Οι δύο όψεις της ζωής μας. Μόρις Νίκολ.

Όταν οι άνθρωποι επιθυμούν να αφηγηθούν 

την ιστορία της ζωής τους, 

για ποιό πράγμα μιλάνε; 

Μιλάνε για γεγονότα, 

για άλλους ανθρώπους, 

για εξωτερικά πράγματα. 

Αλλά η ζωή ενός ανθρώπου είναι δισυπόστατη, 

αποτελείται όχι μόνο από εξωτερικά γεγονότα 

αλλά και από ψυχολογικές καταστάσεις.

Κακές διαθέσεις, 

συνήθειες ανησυχιών, 

φόβου και προλήψεων, 

κακών προαισθημάτων, 

κατάθλιψης, 

και από την άλλη καλύτερων καταστάσεων, 

χαρούμενης διάθεσης, 

ευτυχίας, 

ικανοποίησης, 

συμπόνιας. 

Οι άνθρωποι έχουν πολύ μεγάλη τάση, 

όταν σκέφτονται για τη ζωή τους, 

να πιστεύουν ότι η ζωή τους 

είναι μόνο τα εξωτερικά γεγονότα. 

Αλλά η ικανοποίηση ενός ανθρώπου από τη ζωή 

εξαρτάται από την εσωτερική του ανάπτυξη

-δηλαδή από την ποιότητα 

των εσωτερικών του καταστάσεων. 

Γιατί μέσα μας δονείται ένα όργανο της ζωής 

και αν αυτό το όργανο είναι βουτηγμένο στον αυτοοίκτο, 

στις στενοχώριες 

και σε άλλα αρνητικά συναισθήματα 

όσο θαυμάσια και αν πάνε τα εξωτερικά πράγματα,

το άτομο είναι ανήμπορο να ανταποκριθεί 

σε τέτοια γεγονότα που προέρχονται από την εξωτερική ζωή 

και θα μπορούσαν να του δώσουν χαρά και απόλαυση.

Δεν θα είσασταν τόσο ανόητοι να πιστέψετε 

ότι ο άνθρωπος αυτός θα αλλάξει 

αν του ετοιμάσετε ένα πολύ όμορφο πάρτυ;

Η αρρώστια βρισκεται μέσα στον άνθρωπο 

–και πόσους ανθρώπους δεν βλέπουμε μέσα στη ζωή 

κάθε μέρα που κάνουν δυστυχισμένη τη ζωή τους 

και τη ζωή των άλλων, 

εξαιτίας των κακών εσωτερικών τους καταστάσεων. 

Λοιπόν στην αυτοπαρατήρηση, 

προσπαθήστε να ξεχωρίσετε 

τα εξωτερικά γεγονότα από τις εσωτερικές καταστάσεις 

και να προσέχετε σε ποιό σημείο βρίσκεστε 

σε σχέση και με τα δύο. 

Η Εργασία λοιπόν αρχίζει με την αυτοπαρατήρηση, 

την καταγραφή των λανθασμένων καταστάσεων μέσα μας 

και την εργασία ενάντια σε αυτές.

Με τον τρόπο αυτό η εσωτερική ζωή εξαγνίζεται 

και αφού η εσωτερική ζωή μας 

έλκει την εξωτερική μας ζωή, 

αν μετατρέψουμε τις εσωτερικές μας καταστάσεις,

αφήνοντας μερικές να λιμοκτονήσουν 

και τρέφοντας άλλες, 

αλλάζουμε όχι μόνο τη σχέση μας προς τα γεγονότα 

που έρχονται από έξω 

αλλά και τη φύση των γεγονότων 

που συμβαίνουν από μέρα σε μέρα.

Μόρις Νίκολ.

Ψυχολογικά σχόλια στη διδασκαλία των Γκουρτζίεφ και Ουσπένσκυ.

Εκδόσεις Πτερόεσσα.

Τα δύο είδη Γνώσης. Μόρις Νίκολ

Να παρατηρείς και να αυτοπαρατηρείσαι, 

είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. 

Και τα δύο χρειάζονται προσοχή. 

Αλλά στην παρατήρηση, 

η προσοχή κατευθύνεται προς τα έξω 

μέσα από τις αισθήσεις. 

Στην αυτοπαρατήρηση, 

η προσοχή κατευθύνεται προς τα μέσα 

και δεν υπάρχει αισθητήριο όργανο για αυτή. 

Αυτός είναι ένας λόγος που η αυτοπαρατήρηση 

είναι πιο δύσκολη από την παρατήρηση.

Τα δύο αυτά σημεία αφετηρίας 

οδηγούν σε δύο τελείως διαφορετικές κατευθύνσεις. 

Κάποιος άνθρωπος 

μπορεί να ξοδέψει όλη του τη ζωή 

παρατηρώντας τα φαινόμενα του κόσμου, 

τα αστέρια, τα άτομα, τα κύτταρα κλπ. 

Αυτό είναι ένα είδος γνώσης 

και μέσα από αυτή μπορούν να γίνουν ορισμένες αλλαγές. 

Οι αλλαγές αυτές είναι όμως στον εξωτερικό κόσμο. 

Όλη αυτή η γνώση αν χρησιμοποιείτο με το σωστό τρόπο, 

θα μπορούσε να είναι για το καλό της ανθρωπότητας,

αλλάζοντας το εξωτερικό περιβάλλον προς όφελός της.

Αλλά αυτό το είδος της γνώσης 

μπορεί να αλλάξει μόνο το έξω.

Δεν μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο.μέσα του. 

Το είδος της γνώσης 

που μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο εσωτερικά 

δεν μπορεί να αποκτηθεί 

μόνο με το μέσο της παρατήρησης.

Υπάρχει ένα άλλο είδος γνώσης 

που είναι κατορθωτή για τον άνθρωπο, 

και αυτή αρχίζει με την αυτοπαρατήρηση.

Αυτό το είδος της γνώσης 

δεν αποκτιέται μέσα από τις αισθήσεις, 

διότι όπως είπαμε, 

δεν διαθέτουμε κανένα αισθητήριο όργανο 

που να μπορεί να στραφεί προς τα μέσα 

και με το οποίο 

να μπορούμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας 

Αυτό το δεύτερο είδος της γνώσης 

μπορεί να αλλάξει τον ίδιο τον άνθρωπο. 

Η παρατήρηση είναι μέσο για την αλλαγή του κόσμου,

θα λέγαμε, 

η αυτοπαρατήρηση είναι μέσο για την αλλαγή του εαυτού.

Ψυχολογικά σχόλια 

στη διδασκαλία των Γκουρτζίεφ και Ουσπένσκυ. σελ 82. 

Μόρις Νίκολ. Εκδόσεις Πτερόεσσα. 

Η φανταστική εικόνα του εαυτού μας

Στην Εργασία αυτή λέμε αδιάκοπα ότι οφείλουμε να παλεύουμε
με τη φαντασία και πρέπει να κατανοήσετε ότι αυτό αναφέρεται
και στη φαντασία που έχουμε για τον εαυτό μας.

Είναι απαραίτητο να παλέψουμε με τη φαντασία για τον εαυτό μας,
όχι μόνο επειδή αυτή προκαλεί ψεύτικες εμπειρίες,
τεχνητά συναισθήματα και συχνά πολύ γελοίες καταστάσεις,
αλλά γιατί σταματάει κάθε δυνατότητα εσωτερικής ανάπτυξης.

Διότι αν φανταζόμαστε ότι ήδη κατέχουμε κάποιες ιδιότητες,
είναι ότι στην πραγματικότητα είμαστε πολύ μακρία,
από το να τις κατέχουμε, και δεν μπορούμε ποτέ να προσδοκούμε
ότι θα τις αποκτήσουμε.

Η φαντασία θα καλύπτει την έλλειψη.

Πράγματι δεν θα μάθουμε ποτέ ότι μας λείπει κάτι σε σχέση
με τον εαυτό μας -δηλαδή σε σχέση με την ποιότητα του Είναι μας-
και θα πιστεύουμε ότι τα μόνα πράγματα που μάς λείπουν
είναι η εκτίμηση των άλλων, η φήμη, το χρήμα, οι ευκαιρίες,
ή κάποια άλλα εξωτερικά πράγματα,
και ότι δεν στερούμαστε κάτι σημαντικό  σε σχέση με τον εαυτό μας.

Αυτή είναι η δύναμη της αυταπάτης.

Η φαντασία στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ δυνατό.
Είναι μία πραγματική δύναμη που δρά παγκόσμια
στην ανθρωπότητα και κρατά τον άνθρωπο σε κατάσταση ύπνωσης,
είτε είναι πρωτόγονος, είτε πολιτισμένος.

Και αν δεν κατανοήσει τι σημαίνει να θυμάται τον ευατό του
-δηλαδή να φτάσει στην τρίτη κατάσταση της συνειδητότητας-
η δύναμη που εκδηλώνεται σαν φαντασία θα δρα εναντίον του,
και δεν θα μπορέσει να προχωρήσει πέρα από το σημείο που βρίσκεται.

Η αυτοπαρατήρηση θα του δείξει ότι δεν έχει κανένα πραγματικό έλεγχο
των σκεψεών του και δεν μπορεί να σταματήσει να σκέφτεται
αν το επιχειρήσει, ενώ σκέψεις κάθε λογής έρχονται στο νού
και φεύγουν είτε τις θέλει είτε Όχι.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα συναισθήματά του, με τις διαθέσεις του,
με τα λόγια του και με τις πραξεις του.


Μόρις Νικολ,
Ψυχολογικά σχόλια στη διδασκαλία των Γκουρτζίεφ και Ουσπένσκι
Εκδόσεις Πτερόεσσα.