Τα τρία βήματα προς το Χριστό. Περ Ούλοφ Σιέγγρεν.

Το πρώτο βήμα γίνεται όταν ο άνθρωπος αρχίζει 

να νιώθει μία έλξη για το Χριστό. 

Στεκόμαστε σε μία απόσταση 

και τον ακούμε ακριβώς 

όπως τον άκουγαν τα πλήθη,

όταν κήρυττε τη διδασκαλία του πάνω στο Όρος. 

Μπορούμε πάλι να σταθούμε 

και να τον παρακολουθήσουμε, 

όταν κάνει καλά τους αρρώστους, 

όταν ανασταίνει τους νεκρούς. 

Τον παρακολουθούμε από μία απόσταση. 

Ίσως πηγαίνουμε μερικές φορές στην Εκκλησία 

και μερικές φορές προσευχόμαστε. 

Μερικοί άνθρωποι περνούν όλη τους τη ζωή 

σ’αυτό το πρώτο βήμα. 

Ίσως δεν επιθύμησαν ποτέ στην πραγματικότητα 

να πάνε πιο κοντά. 

Άλλωστε υπάρχουν πολλοί οι οποίοι τον εγκαταλείπουν 

και δεν θέλουν να ακούνε πλέον.

Το δεύτερο βήμα γίνεται όταν ο άνθρωπος 

αρχίζει να θεωρεί τον εαυτό του 

σαν έναν από τους ακόλουθους του Ιησού, 

αρχίζει να πιστεύει σ’αυτόν 

και θέλει να τον ακολουθήσει, 

να βαδίσει μαζί του.

Σ’αυτό το σημείο έχουμε κάνει βήματα στα ίχνη του 

και αναθέσαμε τους εαυτούς μας στο Χριστό. 

Ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι 

οι οποίοι κατατάσσουν τους εαυτούς τους 

σ’αυτήν την ομάδα. 

Βαδίζουν μαζί του κάθε μέρα, 

ακολουθούν τα βήματά του, 

τον αναγνωρίζουν σαν τον πολυαγαπημένο Κύριο τους 

και διδάσκαλο, 

αλλά καθ'όλο το χρονικό διάστημα 

τον βλέπουν σαν κάποιο 

που στέκεται ή περπατάει έξω απ’αυτούς.

Λένε «Ο Ιησούς είναι μεταξύ μας» 

αλλά δεν λένε 

«Ο Ιησούς είναι μέσα μας». 

Το τρίτο βήμα γίνεται 

όταν συναισθανόμαστε τη σοβαρότητα των λέξεων, 

οι οποίες συχνά απαντώνται στην Καινή Διαθήκη 

σχετικά με την αδελφοσύνη των Χριστιανών με το Χριστό, 

την ένωση με το Χριστό. 

Ο ίδιος ο Χριστός μιλάει γι’αυτό 

καθώς παρομοιάζει τον εαυτό του με την άμπελο 

και τους μαθητές του με τα κλίματα της αμπέλου.

Είναι αυτή η αδελφοσύνη με το Χριστό, 

με την οποία αρχίζουμε να συμμετέχουμε στην εκκλησία. 

Αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής: 

Ότι ο Απειρος μπορεί να μπεί 

στη μικρή καρδιά του ανθρώπου, 

ότι ο Χριστός μπορεί να κατοικήσει 

μέσα σε μία ανθρώπινη ύπαρξη. 

Για να είναι κανείς Χριστιανός 

δεν αρκεί να έχει πίστη στο Χριστό, 

πρέπει στην ουσία να ζεί με το Χριστό, 

να πεθαίνει μαζί του, 

να ανασταίνεται μαζί του.

Το να ζούμε με το Χριστό, 

σημαίνει να τον έχουμε στην καρδιά μας 

σε μία μυστική ζωή, 

η οποία όμως δεν είναι λιγότερο πραγματική. 

Από αυτή τη ζωή γεννιέται η πίστη, 

αναβλύζει η Αγάπη. 

Η προσευχή του Ιησού. 

Περ Ουλοφ Σιέγγρεν. Εκδόσεις Η Έλαφος.

Συμεών, ο Ευλογημένος αχθοφόρος του Χριστού.

Τὸ 1922 ἦρθε ἀπὸ τὴν Μικρασία μὲ τοὺς πρόσφυγες 

ἕνα ὀρφανὸ Ἑλληνόπουλο, 

ὀνόματι Συμεών. 

Ἐγκαταστάθηκε στὸν Πειραιᾶ σὲ μιὰ παραγκούλα 

καὶ ἐκεῖ μεγάλωσε μόνο του. 

Εἶχε ἕνα καροτσάκι καὶ ἔκανε τὸν ἀχθοφόρο, 

μεταφέροντας πράγματα στὸ λιμάνι τοῦ Πειραιᾶ. 

Γράμματα δὲν ἤξερε 

οὔτε πολλὰ πράγματα ἀπὸ τὴν πίστη μας. 

Εἶχε τὴν μακαρία ἁπλότητα καὶ πίστη ἁπλὴ 

καὶ ἀπερίεργη.

Ὅταν ἦρθε σὲ ἡλικία γάμου νυμφεύθηκε, 

ἔκανε δυὸ παιδιὰ 

καὶ μετακόμισε μὲ τὴν οἰκογένειά του στὴ Νίκαια. 

Κάθε πρωὶ πήγαινε στὸ λιμάνι τοῦ Πειραιᾶ 

γιὰ νὰ βγάλει τὸ ψωμάκι του. 

Περνοῦσε ὅμως κάθε μέρα τὸ πρωὶ 

ἀπὸ τὸ ναὸ τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος, 

ἔμπαινε μέσα, στεκόταν μπροστὰ στὸ τέμπλο, 

ἔβγαζε τὸ καπελάκι του καὶ ἔλεγε:...

«Καλημέρα Χριστέ μου, ὁ Συμεὼν εἶμαι. 

Βοήθησέ με νὰ βγάλω τὸ ψωμάκι μου». 

Τὸ βράδυ ποὺ τελείωνε τὴ δουλειά του 

ξαναπερνοῦσε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, 

πήγαινε πάλι μπροστὰ στὸ τέμπλο καὶ ἔλεγε:

«Καλησπέρα Χριστέ μου, ὁ Συμεὼν εἶμαι. 

Σ᾿ εὐχαριστῶ ποὺ μὲ βοήθησες καὶ σήμερα».

Καὶ ἔτσι περνοῦσαν τὰ χρόνια 

τοῦ εὐλογημένου Συμεών.

Περίπου τὸ ἔτος 1950 ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας του 

ἀρρώστησαν ἀπὸ φυματίωση 

καὶ ἐκοιμήθησαν ἐν Κυρίῳ. 

Ἔμεινε ὁλομόναχος ὁ Συμεὼν 

καὶ συνέχισε ἀγόγγυστα τὴ δουλειά του 

ἀλλὰ καὶ δὲν παρέλειπε νὰ περνᾷ ἀπὸ τὸν ἅγιο Σπυρίδωνα 

νὰ καλημερίζει καὶ νὰ καλησπερίζει τὸν Χριστό, 

ζητώντας τὴν βοήθειά Του καὶ εὐχαριστώντας Τον.

Ὅταν γέρασε ὁ Συμεών, ἀρρώστησε. 

Μπῆκε στὸ Νοσοκομεῖο 

καὶ νοσηλεύτηκε περίπου γιὰ ἕνα μῆνα. 

Μιὰ προϊσταμένη ἀπὸ τὴν Πάτρα τὸν ρώτησε κάποτε:-

Παπποῦ, τόσες μέρες ἐδῶ μέσα δὲν ᾖρθε κανεὶς νὰ σὲ δεῖ. 

Δὲν ἔχεις κανένα δικό σου στὸν κόσμο;

-Ἔρχεται, παιδί μου, 

κάθε πρωὶ καὶ ἀπόγευμα ὁ Χριστὸς 

καὶ μὲ παρηγορεῖ.-

Καὶ τί σοῦ λέει, παπποῦ;

«Καλημέρα Συμεών, ὁ Χριστὸς εἶμαι, κᾶνε ὑπομονή».

«Καλησπέρα Συμεών, ὁ Χριστὸς εἶμαι, κᾶνε ὑπομονή».

Ἡ Προϊσταμένη παραξενεύτηκε 

καὶ κάλεσε τὸν Πνευματικό της, π. Χριστόδουλο Φάσο, 

νὰ ἔρθει νὰ δεῖ τὸν Συμεὼν μήπως πλανήθηκε. 

Ὁ π. Χριστόδουλος τὸν ἐπισκέφθηκε, 

τοῦ ἔπιασε κουβέντα, 

τοῦ ἔκανε τὴν ἐρώτηση τῆς Προϊσταμένης 

καὶ ὁ Συμεὼν τοῦ ἔδωσε τὴν ἴδια ἀπάντηση.

Τὶς ἴδιες ὧρες πρωὶ καὶ βράδυ, 

ποὺ ὁ Συμεὼν πήγαινε στὸ ναὸ 

καὶ χαιρετοῦσε τὸν Χριστό, 

τώρα καὶ ὁ Χριστὸς χαιρετοῦσε τὸν Συμεών. 

Τὸν ρώτησε ὁ Πνευματικός:

-Μήπως εἶναι φαντασία σου;

-Ὄχι, πάτερ, δὲν εἶμαι φαντασμένος, 

ὁ Χριστὸς εἶναι

-Ἦρθε καὶ σήμερα;

-Ἦρθε.-

Καὶ τί σου εἶπε;

-Καλημέρα Συμεών, ὁ Χριστὸς εἶμαι. 

Κᾶνε ὑπομονή, 

σὲ τρεῖς μέρες θὰ σὲ πάρω κοντά μου πρωῒ-πρωΐ.

Ο Πνευματικός κάθε μέρα πήγαινε στο Νοσοκομείο, 

μιλούσε μαζί του και έμαθε για την ζωή του. 

Κατάλαβε ότι πρόκειται περί ευλογημένου ανθρώπου. 

Την τρίτη ημέρα πρωί-πρωί πάλι πήγε να δει τον Συμεών 

και να διαπιστώσει αν θα πραγματοποιηθεί η πρόρρηση 

ότι θα πεθάνει. 

Πράγματι εκεί που κουβέντιαζαν, 

ο Συμεών φώναξε ξαφνικά: 

«Ήρθε Ο Χριστός», και εκοιμήθη τον ύπνο του δικαίου...

Aπό το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», σελ. 349, 

Άγιον Όρος 2008 

Ιερόν Ησυχαστήριον Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, 

Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής

Πηγή 

http://stratisandriotis.blogspot.gr/2010/05/blog-post_26.html

Πατημασιές στην άμμο...

Μια νύχτα, κάποιος άνδρας, είδε ένα όνειρο.
Ονειρεύτηκε, ότι περπατούσε με το Χριστό σε μία όμορφη παραλία.

Μπροστά του, ψηλά στον ουρανό
σαν σε οθόνη κινηματογράφου, έβλεπε σκηνές από τη ζωή του
ενώ κοιτάζοντας πίσω στην αμμουδιά,
έβλεπε το ζευγάρι από τα ίχνη
που άφηναν οι πατημασιές τους στην υγρή άμμο.

Ωστόσο σε κάποια σημεία της άμμου
υπήρχαν μόνο οι δικές του πατημασιές.

Παρατήρησε μάλιστα ότι αυτό συνέβαινε
όταν στην οθόνη του ουρανού προβάλονταν
οι πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του...

Αυτό τον παραξένεψε ιδιαίτερα,
καθώς δεν μπορούσε να καταλάβει πως ο Χριστός τον εγκατέλειπε
σε αυτές τις στιγμές της δοκιμασίας...

Ρώτησε τον Κύριο για αυτό λέγοντας…
Κύριε, υποσχέθηκες πως αν αφιέρωνα τη ζωή μου σε Εσένα,
ποτέ δεν θα με εγκατέλειπες.

Που ήσουν όταν σε χρειαζόμουν
περισσότερο, πάνω στο μονοπάτι της ζωής μου;

Και ο Κύριος απάντησε…
Παιδί μου, ποτέ δε σε εγκατέλειψα.

Οταν έβλεπες ένα ζεύγος πατημασιών στην άμμο,
ήμουν εγώ που σε μετέφερα στην αγκαλιά μου...