Η αναζήτηση της απόλυτης ομορφιάς. Πλάτωνας (Συμπόσιο)

Άλλωστε ο σωστός δρόμος προς τον έρωτα, 

είτε τον χαράζει κάποιος μόνος του 

είτε καθοδηγείται από άλλον 

είναι για χάρη εκείνης της μοναδικής ομορφιάς 

να αρχίσει από τις ομορφιές του κόσμου 

σαν να ανεβαίνει σκαλοπάτια. 

Ερωτεύεται ένα ωραίο σώμα κι ανεβαίνει στα δύο 

και από κει στο σύνολο των ωραίων σωμάτων. 

Το επόμενο σκαλοπάτι 

είναι οι ωραίες ενασχολήσεις των ανθρώπων,

για ν’ακολουθήσει η ομορφιά των γνώσεων.

Κι ύστερα ανεβαίνει στην τελική γνώση 

που δεν είναι τίποτα άλλο 

από τη σπουδή της απόλυτης ομορφιάς, 

ώστε να γνωρίσει τι είναι στην ουσία του το κάλλος: 

Αφενός είναι μία ομορφιά αιώνια 

που ούτε γεννιέται ούτε χάνεται, 

δεν αυξάνει και δεν φθίνει, 

ούτε έχει σχέση με το χρόνο,

δηλαδή σήμερα υπάρχει και αύριο όχι. 

Ούτε εξαρτάται πώς τη βλέπουν οι άνθρωποι. 

Ούτε θα εμφανιστεί στα μάτια του μυούμενου 

η ομορφιά αυτή 

ως πρόσωπο ή χέρια ή άλλο μέλος του σώματος, 

ούτε ως μία μορφή λόγου ή γνώσης. 

Αντίθετα είναι η απόλυτη ομορφιά. 

Αυθύπαρκτη, απόλυτη, μοναδική, ενιαία και διαχρονική. 

Τι θα συνέβαινε αν κάποιος είχε το μοναδικό προνόμιο 

να αντικρίσει αυτήν την ομορφιά 

στην απόλυτη, τη γνήσια κι ανόθευτη έκφρασή της, 

όχι αναμεμειγμένη με ανθρώπινη σάρκα και χρώματα 

και άλλη πολλή των ανθρώπων φλυαρία; 

Αν δηλαδή είχε αξιωθεί να δει 

τη θεική ομορφιά στη μοναδικότητά της; 

Μήπως φαντάζεσαι, 

πρόσθεσε ότι θα ήταν άχαρη η ζωή του ανθρώπου 

που με προσηλωμένο το βλέμμα 

θα ατένιζε την ομορφιά που πάντα τον συντροφεύει; 

Η μήπως λησμονείς ότι 

μόνο εκεί και πουθενά αλλού,

κοιτάζοντας το ωραίο που να γίνεται ορατό, 

θα γεννήσει όχι απατηλά απεικάσματα της αρετής, 

αλλά την πραγματική αρετή 

που ταυτίζεται απολύτως με την αλήθεια.

Γεννώντας λοιπόν και ανατρέφοντας 

δημιουργήματα αληθινής αρετής, 

αξιώνεται κάποιος να γίνεται αγαπημένος των Θεών. 

Κι αν του επιφυλάσσεται πέρασμα στην Αθανασία, 

δεν είναι αυτός μοναδικός; 

Γι’αυτό κι εγώ επιμένω 

ότι κάθε άνδρας έχει χρέος να τιμά τον Έρωτα, 

εγώ ο ίδιος τον τιμώ και καταγίνομαι με τα του Έρωτα 

και τους άλλους παρακινώ να κάνουν το ίδιο, 

και παράλληλα δεν παύω να εγκωμιάζω 

τη δύναμη και την αντοχή του Έρωτα 

και τώρα και πάντα, 

όσο το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου. 

Πλάτωνος Συμπόσιον. Εκδόσεις Γνώση.

Ο ορισμός του μορφωμένου Ανθρώπου. Σωκράτης

Όταν ρωτήθηκε ο Σωκράτης για να δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου,

δεν ανέφερε τίποτε για τη συσσώρευση γνώσεων.

Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς.

Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;

1. Πρώτα απ' όλους αυτούς που ελέγχουν τις δυσάρεστες καταστάσεις ,

    αντί να ελέγχονται από αυτές

2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική

3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές

4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα

     και αντιπαθείς ανθρώπους καλοπροαίρετα

5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους

6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους

7. Τελικά, αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και τη δόξα τους

http://phivosnicolaides.blogspot.com/2011/05/blog-post_05.html

Περί συκοφαντίας. Διδακτική ιστορία με το Σωκράτη.

Κάποτε ο Σωκράτης ενώ περπατούσε στην Ακρόπολη, είδε κάποιον να τρέχει προς το μέρος του και αφού τον πλησίασε του είπε ανυπομόνα ότι έχει να του ανακοινώσει  κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για κάποιον από τους μαθητές του.

Ο Σωκράτης νηφάλιος του είπε ότι θα ήθελε, πριν ακούσει οτιδήποτε , να του κάνει τη δοκιμασία της "τριπλής διύλισης".

"Τριπλή διύλιση;" ρώτησε με απορία.

Ναι, πριν μου πεις αυτό που θέλεις θα ήθελα να το φιλτράρουμε τρεις φορές.

Το πρώτο φίλτρο είναι της αλήθειας.

Είσαι λοιπόν εντελώς βέβαιος ότι αυτό που θα μου πεις είναι αλήθεια;
- Ε... όχι ακριβώς, απλά το άκουσα όμως και...
Αρα λοιπόν δεν ξέρεις αν αυτό που θα μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα.

Ας δοκιμάσουμε τώρα το δεύτερο φίλτρο, αυτό της καλοσύνης.

Αυτό που πρόκειται να μου πεις για τον μαθητή μου είναι κάτι καλό;
- Καλό; Όχι το αντίθετο μάλλον...
Άρα, συνέχισε ο Σωκράτης θέλεις να πεις κάτι κακό για τον μαθητή μου αν και δεν είσαι καθόλου βέβαιος ότι είναι αλήθεια.
- Ο τύπος έσκυψε το κεφάλι από ντροπή και αμηχανία.

Ας χρησιμοποιήσουμε τώρα και το τρίτο φίλτρο, αυτό της χρησιμότητας.

Είναι αυτό που θέλεις να μου πεις για τον μαθητή μου κάτι που θα μου φανεί χρήσιμο σε κάτι;
- Όχι δεν νομίζω...

Άρα λοιπόν, συνεπέρανε ο Σωκράτης αυτό που θα μου πεις δεν είναι ούτε αλήθεια, ούτε καλό, ούτε χρήσιμο!

Τότε, γιατί θα πρέπει να το ακούσω;

- Ο τύπος έφυγε ντροπιασμένος,έχοντας ωστόσο πάρει ένα καλό μάθημα...