Δεν Είσαι...

Δεν Είσαι μία σταγόνα στον Ωκεανό

αλλά

όλος ο Ωκεανός σε μία Σταγόνα...

 J. Rumi

Η σταγόνα που έγινε μαργαριτάρι..

Μια σταγόνα βροχής,

πέφτοντας από ένα σύννεφο,

ντράπηκε όταν είδε τη Θάλασσα.. 

''Ποιά είμαι εγώ 

εκεί όπου υπάρχει η απέραντη Θάλασσα;''  

 είπε. 

 Οταν είδε τον εαυτό της 

μέσα από το μάτι της ταπεινοφροσύνης, 

ένα όστρακο την πήρε και την κρυψε στην αγκαλιά του. 

 Στο δρόμο της Σοφίας των Σούφι. 

Εκδόσεις Μπουκουμάνη.

Ανάμνηση, Διάκριση και Προσδοκία..

Η Ατραπός(Πνευματική οδός) 

περνά από την Ανάμνηση (Ντικρ), 

Διάκριση (Φικρ) 

και Προσδοκία(Χιμάχ). 

Ντίκρ είναι Ανάμνηση του Θεού,

από τον οποίο με διαχωρίζει ο εαυτός μου. 

Αυτή η πλάνη που ο ίδιος προκάλεσα, 

δημιουργεί ένα φράγμα, 

τη χωριστικότητα.

 Για να αρχίσουμε λοιπόν τη διάλυση του Εαυτού, 

είναι απαραίτητη η Ανάμνηση. 

Πως μπορώ όμως να θυμηθώ το Θεό, 

όταν είμαι γεμάτος από μένα;  

Οταν το δοχείο είναι γεμάτο από μένα 

δεν υπάρχει χώρος για τίποτε άλλο. 

Πρόκειται για μία διαδικασία αντικατάστασης. 

Ενα δοχείο νερό με κομματάκια λάσπης να αιωρούνται,
 μπορεί να καθαριστεί τελείως 

 αν το βάλουμε κάτω από μία βρύση 

και ρίξουμε μέσα φρέσκο, καθαρό νερό. 

Σιγά σιγά το λασπωμένο δοχείο αρχίζει να καθαρίζει 

και να αντανακλά όλο και περισσότερο 

την ουσιαστική φύση του καθαρού νερού. 

Γιαυτό μας αρέσει η αγνότητα - 

Είμαστε αγνοί από την Πηγή μας.

 Φικρ είναι εκείνο το Φως που ρίχνεται σε μία σκηνή 

υποδηλώνοντας τη διάκριση: 

Τι είναι καλό και τι κακό, 

τι διαρκεί και τι όχι,

τι είναι σωστό και λάθος, 

μαύρο και άσπρο. 

Αν βρισκόμαστε σε κατάσταση πραγματικής Ανάμνησης, 

η Διάκριση θα λειτουργεί αυτόματα. 

Ούτε Ανάμνηση ούτε Διάκριση θα υπάρξει 

αν δεν έχουμε χιμαχ 

- Ενέργεια, επιθυμία να είμαστε αληθινοί πλήρεις, ζωντανοί. 

Όσο περισσότερη από αυτή την Ενέργεια έχουμε, 

τόσο περισσότερο διαθέσιμη γίνεται. 

Μοιάζει με το καθάρισμα της Πηγής: 

Όσο περισσσότερο καθαρίζετε το κεφαλάρι της, 

τόσο καθαρότερο νερό θα κρατάει. 

Αρα οι τρείς βασικές προυποθέσεις της Ατραπού 

είναι εντελώς αλληλοσυσχετιζόμενες. 

Καθεμία ενισχύει τις άλλες ποσοτικά και ποιοτικά.

Αν έχω περισσότερη συνειδητότητα(Ανάμνηση), 

θα πράξεις μου θα φωτίζονται συνεχώς 

από περισσότερη Διάκριση. 

Συνεπώς η ποιότητα των περισσότερων 

από τις καινούργιες πράξεις μου θα είναι τέτοιες 

που δεν θα διογκώνουν τον εαυτό μέσα μου. 

Σιγά σιγά αντιλαμβάνεται κανείς την εξαφάνιση 

της κατάστασης του ''εγώ''

-αλαζονεία, ματαιοδοξία, προσωπικότητα. 

Ξεφορτωθείτε το ''εγώ'' και θα δείτε τον πραγματικό εαυτό. 

Το εμβυακό σπέρμα της αληθινής γνώσης ενυπάρχει στον καθενα. 

Αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις αμαυρώνεται 

ή επικαλύπτεται από τα στρώματα της προσωπικότητας. 

 Ο Δρόμος των Σούφι. ShaykhFadhlalla Haeri. 

 Εκδόσεις Ιάμβλιχος. 1991

Τα επτά επίπεδα του Εαυτού.

Αν αναλύσουμε τον Εαυτό μας,
μέσα από το πρίσμα του νηφάλιου αυτοστοχασμού, 

τότε όπως το φώς που διαθλάται σε ένα οπτικό πρίσμα, 

θα διαχωριστεί σε 7 επίπεδα

Όπως αναφέρει η Παράδοση των Σούφι... 

Χτίζουμε μία εικόνα του εαυτού, της οντότητας που αποκαλούμε ''εγώ''. 

Αυτός ο εαυτός κατανοείται καλύτερα, 

 όταν παρατηρήσουμε πως διαιρείται σε επτά διαφορετικές κατηγορίες ή επίπεδα.

 Το πρώτο είναι το υλικότερο, το πιο δόλιο,το πιο σταθερό. 

Είναι ο Εαυτός που Προστάζει και, όπως ένας στυγνός δυνάστης, 

ενεργεί με αποκλειστική βάση τα εγωιστικά κίνητρα. 

 Ούτε η συμπόνια ούτε η λογική έχουν αποτέλεσματα πάνω του 

και παρακινείται εντελώς από τα γούστα και τις κατώτερες επιθυμίες του. 

Το επόμενο στάδιο είναι ο Επιτιμητικός εαυτός. 

Σε αυτό συμβαίνει κατά καιρούς να μαλακώνει η σκληρή καρδιά 

και να τη διαπερνά μία ακτίνα συνείδησης. 

 Μερικές φορές,

 τούτος ο Εαυτός αυτοκατηγορείται για τον υπάρχοντα εγωκεντρισμό του. 

Η τρίτη κατηγορία είναι ο Εμπνευσμένος Εαυτός. 

Είναι ανεκτικός, δημιουργικός, καλλιτεχνικός, πρωτότυπος και ευπρόσβλητος. 

Πρόκειται για εξελιγμένο εαυτό, 

αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό που να του εξασφαλίζει σιγουριά.

Το τέταρτο επίπεδο είναι ο Σίγουρος Εαυτός 

που στηρίζεται στη βεβαιότητα και την εμπιστοσύνη. 

Είναι ώριμος και έμπειρος, σίγουρος πως το αποτέλεσμα θα είναι πάντα ευνοικό

και όποτε αντιμετωπίζει αναταραχές, ανακαλεί περασμένες εμπειρίες και γεγονότα

 επιβάλλοντας σταθερότητα, ηρεμία και αυτοκυριαρχία. 

Στο πέμπτο επίπεδο βρίσκεται ο Ευχαριστημένος Εαυτός 

και η ευχαρίστηση του βασίζεται στη με επίγνωση αποδοχή της πραγματικότητας.

 Η ευχαρίστηση προέρχεται από θετική , νοήμονα αναγνώριση 

και όχι από αρνητική και αστήρικτη αποδοχή. 

Δεν πρόκειται για θετική σκέψη. 

Το επόμενο στάδιο του εαυτού 
είναι εκείνο της αναγνωρισμένης αρμονίας του συνόλου, 

ο Αρμονικός Εαυτός.

Πρόκειται για την εμπειρία του με την αρμονία ολόκληρης της δημιουργίας.

Το έβδομο και τελευταίο επίπεδο είναι ο Εκπληρωμένος Εαυτός,

πλήρης και τέλειος. 

Βρίσκεται σε ενοποιημένη ισορροπία, 

αφυπνισμένος και εξελισσόμενος μέσα στην αγνή του συνείδηση, 

βιώνοντας μεν τον χρόνο,

αλλά ζώντας ταυτόχρονα και γνωρίζοντας τη μόνιμη θεία του πραγματικότητα.

Είναι ο Εαυτός που εξωτερικά δρά σαν φορέας της καλωσύνης 

και βοηθός για την αληθινή εξέλιξη και εκπλήρωση των άλλων 

και εσωτερικά είναι βυθισμένος στον ωκεανό της χωρίς αρχή και τέλος ύπαρξης. 

Είναι ο Εαυτός ενός εξωτερικού αγώνα ή θυσίας

και μιας εσωτερικής ευχαρίστησης με απέραντη αγάπη. 

Ο δρόμος των Σούφι. Shaykh Fadhlalla Haeri. 

 Εκδόσεις Ιάμβλιχος. 1991.

Ξεφλουδίζοντας το κρεμμύδι..

Για να φτάσει κανείς στην καρδιά του κρεμμυδιού, 

όπως και του ανθρώπου, 

πρέπει να αφαιρέσει μία μία τις φλούδες που την κρύβουν.. 

Η παράδοση των Σούφι αναφέρει.

...............................................

 Το λεγόμενο εγώ μοιάζει με κρεμμύδι. 

Αφαιρούμε ένα στρώμα, μετά άλλο ένα 

και κατόπιν γίνεται ευκολότερο. 

Τα εξωτερικά είναι τα σκληρότερα.

 Όσα περισσότερα στρώματα αφαιρούμε από το κρεμμύδι, 

δηλαδή όσο περισσότερο  ξεγυμνώνουμε τον εαυτό μας 

 από τα εναποτιθεμένα στρώματα της προσωπικότητας,

 τόσο πιο ελεύθεροι και ευτυχέστεροι γινόμαστε 

και τόσο περισσότερες πιθανότητες για αληθινή εκπλήρωση αποκτάμε.

 Τελικά, μόλις φτάσουμε σε κάποιο υψηλό επίπεδο εσωτερικής συνειδητοποίησης 

και όταν έχουμε βαπτισθεί ουσιαστικά και ολοκληρωτικά

σε αυτή την κατάσταση, σε αυτήν την εσωτερική ισορροπία, 

κανένα ή ελάχιστα παράσιτα απομένουν, 

πράγμα που σημαίνει πως φτάσαμε στο τελευταίο στρώμα του κρεμμυδιού. 

Τώρα αν αφαιρέσουμε και αυτό το στρώμα τι απομένει;

Το διάστημα(Πνεύμα)! 

Τι είναι πνεύμα; 

Προέρχεται από την τάξη του Θεού, από αγνό Φώς. 

Δεν είστε ότι νομίζετε πως είστε. 

Μόνο Θεός υπάρχει.

Από Αυτον προέρχεστε και σε Αυτόν επιστρέφετε. 

Αν βλέπετε κάτι άλλο εκτός από το Θεό, 

είναι διότι κοιτάζετε μέσα από το μολυσμένο πρίμα-φυλακή του εαυτού. 

Η ουσία σας, η πραγματικότητά σας, είναι κάτι που δεν έχει αρχή και τέλος. 

Για το λόγο αυτό κάθε σας πράξη είναι ένας αντίλαλος αυτής της πραγματικότητας. 

Ο δρόμος των Σούφι. Shaykh Fadhlalla Haeri. 

Εκδόσεις Ιάμβλιχος. 1991. 

Τι είναι η Αγάπη..

Η Νάζλα, 

μία μέρα, πήγε και βρήκε ένα γέρο και τον ερώτησε. 

-Τι  είναι η Αγάπη. 

Ο γέρος αποκρίθηκε

- Κοίταξε αυτήν την παπαρούνα. 

Εχτές μαράθηκε, 

σήμερα ξεφυλλίζεται, 

αύριο δε θα μείνει από την ομορφιά της 

παρά ένα ξερό κουμπάκι 

γεμάτο σπόρους φαρμακερούς. 

Τέτοια είναι η Αγάπη. 

Η κόρη έφυγε με καρδιά θλιμμένη. 

Την άλλη μέρα, 

παρατήρησε μέσα σ'ένα μαγαζί έναν άνθρωπο 

που έτριβε τους σπόρους της παπαρούνας.

-Άθλιε, 

φώναξε η Νάζλα, 

για ποιο δυστυχισμένο ετοιμάζεις αυτό το γιατρικό. 

Ο άλλος έσκασε στα γέλια. 

-Οι σπόροι αυτοί, μικρούλα μου, 

έχουνε φαρμάκι. 

Μα βγάζω ένα γλυκύτατο λάδι απ'αυτούς. 

Πρέπει όμως να ξέρει κανείς να το παίρνει. 

Αγνώστου Άραβα ποιητή. 

Το περιβόλι της Αγάπης. 

Εκδόσεις Ηριδανός.

Τα ερωτικά ποιήματα

Ο ποιητής γράφει ποιήματα για τη ζωή..

Ο Σοφός κάνει τη ζωή του ένα ποίημα..

Λέει μία ιστορία των Σούφι

................................................

Κάποιος εραστής 

επισκέφτηκε την αγαπημένη του, 

της έδειξε τα ποιήματα που είχε γράψει γι'αυτήν 

και της τα διάβαζε για πολλή ώρα.  

Οι στίχοι έλεγαν 

για όσα εκείνος σκεφτόταν για κείνη 

και τα όσα ένιωθε  

για την ομορφιά και τη γοητεία της. 

Η γυναίκα του είπε 

"Βρίσκεσαι εδώ μαζί μου 

και μπορείς ν'αντικρίσεις τα κάλη μου άμεσα. 

Αλλά εσύ επιμένεις 

να εκφράζεις συγκινήσεις 

που αντιπροσωπεύουν εσένα, 

όχι εμένα. 

Δεν είμαι εγώ το αντικείμενο των αισθημάτων σου. 

Είναι ο εαυτός σου 

που στέκεται εμπόδιο 

ανάμεσα σε σένα και σε μένα".

Στο δρόμο της Σοφίας των Σούφι. 

Εκδόσεις Μπουκουμάνης.

Ό σοφός και ο κοιμισμένος.. Ιστορία των Σούφι

Τα φάρμακα δεν έχουν πάντα γλυκιά γεύση..

Λέει ένας μύθος των Σούφι

......................................................

Κάποιος άνθρωπος είχε αποκοιμηθεί στο ύπαιθρο. 

Ένα δηλητηριώδες ερπετό 

άρχισε να μπαίνει στο στόμα του. 

Εκείνη τη στιγμή περνούσε κάποιος σοφός, 

καβάλα στ’άλογό του και τα είδε όλα. 

Προσπάθησε να εμποδίσει το ερπετό να μπεί, 

αλλά δεν πρόλαβε. 

Τότε, έδωσε στον κοιμισμένο ένα πολύ δυνατό χτύπημα 

για να τον ξυπνήσει. 

Μετά, τον υποχρέωσε με σκληρότητα 

να πάει κάτω από ένα δέντρο, 

εκεί κοντά, 

όπου υπήρχαν πολλά σάπια φρούτα πεσμένα χάμω. 

Ο καβαλάρης τον υποχρέωσε να φάει τόσα 

όσα δεν μπορούσε να φάει άλλο. 

Ο άνθρωπος διαμαρτυρόταν και φώναζε, 

ρωτώντας τι είχε κάνει και του φερόταν έτσι. 

Μετά ο καβαλάρης 

ανάγκασε τον άνθρωπο να τρέχει μπροστά του 

μέχρι που φουσκάλιασαν το πόδια του. 

Αυτό συνεχίστηκε μέχρι που, 

ύστερα από κάμποσες ώρες, 

ο δρομέας ξέρασε και έβγαλε όλα όσα είχε καταπιεί. 

Τότε είδε το απαίσιο ερπετό  

και  κατάλαβε ότι αυτό ήταν η αιτία 

για την κακομεταχείρηση του καβαλάρη. 

Στο δρόμο της σοφίας των Σούφι. 

Εκδόσεις Μπουκουμάνης.

Το καραβάν σεράι (ξενοδοχείο) : Στο δρόμο της σοφίας των Σούφι

Κάποτε, ο Κίντρ πήγε στο παλάτι του βασιλιά, 

άνοιξε δρόμο και έφτασε μέχρι το θρόνο του. 

Τόσο παράξενο ήταν το παρουσιαστικό του, 

που κανένας δεν τόλμησε να τον σταματήσει.

Ο βασιλιάς, 

που ήταν ο Ιμπραήμ Μπεν Άνταμ, 

τον ρώτησε τί γύρευε. 

Ο επισκέπτης απάντησε: 

Ψάχνω ένα μέρος να κοιμηθώ σ’αυτό το καραβάν-σεράι. 

Ο Ιμπραήμ απάντησε: 

Αυτό εδώ δεν είναι καραβάν-σεράι, 

αυτό εδώ είναι το παλάτι μου. 

Ο ξένος είπε: 

Ποιανού ήταν πριν από σένα; 

Του πατέρα μου, είπε ο Ιμπραήμ. 

Και πριν από τον πατέρα σου; 

Του παππού μου. 

Και το μέρος αυτό 

που οι άνθρωποι πάνε και έρχονται, 

μένουν και φεύγουν 

δεν το ονομάζεις εσύ Καραβάν –σεράι; 

Στο δρόμο της Σοφίας των Σούφι. 

Εκδόσεις Μπουκουμάνη.