ιπποι και οι Ινίοχοι όλων των Θείων Όντων

είναι και οι ίδιοι αγαθοί και ευγενούς καταγωγής,

ενώ των ανθρώπων είναι μεικτοί

(αγαθοί και κακοί κατά τη φύση τους)

Ετσι ο Ινίοχος της ανθρώπινης ψυχής διευθύνει δύο Ιππους

που ο μέν ένας είναι εξαιρετικός και από εξαιρετική γεννιά,

ο δε άλλος αντίθετος του πρώτου και από κακή γενιά.

Επίμονη λοιπόν κατ'ανάγκη και δύσκολη

είναι η ινιόχηση του ανθρώπινου Οχήματος.

Ο μέν λοιπόν Δίας, Μεγας ηγεμώνας στον Ουρανό

πρώτος πορεύεται στους αιθέρες,

διευθύνοντας πτερωτό άρμα,

κανονίζοντας τα πάντα και προνοώντας για αυτά.

Τον ακολουθεί δε στρατια των υπόλοιπων θεών,

διηρεμένη σε 11 ταγματα.

 Τα μεν αρματα των Θεών πορεύονται με ευκολία

διότι είναι ευκολοδιοίκητα.

Ενώ των ανθρώπων με πολύ δυσκολία

καθώς ο Κακός Ιππος παρεκκλίνει της πορείας του

στρεφόμενος διαρκώς προς τη Γη.

Και άν ο Ινίοχος δεν τον έχει δαμάσει καλά

τότε η Ψυχή υφίσταται δοκιμασία και επίμονο αγώνα.

Και οι μεν ψυχές που καλούνται αθάνατες,

όταν φτάσουν στο ακρότατο σημείο του Ουρανού,

υπερβαίνοντας τον Ουράνιο Θόλο,

θεωρούν αυτά που βρίσκονται πέρα από το Σύμπαν.

Πολλα λοιπόν και ευφρόσυνα θεάματα υπάρχουν

εντός των ενδότερων δρόμων του Ουρανού,

όπου περιφέρεται το γένος των Ευδαιμονων Θεών.

Πλάτωνας. Φαίδρος

Αν θέλεις να πάς μπροστά. Επίκτητος.

Αν θέλεις να πάς μπροστά,

καλύτερα άφησε τους άλλους να σε περάσουν για ανόητο ή ηλίθιο.

Να μην παριστάνεις πως ξέρεις πολλά.

Ακόμη κι αν σου αναγνωρίζουν  πως έχεις κάποια αξία,

εσύ να μην τους πολυπιστεύεις.

Να έχεις υπόψιν σου ότι είναι δεν είναι εύκολο

να διατηρείς ελεύθερη κρίση,

σύμφωνα με τις επιταγές της φύσης αφ'ενός,

κι αφετέρου να παρακολουθείς όσα γίνονται γύρω σου,

γιατί αν φροντίζεις για το ένα,

θα παραμελείς οπωσδήποτε το άλλο.

Επίκτητος. Εγχειρίδιον

Εκδόσεις Ενάλιος

Η κρυφή αρμονία των αντιθέτων. Ηράκλειτος

Υπάρχει αρμονία ανάμεσα στις αντίθετες δυνάμεις,

όπως μεταξύ του δοξαριού και της λύρας.

Από την ασυμφωνία βγαίνει η  ομορφότερη Αρμονία.

Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι το αταίριαστο

ταιριάζει με τον εαυτό του.

Ο Θεός είναι και μέρα και νύχτα,

χειμώνας και καλοκαίρι,

πόλεμος και ειρήνη,

κορεσμός και έλλειψη.

Η θάλασσα είναι νερό καθαρότατο και ρυπαρότατο.

για τα ψάρια πόσιμο και υγεινό,

για τους ανθρώπους  απιοτο και θανατερό.

Μία είναι η φύση της μέρας και της νύχτας.

Ανήφορος και κατήφορος είναι ο ίδιος δρόμος.

Στον κύκλο η αρχή και το τέλος είναι το ίδιο σημείο.

Στην αλλαγή βρίσκουν τα πράγματα αναπαυση.

Ηράκλειτος.

Ο ομορφότερος ναός του κόσμου. Πυθαγόρας

Οι ναοί που έχουν χτιστεί με ανθρώπινα χέρια δε δίνουν δόξα στο θεό

αλλά είναι σταθερά μνημεία της ματαιοδοξίας του ανθρώπου.

Ολοι οι ναοί που ορθώνει η υπερηφάνεια του ανθρώπου,

σ'ολους τους αιώνες,

με τον καιρό γίνονται ερείπια και σκόνη.

Η ψυχή του ανθρώπου είναι πιο ανθεκτική

απ'όσο  ο πιο αδαμάντινος γρανίτης και το μάρμαρο.

Οι ναοί θρυμματίζονται σε σκόνη και εξαφανίζονται,

αλλά η ψυχή του ανθρώπου αντέχει για πάντα.

Ο Κόσμος μόνος του είναι ο αληθινός ναός του Θεού.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΗΙΝΟΣ ΝΑΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ.

Οποιοδήποτε μέρος όπου μπορεί να ησυχάσει το πνεύμα του ανθρώπου

είναι κατάλληλο για τη λατρεία του Θεού.

ΕΧΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΚΑΤΙ ΟΜΟΙΟ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ.

ΓΙΑΥΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΩΣ ΝΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Θα τιμήσεις το Θεό καλύτερα αν γίνεις σαν Θεός στις σκέψεις σου

Ο Σοφός άνθρωπος είναι μόνο Ιερέας,

ένας εραστής του Θεού,

 επιδέξιος στο να προσεύχεται.

Γιατί εκείνος ο άνθρωπος μόνο ξέρει πως να λατρεύει,

οταν αρχίζει προσφέροντας τον εαυτό του σαν θυσία.

ΠΛΑΘΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΨΥΧΗ Σ'ΕΝΑ ΘΕΙΚΟ ΕΙΔΩΛΟ.

Πυθαγόρας. Hobart Huson

Νεα εποχή.

Ο ορισμός του μορφωμένου Ανθρώπου. Σωκράτης

Όταν ρωτήθηκε ο Σωκράτης για να δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου,

δεν ανέφερε τίποτε για τη συσσώρευση γνώσεων.

Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς.

Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;

1. Πρώτα απ' όλους αυτούς που ελέγχουν τις δυσάρεστες καταστάσεις ,

    αντί να ελέγχονται από αυτές

2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική

3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές

4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα

     και αντιπαθείς ανθρώπους καλοπροαίρετα

5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους

6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους

7. Τελικά, αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και τη δόξα τους

http://phivosnicolaides.blogspot.com/2011/05/blog-post_05.html

Τι πρέπει να προσφέρουμε στο Θεό. Πυθαγόρας.

Η μόνη δεκτή προσφορά στο Θεό,

είναι μια καθαρή καρδιά και μία αγνή ζωή.

Ο Θεός είναι Πνεύμα

και μπορεί να λατρεύεται

μόνο με το Πνεύμα και με μία σωστή ζωή.

Μιά ψυχή Θεικά εμπνευσμένη,

σταθερά μας ενώνει με το Θεό.

Γιατί είναι απαραίτητο

το Ομοιο να πλησιάζει το Ομοιο.

Πυθαγόρας. Hobart Huson

Εκδόσεις Νέα Εποχή.