Σύνορα η Αγάπη δε γνωρίζει...Οσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Παλιά συνηθίζαμε κατά την εορτή  των Θεοφανείων, 

ν’αγιάζουμε τα σπίτια. 

Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. 

Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, 

μου ανοίγανε κι έμπαινα ψάλλοντας: “ 

«Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε..». 

Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, 

βλέπω μια σιδερένια πόρτα. 

Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, 

που ήταν γεμάτη μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, 

και προχωρώ στη σκάλα.

Ήταν μία σκάλα εξωτερική που ανέβαινε πάνω 

και κάτω είχε ένα υπόγειο. 

Ανέβηκα τη σκάλα, 

χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μία Κυρία. 

Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου 

το «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε..» 

Με σταματάει απότομα. 

Εν τω μεταξύ με ακούσανε 

και δεξιά και αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες 

απ’τα δωμάτια. 

«Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής», είπα μέσα μου. 

Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ’εμποδίσει. 

–Να φύγεις μου λέει. 

Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. 

Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις σε παρακαλώ. 

Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος 

και της λέω. –Εγώ δεν μπορώ να φύγω! 

Εγώ είμαι Παπάς, δεν μπορώ να φύγω! 

Ήρθα εδώ ν’αγιάσω. 

Ναί αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. 

–Μα δεν ξέρουμε 

αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. 

Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός 

και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό ,

οι κοπέλες ή εσύ, 

μπορεί να έλεγα: 

«Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. 

Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου» 

Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. 

Της λέω λοιπόν. 

–Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. 

Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. 

Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα 

το «Εν Ιορδάνη Βαπτιζομένου Σου Κύριε..», 

διότι είχα μιά χαρά μέσα μου, 

που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα 

να πάω και σ’αυτές τις ψυχές. 

Φιλήσανε όλες το Σταυρό.

 Ήταν περιποιημένες με τις πολύχρωμες φούστες κλπ. 

Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. 

Ο Θεός μας αγαπάει όλους. 

Είναι πολύ καλός και «βρέχει επί δικαίους και αδίκους». 

Όλοι τον έχουμε Πατέρα 

και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός.

Μόνο να φροντίσουμε να Τον γνωρίσουμε 

και να τον Αγαπήσουμε κι εμείς 

και να γίνουμε καλοί. 

Να τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχείς θα είστε. 

Κοιτάζανε απορημένες. 

Κάτι πήρε η Ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. 

–Χάρηκα, τους λέω τέλος, 

που μ’αξιώσε ο Θεός να έλθω σήμερα 

και να σας αγιάσω. 

Χρόνια πολλά! 

–Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα. 

Βίος και λόγοι. 

Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. 

Εκδόσεις Ιερά μονή Χρυσοπηγής. Χανιά 2003.

Ο Μοναχός και ο Δίας

Μια Κυριακή, προς το μεσημέρι, 

περνούσα έξω απ’το Αρχαιολογικό Μουσείο. 

Είχα λίγο χρόνο και σκέφθηκα να μπω μέσα. 

Προχωρούσα στις αίθουσες κοιτάζοντας τ’αγάλματα. 

Σε μία αίθουσα ήταν ένα γκρουπ. 

Πλησίασα λίγο.

Όταν, όμως, με είδε η ξεναγός, τους είπε ψιθυριστά: 

-Ήλθε ένας παπάς.

Εγώ τους παπάδες δεν τους χωνεύω, 

αλλ’αυτός δεν μου φαίνεται σαν τους άλλους.

Πλησίασα πιο πολύ.

Είπα.

-Καλημέρα.

-Καλημέρα, απάντησε η ξεναγός. 

–Μπορώ της είπα, να παρακολουθήσω αυτά που λέτε; 

Μάλιστα, είπε. 

Πηγαίναμε απ’το ένα άγαλμα στο άλλο.

Σε μία στιγμή σταθήκαμε μπροστά στο άγαλμα του Διός. 

Ο Δίας ήταν στο θρόνο του 

κι έριχνε τον κεραυνό στους ανθρώπους.

Αφού τους είπε όσα ήξερε η ξεναγός, 

γυρίζει σ’εμένα και μου λέει.

-Εσείς τι λέτε παππούλη; 

Πως βλέπετε το άγαλμα; 

-Εγώ δεν ξέρω απ’αυτά, είπα. 

Μόνο έτσι όπως το βλέπω, 

θαυμάζω το έργο του καλλιτέχνη 

αλλά και το πλάσμα του Θεού, 

που τόσο τέλεια το δημιούργησε. 

Και καταλαβαίνω ότι ο Καλλιτέχνης που το έφτιαξε 

είχε μεγάλη αίσθηση του Θείου. 

Βλέπετε τον Δία

ενώ ρίχνει τον κεραυνό στους ανθρώπους, 

το πρόσωπό του είναι γαλήνιο.

Δεν είναι οργισμένος.

Είναι απαθής.

Πολύ ευχαριστήθηκε η ξεναγός με τη δική μου εξήγηση 

αλλά και όλο το γκρουπ. 

Τι μας λέει αυτό ; 

Τι λέει; 

Ότι ο Θεός δεν έχει πάθος, κι όταν ακόμα τιμωρεί.

Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου.

Βίος και λόγοι.

Έκδοση Ιερά μονή Χρυσοπηγής. Χανιά. 2003.

Το μυστικό του ταξιτζή. Πάτερ Πορφύριος

Μιὰ μέρα,

ὁ Γέροντας Πορφύριος πῆρε τρία πνευματικά του παιδιά,

γιὰ νὰ τελέσει ἕναν Ἑσπερινὸ σὲ κάποιο μοναστήρι.

Ἀρχικά, εἴπανε νὰ πᾶνε μὲ τὰ πόδια·

ἀφοῦ, ὅμως, περπάτησαν κάποια ἀπόσταση

καὶ ἐπειδὴ ὁ Γέροντας ἦταν κουρασμένος,

ἀπoφάσισαν νὰ πάρουν ΤΑΞΙ.

 Ἀμέσως φάνηκε ἕνα ΤΑΞΙ

καὶ τὰ πνευματικά του παιδιὰ του έκαναν νεῦμα νὰ σταματήσει.

Τότε ο Γέρoντας Πορφύριος τους είπε:

ὅταν μποῦμε μέσα, μὴ μιλήσει κανένας στὸν ὁδηγό.

Μόνον ἐγὼ θὰ τοῦ μιλάω..

Μόλις ξεκίνησε,

ἄρχισε ὁ ὁδηγὸς τοῦ ΤΑΞΙ νὰ καταφέρεται ἐναντίον τῶν κληρικῶν

καὶ νὰ τοὺς κατηγορεῖ ασταμάτητα.

Ἔτσι δὲν εἶναι βρὲ παιδιά;

Τί λέτε κι’ ἐσεῖς;  ἔλεγε ὁ ὁδηγὸς τοῦ ΤΑΞΙ στὰ παιδιά,

ἀλλὰ ἐκεῖνα, ὅμως, «τσιμουδιά»,

κατὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Γέροντος Πορφυρίου.

Ἀφοῦ, λοιπόν,

εἶδε καὶ ἀποεῖδε ὅτι δὲν τοῦ ἀπαντοῦσαν τὰ παιδιά,

στράφηκε στὸ Γέροντα:

Ἔτσι δὲν εἶναι παππούλη; Τί λὲς κι’ ἐσύ;

Δὲν εἶναι ἀλήθεια αὐτὰ τὰ πράγματα ποῦ τὰ γράφουν κι οἱ ἐφημερίδες;

Τοῦ λέει, τότε, ὁ Γέροντας Πορφύριος:…

Παιδί μου, θὰ σοῦ πῶ μιὰ μικρὴ ἱστορία.

Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ τάδε μέρος (τὸ ἀνέφερε),

ποὺ εἶχε ἕναν ἡλικιωμένο γείτονα,

ὁ ὁποῖος εἶχε ἕνα μεγάλο κτῆμα.

Μιὰ νύχτα, τὸν σκότωσε καὶ τὸν ἔθαψε.

Στὴ συνέχεια, μὲ διάφορα πλαστὰ χαρτιά,

πῆρε τὸ χτῆμα τοῦ γείτονά του καὶ τὸ πούλησε.

Καὶ ξέρεις τί ἀγόρασε μὲ τὰ χρήματα τὰ ὁποῖα πῆρε πουλώντας αὐτὸ τὸ χτῆμα;

Ἀγόρασε ἕνα… ΤΑΞΙ !!!

Ὁ ὁδηγός, συγκλονισμένος, σταματᾶ στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου.

Μὴν πεῖς τίποτε παππούλη·

μόνο ἐγὼ κι’ ἐσὺ τὸ ξέρουμε…

Ὄχι, παιδί μου· τὸ ξέρει κι’ ὁ Θεός!

Καὶ νὰ φροντίσεις ἀπὸ ἐδῶ καὶ μπρὸς ν’ ἀλλάξεις ζωή!



Ο Φόβος και η Αγάπη προς το Θεό. Πάτερ Πορφύριος

Ολα έχουν τη σημασία τους, το χρόνο τους και την περίστασή τους.

Η εννοια του φόβου είναι καλή για τα πρώτα στάδια.

Είναι για τους αρχάριους,

γι'αυτούς που ζεί μέσα τους ο παλιός άνθρωπος.

Ο άνθρωπος ο αρχάριος, που δεν έχει λεπτυνθεί,

συγκρατείται από το κακό με τον φόβο.

Και ο φόβος είναι απαραίτητος εφόσον είμαστε υλικοί άνθρωποι και χαμερπείς.

Αλλα αυτό είναι ένα στάδιο,

ένας χαμηλός βαθμός σχέσεως με το Θεό.

Το πάμε στη συναλλαγή ,

προκειμένου να κερδίσουμε τον Παράδεισο

ή να γλυτώσουμε την κόλαση.

Αυτό αν το καλοεξετάσουμε ,

δείχνει κάποια ιδιοτέλεια, κάποιο συμφέρον.

Εμένα δε μου αρέσει αυτός ο τρόπος.

Οταν ο άνθρωπος προχωρήσει στην αγάπη του θεού

τί του χρειάζεται ο φόβος;

Οτι κάνει το κάνει από αγάπή

και αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη αξία.

Το να γίνει κάποιος καλός από φόβο στο Θεό και όχι από αγάπη

δεν έχει και τόσο μεγάλη αξία.

Πώς το λέει  ο Ευγγελιστής Ιωάννης.

'' Φόβος ουκ έστιν εν τη αγάπη, αλλά η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβο,

ότι ο φόβος κόλασιν έχει.

Ο δε φοβούμενος ου τετελείωται εν τη αγάπη''

Προσπαθώντας δια του φόβου μπαίνουμε σιγά σιγά στην άγάπη του Θεού.

Πάει τότε η κόλαση,

πάει ο Φόβος

πάει ο Θάνατος.

Κανουμε το παν για αυτή την αγάπη.

Οτι ο Γαμπρός για τη Νύφη.

Βίος και Λόγοι. Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

 Εκδοση Ιερά μονή Χρυσοπηγής, 2003

Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία. Πατερ Πορφύριος

Ο Θεός έχει βάλει μία δύναμη μέσα στην ψυχή του ανθρώπου.

Απ'αυτόν εξαρτάται πως θα την διοχετεύσει,

για το καλό ή για το κακό.

Αν το καλό το παρομοιάσουμε με ανθόκηπο γεμάτο λουλούδια,δέντρα και φυτά

ενώ το κακό με αγκάθια

και τη δύναμη με νερό,

τότε μπορεί να συμβεί το εξής:

Οταν το νερό το διοχετεύουμε  προς τον ανθόκηπο,

τότε όλα τα φυτά αναπτύσσονται, πρασινίζουν, ανθίζουν, ζωογονούνται.

Την ίδια στιγμή τ'αγκάθια, επειδή δεν ποτίζονται, μαραίνονται, χάνονται.

Και το αντίθετο.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να ασχολείστε με τα αγκάθια.

Μην καταπιάνεστε με την καταδίωξη του κακού.

Κατευθύνετε το νερό, δηλαδή όλη τη δύναμη της ψυχής σας

προς τα λουλούδια και θα χαίρεστε την ομορφιά, την ευωδία, τη δροσιά τους.

Δεν γίνεστε Άγιοι κυνηγώντας το κακό.

Αφήστε το κακό.

Να κοιτάζετε προς το Χριστό και Αυτός θα σας σώσει.

Αντί να στέκεσθε έξω απ'την πόρτα και να διώχνετε τον εχθρό,

περιφρονήστε τον.

Ερχεται απ'εδώ το κακό;

Δοθείτε με απαλό τρόπο απ'εκεί.

Δηλαδή έρχεται να σας προσβάλει το κακό,

εσείς δώστε την εσωτερική σας δύναμη στο καλό, στο Χριστό.

Παρακαλέστε: Κυριε Ιησού Χριστέ, Ελέησόν με.

Ξερει αυτός πως θα σας ελεήσει, και με τι τρόπο.

Και όταν γεμίσετε απ'το καλό, δεν στρέφεστε πια προς το κακό.

Γίνεσθε με τη χάρη του Θεού, καλοί.

Τότε που να βρει τόπο το κακό; Εξαφανίζεται!

Βιός και Λόγοι. Γεροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου.

Εκδόσεις Ιεράς μονής Χρυσοπηγής, 2003







Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας. Πατερ Πορφύριος

«Θα σας πω, παιδιά, μια ιστορία:

Ήταν κάποτε μια βοσκοπούλα, που ζούσε στο βουνό κι έβοσκε πρόβατα.

Όλη την ημέρα κόπιαζε να βοσκήσει καλά τα πρόβατα,

να τα ποτίσει, να τα φυλάξει από τα αγρίμια

και το βράδυ να τα φέρει πίσω στο μαντρί,

να τα αρμέξει και να τα τακτοποιήσει.

Κι όταν προχωρούσε η νύχτα και οι γονείς της κοιμόνταν,

αυτή αν και κατάκοπη,

πηδούσε κρυφά το φράχτη του μαντριού

και έτρεχε μέσα στο σκοτάδι, ανάμεσα από βράχια, από αγκάθια,

κι έφθανε στην αντικρινή ράχη,

για να συναντήσει ένα βοσκόπουλο που αγαπούσε.

Κι όταν το συναντούσε, ήταν πολύ χαρούμενη,

παρά τους κόπους και τις θυσίες της.

Και μάλιστα,

επειδή η συνάντηση με τον αγαπητικό της της κόστιζε κόπους και θυσίες,

ήταν πιο χαρούμενη.

Να με συμπαθάτε, που καλόγερος εγώ, σας μιλώ για αγαπητικούς,

αλλά το κάνω για να με καταλάβετε καλύτερα τι θέλω να πω.

Έτσι και η ψυχή πρέπει να έχει τον αγαπητικό της το Χριστό,

για να είναι ευχαριστημένη,

όπως και η βοσκοπούλα που ερωτεύθηκε το βοσκόπουλο.

Και τι είναι οι ανθρώπινοι έρωτες μπροστά στο θείο έρωτα;

Περαστικοί και απατηλοί.

Ενώ ο θείος έρωτας είναι αιώνιος και αληθινός.

Η ψυχή που είναι ερωτευμένη με το Χριστό

είναι πάντα χαρούμενη κι ευτυχισμένη,

ο,τιδήποτε κι αν της συμβεί,

όσους κόπους και θυσίες κι αν της κοστίσει ο θείος έρωτάς της.

Και μάλιστα, όσο πιο πολύ κοπιάζει

και θυσιάζεται χάριν του αγαπημένου της Χριστού,

τόσο πιο πολύ ευτυχισμένη αισθάνεται.

Πηγή

http://h-agaph-panta-elpizei.blogspot.com/2011/08/blog-post.html