Μικρές Θυσίες για ένα Μεγάλο Έρωτα.. Γεροντικό

Όποιος αγαπά λίγο
θυσιάζει κάτι μικρό από τον εαυτό του
για αυτόν που αγαπά

Όποιος όμως αγαπά πολύ
θυσιάζει τον ίδιο του τον εαυτο

Γιατί η Αληθινή Αγάπη
δεν έχει όρια και μέτρο..

Κάπου στη μακρινή Έρημο της Αιγύπτου, 

των πρώτων χριστιανικών αιώνων, 

συζητά ένας ερημίτης μοναχός με τον υποτακτικό του. 

.............................................................

Παραπονιέσαι, παιδί μου, 

πως σκληραίνεται συχνά η καρδιά σου 

και δε χύνει δάκρυα. 

Το πένθος μοιάζει με τ ’αναμμένο λυχνάρι, 

που, αν τ ’αφήσεις απροφύλακτο, 

σβήνει στη στιγμή. 

Η πολυφαγία και η πολυυπνία το μαραίνουν.  

Η καταλαλιά και η πολυλογία 

το εξαφανίζουν ολοκληρωτικά. 

Ο ευσεβής άνθρωπος, 

που αγαπά τον Ιησού 

κι’ επιθυμεί να διατηρήσει το πένθος στην καρδιά του, 

πρέπει στην καθημερινή του ζωή 

να κάνη θυσίες για χάρη Του. 

-Τί είδους θυσίες; Ζήτησε να μάθει ο νέος.

-Μικρές θυσίες που σαν τις ακούμε, 

δεν μας κάνουν εντύπωσι, 

μα που σφυρηλατούν το χαρακτήρα 

και τον κάνουν όμοιο με το χαρακτήρα του Ιησού, 

εξήγησε ο Γέροντας. 

Βρίσκεις, λόγου χάριν,  φρέσκο ψωμί. 

Άφησε το να το φάγη άλλος 

κι’ ευχαριστήσου συ με το ξερό,

για την αγάπη του Χριστού. 

Σου φέρνουν καλό κρασί. 

Ανακάτεψέ το με ξύδι για χάρι Εκείνου 

που ποτίστηκε με ξίδι και χολή επάνω στο Σταυρό 

για την αγάπη σου, 

ή πιες πολύ λίγο κι’ άφησε το περισσότερο λέγοντας: 

αυτό είναι το μέρος του Χριστού. 

Αν έχεις μαλακό προσκέφαλο, 

άφησέ το κατά μέρος 

και βάλε λιθάρι κάτω από την κεφαλή σου 

για τον Χριστόν. 

Αν κρυώνεις στον ύπνο σου γιατί δεν έχεις σκεπάσματα, 

μην παραπονεθής. 

Συλλογίσου πως κι’ ο Χριστός 

γυμνός επάνω στο Σταυρό 

κρύωνε κάποτε για χάρι σου. 

Μη θέλης να είναι το φαγητό σου καλοπεριποιημένο. 

Θυμήσου πως πείνασε κι’ εδίψασε για σένα ο Χριστός. 

Ανάμιξε κάθε τι που κάνεις με λίγη θλίψη 

και ζήσε ταπεινά, 

όπως έζησε στη γη ο Χριστός μας, 

για να βρης αιώνια ανάπαυση στη βασιλεία του

Γεροντικόν 

Ηγουμένης Θεοδώρας Χαμπάκη

Εκδόσεις Λυδία

Αββάς Ποιμένας. Ο Γέροντας της Αγάπης.

Είπεν ο Αββάς Ποιμήν.

Αυτά τα τρία πράγματα είναι χρήσιμα. 

Το να φοβήται κανείς τον Κύριον 

και το να προσεύχεται ακαταπαύστως 

και το να κάμνει καλόν εις τον πλησίον.

Ένας αδελφός ηρώτησε τον Αββάν Ποιμένα, λέγων. 

Εάν ίδω σφάλμα του αδελφού μου, 

καλόν είναι να το σκεπάσω; 

Του λέγει ο Γέρων. 

Οποιαν ώραν σκεπάσωμεν το σφάλμα του αδελφού μας 

και ο Θεός σκεπάζει το ιδικόν μας.

 Ένας αδελφός ηρώτησε τον Αββάν Ποιμέναν, λέγων, 

ότι εάν ιδώ κανέναν αδελφόν, 

δια τον οποίον ήκουσα σφάλμα, 

δεν θέλω να τον βάλω στο κελλίον μου; 

Εάν δε ιδώ κανένα καλόν να χαίρομαι μαζί του; 

Του λέγει ο Γέρων.

Εάν κάμνεις εις τον καλόν αδελφόν ολίγον καλόν, 

κάμε διπλάσιον εις τον άλλον.

Επισκέφθηαν μερικοί γέροντες τον Αββάν Ποιμένα 

και του είπαν. 

Ορίζεις, εάν ίδωμεν τους αδελφούς να νυστάζουν 

εις την ακολουθίαν να τους σκουντήσωμεν 

δια να είναι ξύπνιοι εις την αγρυπνίαν; 

Ο δε τους λέγει΄ 

Εγώ πάντως εάν ιδώ τον αδελφόν μου να νυστάζη, 

θα βάλω την κεφαλήν του εις τα γόνατά μου 

και θα τον αναπαύσω.

 Ένας αδελφός ηρώτησε τον Αββάν Ποιμένα, λέγων. 

Μαζί μου κατοικούν αδελφοί.

Ορίζεις να τους διατάξω; 

Του λέγει ο Γέρων. 

Όχι, αλλά γίνε εις αυτούς παράδειγμα και όχι νομοθέτης. 

 Είπεν ο Αββάς Ποιμήν, 

ότι το να διδάξη κανείς τον πλησίον του 

είναι όμοιον να τον ελέγξει.

Ηρώτησαν μερικοί πατέρες τον Αββάν Ποιμέναν, λέγοντες. 

Εάν ίδωμεν ένα αδελφό να αμαρτάνει, 

ορίζεις να τον ελέγξωμεν; 

Τους λέγει ο Γέρων. 

Εγώ πάντως εάν έχω ανάγκην να περάσω απ’εκεί 

και τον ιδώ να αμαρτάνει, 

περνώ μακριά από αυτόν και δεν τον ελέγχω.

 Είπεν πάλιν

¨Μήν κάμνεις το θέλημά σου.

Αναγκαίον δε είναι να ταπεινώσεις τον εαυτόν σου 

εις τον αδελφόν σου.

  Είπεν μεγαλυτέραν από αυτήν την αγάπην 

δεν ευρίσκει κανείς, 

από το να βάλλη την ψυχήν του υπέρ του πλησίον του.

Διότι εάν ακούση λόγον κακόν,δηλαδή λυπηρόν, 

και ενώ μπορεί να ειπή και αυτός το όμοιον 

να αγωνισθεί και να μην ειπή 

ή αδικηθή πλεονεκτικώς και υπομένη 

και δεν ανταποδώσει εις αυτόν, 

ο τοιούτος βάλλει την ψυχήν του υπέρ του πλησίον.

Είπεν πάλιν 

Η κακία ουδόλως αφανίζειν την κακίαν΄ 

Αλλά εάν κάποιος σου κάμη κακόν, 

κάμε του καλόν, 

δια να αφανίσεις την κακίαν με την ευεργεσίαν 

Το Γεροντικόν.

Ητοι Θαυμασταί διηγήσεις από την ζωήν 

των αγίων ερημιτών των πρώτων χριστιανικών αιώνων

Εκδόσεις Ορθόδοξου Ιδρύματος. Απόστολος Βαρνάβας.

Το κλεμένο Ευαγγέλιο. Γεροντικό

Ελεγαν για τον Αββά Γελάσιο

 ότι είχε ένα δέρματινο Ευαγγέλιο αξίας 18 χρυσών νομισμάτων,

το οποίο είχε αφήσει στην εκκλησία  

για να το διαβάζει όποιος αδελφός ήθελε.

Κάποιος ξένος λοιπόν που ήρθε να επισκεφθεί το γέροντα,

καθώς το είδε το επιθύμησε

και αφου το έκλεψε έφυγε.

Ο γέροντας αν και το κατάλαβε δεν αντέδρασε.

Ο ξένος λοιπόν πήγε στην πόλη να το πουλήσει

και αφού βρήκε κάποιον υποψήφιο αγοραστή

ζητούσε 16 νομίσματα.

Ο υποψήφιος αγοραστής ωστόσο πριν το αγοράσει

ήθελε να συμβουλευτεί κάποιον ειδικο

για να διαπιστώσει αν όντως το ευγγέλιο άξιζε αυτά τα χρήματα.

Ετσι λοιπον πήρε το Ευαγγέλιο

και το έφερε στον Πατερ Γελάσιο να το εκτιμήσει.

Έκείνος αν και το αναγνώρισε δεν είπε τίποτα

και συμβούλευσε τον άνθρωπο να το αγοράσει

γιατί όντως άξιζε αυτά τα χρήματα.

Ο Αγοραστής επέστρεψε στον πόλη και συναντήθηκε με τον ξένο.

Του είπε λοιπόν οτι πήγε το Ευαγγέλιο στον Αββά Γελάσιο

και εκείνος του είπε ότι το Ευαγγέλιο άξιζε πολύ λιγότερο.

Μόλις ο ξένος άκουσε το όνομα του Αββα Γελάσιου του λέει

Δεν σου είπε τίποτα άλλο ο Γεροντας.

Οχι

Τοτε λέει ο ξένος

Δεν επιθυμω πιά να πουλήσω το Ευαγγέλιο

Κατανύχθηκε λοιπόν ο ξένος και επέστρεψε στον Γεροντα Γελάσιο.

Εβαλε μετάνοια και τον παρακάλεσε να δεχθεί πίσω το Ευαγγέλιο

ενώ ο Γερόντας δεν ήθελε να το δεχθεί,

Του λέει λοιπόν τότε:

Αν δεν το πάρεις δεν θα έχω ησυχία

και του απαντά ο Γεροντας.

Αν δεν έχεις ησυχία τότε να το δέχομαι.

Τότε ο ξένος αποχώρησε γαλήνιος

και για όλη του τη ζωή θυμόταν την πράξη του Γεροντα.

Γεροντικό

(Ιστορίες απο τη ζωή των Πατέρων της Ερήμου

των πρώτων Χριστιανικών αιώνων)

Οι ανάξιοι υποτακτικοί. Γεροντικό

Ενας φημισμένος ασκητής

ξεκίνησε με τους δύο υποτακτικούς του

για την αγρυπνία της Ανάστασης  σε ένα μοναστήρι της περιοχής.

Ο δρόμος ήταν δύσβατος και κοπιαστικός

κάτω από τον καυτό ήλιο της ερήμου.

Οι δύο νεαροί μοναχοί προπορεύονταν αρκετά

ενώ πίσω ο Γεροντας ακολουθούσε πιο αργά

προσευχόμενος στο Θεό να του αποκαλύψει

την πνευματική κατάσταση των υποτακτικών του.

Σε ένα σημείο της διαδρομής κείτονταν τραυματισμένος

ένας άνθρωπος που είχε δεχθεί επίθεση ληστών.

Οι δύο μοναχοί μόλις τον είδαν κονταστάθηκαν,

του έδωσαν λίγο νερό

και παρά τις εκκλήσεις του τον εγκατέλειψαν

καθώς όπως είπαν βιάζονταν να προλάβουν την αγρυπνία.

Σε λίγο έφτασε και ο Γέροντας.

Ανθρωπε του Θεού, μη με εγκαταλείπεις αναφώνησε ο πληγωμένος.

Παιδί πως μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο,

κάνε κουράγιο και μαζί θα φτάσουμε στο μοναστήρι.

Ο γέροντας πήρε στους ώμους τον πληγωμένο

και με πολύ δυσκολία προχωρούσε.

Ξαφνικά άρχισε να νιώθει το βάρος να ελαφρώνει

εως ωτου χάθηκε τελείως.

Παραξενεμένος κοίταξε πάνω του και είδε τον πληγωμένο

να αιωρείται ολόλαμπρος στον ουρανό.

Ευλογημένε Γεροντα, χαίρε ότι πολύς ο μισθός σου

στον ουρανό.

Με έστειλε ο Θεός να απαντήσω στο ερώτημα σου.

Οι υποτακτικοί σου είναι ανάξιοι της Βασιλείας του Θεού,

αφού η καρδιά τους δεν γνωρίζει την Αγάπη.

Γεροντικό

(Από τη ζωή των Πατέρων της ερήμου 

των πρώτων Χριστιανικών χρόνων)

Η δύναμη της μετάνοιας. Αββάς Ποιμένας

Ενας νεαρός μοναχός συντετριμένος πήγε στον Αββά Ποιμένα.

Επεσα σε μεγάλο σφάλμα Αββά

και θέλω να μετανοήσω τουλάχιστον για τρία χρόνια.

Είναι πολλά, του είπε ο Γεροντας.

Πιστεύεις ότι τρείς μήνες είναι αρκετοί;

Και αυτοί είναι πολλοί !

Αν ειλικρινά μετάνιωσες

και δεν επαναλάβεις το λάθος σου

και σε τρείς ημέρες σε δέχεται η Αγαθότητα του Θεού!

Γεροντικό

(Ιστορίες από τη ζωή των Πατέρων της Ερήμου,

των πρώτων Χριστιανικών αιώνων)