Το θέατρο της Ζωής.. Πήτερ Ουσπένσκυ.

Αν ένας άνθρωπος θέλει να καταξιωθεί κοινωνικά, 

πρέπει να επιτελεί με αφοσίωση 

τους ρόλους που του έχουν ανατεθει. 

Αν όμως θέλει να εργαστει πάνω στον Εαυτό του 

και να κατακτήσει την Αυτογνωσία 

θα πρέπει να αναζητήσει τον Ανθρωπο 

πίσω από τους ρόλους. 

Ο Ουσπένσκυ γράφει σχετικά.. 

.......................................................... 

 

Ο κάθες άνθρωπος 

έχει ένα καθορισμένο ρεπερτόριο ρόλων 

που παίζει στις συνηθισμένες περιστάσεις της ζωής. 

Βάλτε τον όμως, 

ακόμη και σε ελάχιστα διαφορετικές περιστάσεις 

και θα είναι ανίκανος να βρεί έναν κατάλληλο ρόλο:  

για λίγο γίνεται ο πραγματικός εαυτός του. 

Η μελέτη των ρόλων που παίζει ο άνθρωπος, 

αποτελεί ένα πολύ αναγκαίο μέρος 

της γνώσης του εαυτού. 

 

Το ρεπερτόριο του κάθε ανθρώπου 

είναι πολύ περιορισμένο. 

Έχει τουλάχιστον πέντε έξι από δαύτους: 

κανά δύο για την οικογένειά του, 

κανά δύο για το γραφείο του 

(έναν για υφιστάμενους του 

και έναν άλλο για τους προιστάμενούς του), 

έναν για τους φίλους του στο εστιατόριο 

και ίσως έναν που ενδιαφέρεται για υψηλές ιδέες 

 και αρέσουν οι διανοητικές συζητήσεις. 

 

Και ανάλογα με την περίπτωση, 

ο άνθρωπος ταυτίζεται πλήρως με έναν από αυτούς 

και είναι ανίκανος να διαχωρίσει τον εαυτό του απ'αυτόν. 

Βλέπω τους ρόλους, 

γνωρίζω το ρεπερτόριο μου και ιδιαίτερα, 

γνωρίζω πόσο περιορισμένος είμαι, 

σημαίνει ότι γνωρίζω πολλά. 

Αλλά το θέμα είναι ότι, έξω απ'αυτούς τους ρόλους, 

ο άνθρωπος αισθάνεται μεγάλη αμηχανία 

αν κάτι τον βγάλει έστω και για λίγο από το λούκι του, 

και βάζει όλες του τις προσπάθειες 

για να επιστρέψει 

σε κάποιον από τους συνηθισμένους του ρόλους. 

Μόλις ξαναπέσει στο λούκι, 

όλα αμέσως εξελίσσονται και πάλι ομαλά 

και το αίσθημα της αμηχανίας και της έντασης εξαφανίζεται. 

Έτσι είναι στη ζωή. 

Αλλά στην εργασία(για την Αυτογνωσία), 

για να παρατηρήσει κανείς τον εαυτό του, 

πρέπει να συμβιβαστεί μ'αυτή την αμηχανία και την ένταση. 

Μόνο δοκιμάζοντας αυτή την αμηχανία 

μπορεί ο άνθρωπος 

να παρατηρήσει πραγματικά τον εαυτό του. 

Και ο λόγος είναι φανερός. 

Οταν ο άνθρωπος δεν παίζει 

έναν από τους συνηθισμένους του ρόλους, 

όταν δεν μπορεί να βρεί 

έναν κατάλληλο ρόλο στο ρεπερτόριο του, 

νιώθει πως είναι γυμνός. 

Κρυώνει και ντρέπεται 

 και θέλει να φύγει να μην τον βλέπει κανείς. 

Αλλά τίθεται το ερώτημα: 

Τι θέλει; 

μια ήσυχη ζωή ή να εργαστεί πάνω στον εαυτό του; 

Αν θέλει μια ήρεμη ζωή, 

πρέπει βέβαια πάνω απ'όλα 

να μην μετακινηθεί από το ρεπερτόριο του. 

Στους συνηθισμένους του ρόλους, νιώθει άνετα και ήρεμα. 

Αλλά αν θέλει να εργαστεί πάνω στον εαυτό του, 

θα πρέπει να καταστρέψει την ηρεμία του. 

Δεν είναι δυνατόν να έχει και τα δύο.  

Αναζητώντας τον κόσμο του Θαυμαστού. 

Πήτερ Ουσπένσκυ. Πύρινος κόσμος.

Τα 4 εμπόδια στη γνώση του Εαυτού μας. Πήτερ Ουσπένσκι

Για να γνωρίσει ο άνθρωπος τον εαυτό του 

θα πρέπει να αρχίσει να τον μελετά. 

Κατά τη διάρκεια της μελέτης αυτής 

αν είναι ειλικρινής 

θα ανακαλύψει σύμφωνα με τον Ουσπένσκυ 

4 βασικά εμπόδια..

.............................................

Το πρώτο είναι το ψέμα, 

το να μιλάει δηλαδή κανείς για πράγματα 

που δε γνωρίζει 

και ούτε μπορεί να γνωρίζει, 

σαν να τα γνώριζε 

και σαν να μπορούσε να τα γνωρίζει. 

Όταν ο άνθρωπος το καταλάβει αυτό , 

αρχίζει να φοβάται το ψέμα 

και πάλι όχι για λόγους ηθικής, 

αλλά για το ότι 

δεν μπορεί να ελέγξει το ψέμα του 

και για το ότι το ψέμα του τον εξουσιάζει, 

δηλαδή εξουσιάζει τις άλλες του λειτουργίες.

Το δεύτερο επικίνδυνο χαρακτηριστικό 

που βρίσκει μέσα του 

είναι η φαντασία. 

Διαπιστώνει ότι η φαντασία 

είναι μία καταστρεπτική δύναμη,

ότι δεν μπορεί ποτέ να την ελέγξει 

και ότι πάντα τον παρασύρει μακριά 

από τις συνειδητές του αποφάσεις,

προς κατεύθυνση που δεν σκόπευε να πάει.

Η φαντασία είναι σχεδόν τόσο κακή όσο το ψέμα, 

στην πραγματικότητα είναι το ψέμα 

προς τον εαυτό μας.

Ο άνθρωπος αρχίζει να φαντάζεται κάτι 

για να ευχαριστήσει τον εαυτό του 

και πολύ γρήγορα αρχίζει να πιστεύει 

αυτό που φαντάζεται ή τουλάχιστον μέρος απ’αυτό. 

Κατόπιν ή ακόμη πριν απ’αυτό, 

βρίσκει κανείς πάρα πολλά επικίνδυνα αποτελέσματα 

στην έκφραση των αρνητικών συναισθημάτων 

Οίκτος για τον εαυτό μας, 

θυμός, 

υποψία, 

φόβος, 

ενόχληση, 

ανία, 

δυσπιστία, 

ζήλια..

Συνήθως δέχεται κανείς σαν εντελώς φυσική 

αυτή την έκφραση των αρνητικών συναισθημάτων 

ή ακόμη και αναγκαία. 

Πολύ συχνά οι άνθρωποι την αποκαλούν ειλικρίνεια. 

Φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την ειλικρίνεια. 

Είναι απλώς σημάδι αδυναμίας στον άνθρωπο, 

σημάδι δύστροπου χαρακτήρα 

και ανικανότητας να κρατήσει τα παράπονα 

για τον εαυτό του.

Ο άνθρωπος το αντιλαμβάνεται αυτό 

όταν προσπαθεί να του αντισταθεί.

Το τέταρτο είναι η ομιλία. 

Η ομιλία αυτή καθεαυτή δε βλάπτει.

Αλλά για μερικούς ανθρώπους 

ιδιαίτερα για όσους το προσέχουν λιγότερο, 

γίνεται πραγματικό ελάττωμα. 

Μιλούν όλη την ώρα, 

όπου κι αν βρίσκονται, 

καθώς εργάζονται, 

καθώς ταξιδεύουν, 

ακόμη και καθώς κοιμούνται. 

Ποτε δε σταματούν να μιλούν 

αν υπάρχει κάποιος να του μιλήσουν 

και αν δεν υπάρχει, μιλούν στον εαυτό τους.

Αυτό επίσης , 

πρέπει όχι μόνο να το παρατηρήσει κανείς, 

αλλά και να του αντισταθεί 

όσο το δυνατόν περισσότερο.

Οι δυσκολίες που έχει κανείς 

στο να παρατηρεί αυτές τις τέσσερις εκδηλώσεις 

–ψέμα, 

φαντασία, 

έκφραση αρνητικών συναισθημάτων 

και άσκοπη ομιλία- 

θα του δείξουν την απόλυτη μηχανικότητα του 

και την αδυναμία του ακόμη και να αγωνιστεί 

εναντίον αυτής της μηχανικότητας, 

χωρίς βοήθεια, 

δηλαδή χωρίς νέα γνώση και έμπρακτη βοήθεια.

Η ψυχολογία της δυνατής εξέλιξης του ανθρώπου. 

Πήτερ Ουσπένσκυ. Πύρινος Κόσμος.

Άνθρωπος και Σύμπαν. Παράλληλοι κόσμοι

Από την αρχαιότητα διακηρύσσεται 

η άρρηκτη σχέση του Ανθρώπου με το Σύμπαν.

Στη Γένεση αναφέρεται 

ότι ο Άνθρωπος πλάστηκε άρχοντας τους Σύμπαντος 

ενώ στα Χρυσά Έπη του Πυθαγόρα 

αναφέρεται η προτροπή: 

‘Άνθρωπε Γνώρισε τον Εαυτό σου 

και θα γνωρίσεις το Σύμπαν και τους Θεούς’.

.....................................................................

Όπως ο Δημιουργός του παντός, 

πριν ακόμη δημιουργήσει τα πάντα από το μηδέν, 

είχε μέσα Του ως Βασιλεύς των αιώνων και προγνώστης, 

τη γνώση,τις φύσεις και τους λόγους όλων των όντων, 

έτσι και τον Άνθρωπο που έπλασε κατ’εικόνα Του 

για Βασιλιά της κτίσεως τον έκανε να έχει μέσα του 

όλων των όντων τους λόγους, τις φύσεις και τη γνώση. 

Έτσι, την ξηρότητα και ψυχρότητα του ζωικού χυμού 

τις έχει από τη γη  απ’όπου πλάστηκε. 

Τη θερμότητα και υγρότητα του αίματος 

από τον αέρα και τη φωτιά.

Την υγρότητα και την ψυχρότητα του φλέγματος 

από το νερό.

Από τα φυτά, έχει την ικανότητα για αύξηση.

Από τα ζωόφυτα την ικανότητα για θρέψη. 

Από τα άλογα ζώα το παθητικό.

Από τους Αγγέλους έχει το νοερό και λογικό.

Από το Θεό, τέλος, έχει την άυλη πνοή, 

δηλαδή την ασώματη και αθάνατη ψυχή, 

η οποία διακρίνεται σε νου και λόγο 

και δέχεται τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος,

για να υπάρχει και να ζει. 

..........................................................

Είναι αδύνατον να μελετήσει κανείς 

ένα σύστημα του σύμπαντος 

χωρίς να μελετήσει τον άνθρωπο. 

Ταυτόχρονα είναι αδύνατον 

να μελετήσει κανείς τον άνθρωπο 

χωρίς να μελετήσει το σύμπαν.

Ο Άνθρωπος είναι μια εικόνα του κόσμου.

Δημιουργήθηκε από τους ίδιους νόμους 

που δημιούργησαν ολόκληρο τον κόσμο. 

Αν ο Άνθρωπος γνώριζε και καταλάβαινε τον εαυτό του, 

θα γνώριζε και θα καταλάβαινε ολόκληρο τον κόσμο, 

όλους τους νόμους που δημιουργούν 

και κυβερνούν τον κόσμο. 

Και αντίστροφα, μελετώντας τον κόσμο και τους νόμους 

που κυβερνούν τον κόσμο, 

θα μάθαινε και θα καταλάβαινε τους νόμους που κυβερνούν τον ίδιο. 

Γι’αυτό, η μελέτη του κόσμου 

και η μελέτη του ανθρώπου, 

πρέπει να βαδίζουν παράλληλη 

και η μία να βοηθάει την άλλη. 

.....................................................

Ο άνθρωπος λοιπόν 

έχει ένα μεγαλειώδες πεπρωμένο να εκπληρώσει. 

Να γίνει κύριος του Σύμπαντος 

κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση του Δημιουργού του. 

Για να εκπληρώσει όμως αυτό το πεπρωμένο 

πρέπει πρώτα γα γίνει Κύριος του Εαυτού του. 

Όσιος Νικήτας Στηθάτος.

Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών.

Εκδόσεις.Το Περιβόλι της Παναγιάς.

Αναζητώντας τον κόσμο του Θαυμαστού. 

Πήτερ Ουσπένσκυ. Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος.

Φωτογραφίζοντας τον εαυτό μας.. Πήτερ Ουσπένσκι

Όταν λοιπόν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει την ανάγκη, 

όχι μόνο για μελέτη και παρατήρηση του εαυτού, 

αλλά και για εργασία πάνω στον εαυτό του 

με σκοπό να αλλάξει, 

πρέπει να αλλάξει 

και ο χαρακτήρας της παρατήρησης του εαυτού του. 

Τώρα πρέπει να αρχίσει να βλέπει 

όχι ξεχωριστές λεπτομέρειες, 

όχι τη λειτουργία των μικρών τροχών και μοχλών, 

αλλά τα πάντα στο σύνολό τους 

–Ολόκληρο τον εαυτό του όπως τον βλέπουν οι άλλοι. 

Για το σκοπό αυτό, ο άνθρωπος 

θα πρέπει να μάθει να παίρνει,

θα’λεγε κανείς νοερές φωτογραφίες του εαυτού του 

σε διάφορες στιγμές της ζωής του 

και σε διάφορες συναισθηματικές καταστάσεις, 

και όχι φωτογραφίες λεπτομερειών, 

αλλά φωτογραφίες του συνόλου, όπως το είδε 

Με άλλα λόγια, 

οι φωτογραφίες αυτές πρέπει να περιέχουν ταυτόχρονα 

το καθετί που ο άνθρωπος μπορεί να δει στον εαυτό του 

μία δεδομένη στιγμή. 

Συναισθήματα, 

διαθέσεις, 

σκέψεις, 

αισθήσεις, 

στάσεις, 

κινήσεις, 

τόνους φωνής, 

εκφράσεις προσώπου κλπ. 

Αν ο άνθρωπος 

καταφέρει να πάρει ενδιαφέροντα στιγμιότυπα, 

πολύ σύντομα θα φτιάξει ολόκληρο άλμπουμ 

με φωτογραφίες του εαυτού του, 

που, όλες μαζί θα του δείξουν πολύ καθαρά 

αυτό που είναι.

Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο 

να μάθει κανείς να βγάζει αυτές τις φωτογραφίες 

στις πιο ενδιαφέρουσες και χαρακτηριστικές στιγμές, 

να πιάνει χαρακτηριστικές στάσεις, 

χαρακτηριστικές εκφράσεις προσώπου, 

χαρακτηριστικά συναισθήματα 

και χαρακτηριστικές σκέψεις. 

Αν ένας άνθρωπος βγάλει επιτυχημένες φωτογραφίες 

και αν βγάλει αρκετές, 

θα δει ότι η συνηθισμένη ιδέα που έχει για τον εαυτό του, 

με την οποία ζούσε χρόνο σε χρόνο, 

απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Αντί για τον άνθρωπο που νόμιζε ότι ήταν, 

θα δει έναν τελείως διαφορετικό άνθρωπο.

Αναζητώντας τον κόσμο του Θαυμαστού.

Πήτερ Ουσπένσκυ. 

Εκδόσεις πύρινος κόσμος.

Ολοκλήρωση ή εκφυλισμός, οι δύο δυνατότητες του Ανθρώπου. Πήτερ Ουσπένσκυ.

Η θεμελιακή μας ιδέα είναι 

ότι ο Άνθρωπος, 

έτσι όπως τον ξέρουμε, 

δεν είναι πλήρες Ον,

ότι η Φύση τον αναπτύσσει μόνο μέχρι ενός ορισμένου σημείου

και τότε τον εγκαταλείπει,

είτε για να αναπτυχθεί παραπέρα με τις δικές του προσπάθειες

ή να εκφυλιστεί και να χάσει την ικανότητα για ανάπτυξη.

Εξέλιξη του Ανθρώπου σε αυτήν την περίπτωση

θα σήμαινε την ανάπτυξη 

ορισμένων εσωτερικών ιδιοτήτων και χαρακτηριστικών 

που συνήθως παραμένουν υπανάπτυκτα

και δεν μπορούν ν'αναπτυχθούν αφ'εαυτού τους.

Αν ο άνθρωπος δεν την επιθυμεί,

ή αν δεν την επιθυμεί αρκετά δυνατά

και δεν καταβάλλει τις αναγκαίες προσπάθειες,

δεν θα αναπτυχθεί ποτέ.

Η εξέλιξη είναι θέμα προσωπικών προσπαθειών

και αναφορικά προς τη μάζα της ανθρωπότητας 

αποτελεί σπάνια εξαίρεση.

Η ψυχολογία της δυνατής εξέλιξης του ανθρώπου

Πήτερ Ουσπένσκυ, 

Εκδόσεις πύρινος κόσμος.