Εικόνα

Εικόνα

Ενας αρχαίος μύθος αναφέρει:

Αφού οι θεοί δημιούργησαν τον κόσμο, φοβήθηκαν ότι ίσως κάποτε ο Ανθρωπος τους επισκιάσει...


Θέλησαν λοιπόν να κρύψουν κάπου το μυστικό της Αθανασίας,

ώστε ο άνθρωπος να μην το βρει ποτέ και να παραμείνει θνητός και αδύναμος...

Ακούστηκαν πολλές απόψεις...

Η πιο σοφή ήταν να το κρύψουν μέσα στην καρδιά του Ανθρώπου γιατί εκεί δεν θα σκεπτόταν να ψάξει ποτε...

Ετσι και έγινε.


Εκτοτε ο Ανθρωπος αναζητα το κλειδί της αθανασίας οπουδήποτε αλλού εκτός από μέσα του...


Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014

Τα τρία βήματα προς το Χριστό. Περ Ούλοφ Σιέγγρεν.



Το πρώτο βήμα γίνεται όταν ο άνθρωπος αρχίζει 
να νιώθει μία έλξη για το Χριστό. 

Στεκόμαστε σε μία απόσταση 
και τον ακούμε ακριβώς 
όπως τον άκουγαν τα πλήθη,
όταν κήρυττε τη διδασκαλία του πάνω στο Όρος. 

Μπορούμε πάλι να σταθούμε 
και να τον παρακολουθήσουμε, 
όταν κάνει καλά τους αρρώστους, 
όταν ανασταίνει τους νεκρούς. 

Τον παρακολουθούμε από μία απόσταση. 

Ίσως πηγαίνουμε μερικές φορές στην Εκκλησία 
και μερικές φορές προσευχόμαστε. 

Μερικοί άνθρωποι περνούν όλη τους τη ζωή 
σ’αυτό το πρώτο βήμα. 

Ίσως δεν επιθύμησαν ποτέ στην πραγματικότητα 
να πάνε πιο κοντά. 

Άλλωστε υπάρχουν πολλοί οι οποίοι τον εγκαταλείπουν 
και δεν θέλουν να ακούνε πλέον.



Το δεύτερο βήμα γίνεται όταν ο άνθρωπος 
αρχίζει να θεωρεί τον εαυτό του 
σαν έναν από τους ακόλουθους του Ιησού, 

αρχίζει να πιστεύει σ’αυτόν 
και θέλει να τον ακολουθήσει, 
να βαδίσει μαζί του.

Σ’αυτό το σημείο έχουμε κάνει βήματα στα ίχνη του 
και αναθέσαμε τους εαυτούς μας στο Χριστό. 

Ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι 
οι οποίοι κατατάσσουν τους εαυτούς τους 
σ’αυτήν την ομάδα. 

Βαδίζουν μαζί του κάθε μέρα, 
ακολουθούν τα βήματά του, 
τον αναγνωρίζουν σαν τον πολυαγαπημένο Κύριο τους 
και διδάσκαλο, 

αλλά καθ'όλο το χρονικό διάστημα 
τον βλέπουν σαν κάποιο 
που στέκεται ή περπατάει έξω απ’αυτούς.

Λένε «Ο Ιησούς είναι μεταξύ μας» 

αλλά δεν λένε 

«Ο Ιησούς είναι μέσα μας». 



Το τρίτο βήμα γίνεται 
όταν συναισθανόμαστε τη σοβαρότητα των λέξεων, 
οι οποίες συχνά απαντώνται στην Καινή Διαθήκη 

σχετικά με την αδελφοσύνη των Χριστιανών με το Χριστό, 
την ένωση με το Χριστό. 

Ο ίδιος ο Χριστός μιλάει γι’αυτό 
καθώς παρομοιάζει τον εαυτό του με την άμπελο 
και τους μαθητές του με τα κλίματα της αμπέλου.

Είναι αυτή η αδελφοσύνη με το Χριστό, 
με την οποία αρχίζουμε να συμμετέχουμε στην εκκλησία. 

Αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής: 

Ότι ο Απειρος μπορεί να μπεί 
στη μικρή καρδιά του ανθρώπου, 

ότι ο Χριστός μπορεί να κατοικήσει 
μέσα σε μία ανθρώπινη ύπαρξη. 

Για να είναι κανείς Χριστιανός 
δεν αρκεί να έχει πίστη στο Χριστό, 

πρέπει στην ουσία να ζεί με το Χριστό, 
να πεθαίνει μαζί του, 
να ανασταίνεται μαζί του.

Το να ζούμε με το Χριστό, 
σημαίνει να τον έχουμε στην καρδιά μας 
σε μία μυστική ζωή, 
η οποία όμως δεν είναι λιγότερο πραγματική. 

Από αυτή τη ζωή γεννιέται η πίστη, 
αναβλύζει η Αγάπη. 

Η προσευχή του Ιησού. 
Περ Ουλοφ Σιέγγρεν. Εκδόσεις Η Έλαφος.


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου