Για να είσαι μεγάλος... Φερνάντο Πεσσόα

Πέντε ποιήματα για τον άνθρωπο.

Τα αισθήματα, που  περισσότερο μας πονάνε, 

τα συναισθήματα, που  περισσότερο μας κεντρίζουν, 

είναι αυτά που είναι παράλογα.

Η αδημονία για ανέφικτα πράγματα, 

ακριβώς επειδή είναι ανέφικτα! 

H νοσταλγία για αυτό που ποτέ δεν υπήρξε! 

Ο πόθος για αυτό που θα μπορούσε να είχε συμβεί! 

 Η Ενοχή που δεν είμαστε κάποιος άλλος! 

Η Δυσαρέσκεια για την κατάσταση του κόσμου! 

Όλα αυτά τα ημιτόνια στη συνείδηση της ψυχής μας

δημιουργούν ένα οδυνηρό τοπίο,

ένα αιώνιο ηλιοβασίλεμα αυτού που πραγματικά είμαστε!

Αμέτρητοι μέσα μας κατοικούν.

Αν σκεφτώ ή αισθανθώ κάτι, αγνοώ 

Ποιος είναι αυτός που σκέφτεται ή αισθάνεται.

Είμαι ο τόπος μόνο 

όπου σκέφτηκε ή αισθάνθηκε.

Ψυχές περισσότερες από μία έχω. 

Περισσότερα εγώ απ’το δικό μου. 

Υπάρχω εν τούτοις,

Αδιάφορος για όλους.

Τους κάνω να σιωπούν:εγώ μιλάω.

Διασταυρούμενες οι παρορμήσεις 

Αυτού που νιώθω ή δε νιώθω. 

Για το ποιος είμαι ερίζουν. 

Τις αγνοώ.Τίποτα δεν υπαγορεύουν.

Στο εγώ που γνωρίζω: Εγώ γράφω 

Έρχεται η στιγμή που είναι απαραίτητο 

να πετάξουμε τα παλιά μας ρούχα, 

που έχουν πάρει το σχήμα του κορμιού μας 

και να ξεχάσουμε τα αγαπημένα μας μονοπάτια, 

που μας οδηγούν στα ίδια πάντα  μέρη.

Τότε είναι η ώρα να περάσουμε το ποτάμι: 

Αν δεν τολμήσουμε να το κάνουμε, 

θα παραμείνουμε για πάντα, 

κατώτεροι από τους Εαυτούς μας.

Το μόνο που θέλω απ’τους Θεούς 

είναι να μην με θυμούνται. 

Ελεύθερος θα είμαι χωρίς χαρά ή δυστυχία. 

Όπως ο άνεμος που είναι του αέρα η ζωή.

Που τίποτα δεν είναι.

Το μίσος κι η αγάπη, κι αυτά μας ψάχνουν.

Κι αυτά μας βασανίζουν, το καθένα με τον τρόπο του.

Αυτός που οι Θεοί τίποτα δεν του δίνουν.

Είναι Ελεύθερος.

Για να είσαι μεγάλος,να είσαι ολόκληρος:

τίποτα απ’τον εαυτό σου μην υπερβάλλεις ή αποκλείεις. 

Να είσαι ολόκληρος εσύ σε κάθε πράγμα.

Βάλε τον εαυτό σου.

Στο μικρότερο πράγμα που κάνεις. 

Έτσι και η Σελήνη ολόκληρη σε κάθε λίμνη λάμπει.

Και λάμπει γιατί ζει ψηλά. 

Φερνάντο Πεσσόα. Ποιήματα Εκδόσεις Printa

(Ποιήματα 2,4,5)

Ο Μοναχός και ο Δίας

Μια Κυριακή, προς το μεσημέρι, 

περνούσα έξω απ’το Αρχαιολογικό Μουσείο. 

Είχα λίγο χρόνο και σκέφθηκα να μπω μέσα. 

Προχωρούσα στις αίθουσες κοιτάζοντας τ’αγάλματα. 

Σε μία αίθουσα ήταν ένα γκρουπ. 

Πλησίασα λίγο.

Όταν, όμως, με είδε η ξεναγός, τους είπε ψιθυριστά: 

-Ήλθε ένας παπάς.

Εγώ τους παπάδες δεν τους χωνεύω, 

αλλ’αυτός δεν μου φαίνεται σαν τους άλλους.

Πλησίασα πιο πολύ.

Είπα.

-Καλημέρα.

-Καλημέρα, απάντησε η ξεναγός. 

–Μπορώ της είπα, να παρακολουθήσω αυτά που λέτε; 

Μάλιστα, είπε. 

Πηγαίναμε απ’το ένα άγαλμα στο άλλο.

Σε μία στιγμή σταθήκαμε μπροστά στο άγαλμα του Διός. 

Ο Δίας ήταν στο θρόνο του 

κι έριχνε τον κεραυνό στους ανθρώπους.

Αφού τους είπε όσα ήξερε η ξεναγός, 

γυρίζει σ’εμένα και μου λέει.

-Εσείς τι λέτε παππούλη; 

Πως βλέπετε το άγαλμα; 

-Εγώ δεν ξέρω απ’αυτά, είπα. 

Μόνο έτσι όπως το βλέπω, 

θαυμάζω το έργο του καλλιτέχνη 

αλλά και το πλάσμα του Θεού, 

που τόσο τέλεια το δημιούργησε. 

Και καταλαβαίνω ότι ο Καλλιτέχνης που το έφτιαξε 

είχε μεγάλη αίσθηση του Θείου. 

Βλέπετε τον Δία

ενώ ρίχνει τον κεραυνό στους ανθρώπους, 

το πρόσωπό του είναι γαλήνιο.

Δεν είναι οργισμένος.

Είναι απαθής.

Πολύ ευχαριστήθηκε η ξεναγός με τη δική μου εξήγηση 

αλλά και όλο το γκρουπ. 

Τι μας λέει αυτό ; 

Τι λέει; 

Ότι ο Θεός δεν έχει πάθος, κι όταν ακόμα τιμωρεί.

Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου.

Βίος και λόγοι.

Έκδοση Ιερά μονή Χρυσοπηγής. Χανιά. 2003.

Το ξύπνημα του Ηλιου

Εκείνο το πρωί η θάλασσα έμοιαζε 

με λίμνη ή με πελώριο ποταμό.

χωρίς το παραμικρό κυματάκι και τόσο ήρεμη 

που μπορούσες να δεις τις αντανακλάσεις 

των αστεριών τόσο νωρίς το πρωί.

Η αυγή δεν είχε έρθει ακόμα, 

έτσι τα αστέρια 

και η αντανάκλαση των μακρινών φώτων της πόλης 

ήταν εκεί μέσα στο νερό. 

Και καθώς ο ήλιος ανέβηκε πάνω από τον ορίζοντα 

στον ασυννέφιαστο ουρανό, 

έφτιαξε ένα χρυσαφένιο μονοπάτι 

και ήταν εκπληκτικό να βλέπεις 

εκείνο το φως της Καλιφόρνιας να γεμίζει τη γή 

και κάθε φύλλο δένδρου και χορταριού.

 Καθώς παρατηρούσες, 

μία μεγάλη γαλήνη ήρθε μέσα σου.

Το ίδιο το μυαλό έγινε πολύ ήσυχο, 

χωρίς καμία αντίδραση, 

χωρίς καμία κίνηση 

και ήταν παράξενο να νιώθεις αυτή την απέραντη γαλήνη. 

‘Νιώθεις’,δεν είναι η κατάλληλη λέξη.

Η ποιότητα εκείνης της σιωπής, 

εκείνης της γαλήνης, 

δεν είναι κάτι που ένιωσε το μυαλό. 

Είναι πέρα απ’αυτό. 

Ο εγκέφαλος μπορεί να συλλάβει, 

να σχηματίσει ή να σχεδιάσει το μέλλον, 

αλλά αυτή η γαλήνη είναι πέρα από την περιοχή του,

πέρα από κάθε φαντασία, πέρα από κάθε επιθυμία. 

Είσαι τόσο γαλήνιος 

που το σώμα σου γίνεται ολοκληρωτικά μέρος της γης,
μέρος καθετί που είναι γαλήνιο.

Και καθώς το αεράκι κατέβηκε από τους λόφους,

σαλεύοντας τα φύλλα,

αυτή η γαλήνη, 

αυτή η εκπληκτική ποιότητα σιωπής, δεν ενοχλήθηκε.

Το σπίτι ήταν ανάμεσα στους λόφους και τη θάλασσα, 

με θέα προς τη θάλασσα. 

Και καθώς παρατηρούσες τη θάλασσα, 
τόσο πολύ γαλήνια, 
πραγματικά έγινες κι εσύ ένα μέρος όλων. 

Ήσουν όλα.

Ήσουν το φως και η ομορφιά της αγάπης.

Αλλά και πάλι,το να πεις ‘έγινες κι εσύ ένα μέρος όλων’

είναι κι αυτό λάθος:

Η λέξη ‘εσύ’ δεν είναι επαρκής, 

επειδή στην πραγματικότητα εσύ δεν ήσουν εκεί.

Δεν ήσουν εκεί.

Δεν υπήρχες. 

Υπήρχε μόνο εκείνη η γαλήνη, 

η ομορφιά, 

η εξαιρετική αίσθηση της αγάπης.  

Τζ.Κρισναμούρτι. Η τέχνη του Διαλογισμού. 

Εκδόσεις Σωμανους.

Όλα είναι Ένα! Και είναι Θεός! Και είναι Αγάπη...

Τον θυμάμαι να δείχνει δειλά προς τον ουρανό 

και να ψιθυρίζει λες 

και δεν ήθελε να τον ακούσουν.

-Εδώ τις νύχτες ακούω την τροχιά των πλανητών!...

Χαμήλωσα τα μάτια μου 

και δεν μπορούσα να τον κοιτάξω.

Πάνω από το κεφάλι του 

υπήρχε ένας χρωματιστός προβολέας 

που έριχνε ρυθμικά μικρές ακτίνες ολόγυρα! 

Ένα δαχτυλίδι από χρώματα, 

που πάλλονταν δυνατά με φοβέριζε,

αλλά ένιωθα πως έπρεπε να μείνω ήρεμος 

και να διατηρήσω την ψυχραιμία μου.

Μου έπιασε το χέρι 

και ένιωσα το δικό του να είναι πολύ αδύναμο 

και να τρέμει πολύ.

Τότε παρατήρησα ότι το τρέμουλο από το χέρι του 

άρχισε να μεταδίδεται και στο δικό μου 

και τα χέρια μας έτρεμαν μαζί.

Βλέπεις είμαστε το ίδιο! 

Είμαστε Ένα!  

Κοίταξε γύρω σου. 

Είμαστε ένα με όλα τα πράγματα!

Όλα τα άλλα είναι ψέματα.

Μόνο Θεός υπάρχει.

Και είναι Αγάπη.

Και είναι παντού. 

Και είμαστε Ένα ..

Για πρώτη φορά 

άκουσα τα δεκάδες πουλιά να κελαηδούν στον κήπο 

και είδα τα χρώματα των λουλουδιών 

δέκα φορές πιο καθαρά.

Και ήμουν μεθυσμένος.

Και ξαφνικά εγώ και ο οδηγός μου 

αρχίσαμε αλήθεια να κλαίμε σαν παιδάκια,

γιατί παιδάκια ήμασταν.

Και ξαφνικά όλη η απελπισία και η θλίψη που ένιωθα εξαφανίστηκε.

Μια μικρή έκρηξη έγινε στο στήθος μου 

και αισθάνθηκα τη μεγαλύτερη γαλήνη 

και ανακούφιση που είχα νιώσει πότε  

Απομακρυνθήκαμε κι εγώ γύρισα, 

για να τον δω για τελευταία φορά.

Τον είδα να στέκει στην πόρτα 

και να μας ευλογεί πίσω από την πλάτης μας 

με το σημείο του σταυρού.

Ο Γέρων Άνθιμος Ο Αγιαννανίτης.

Δρος Χαραλάμπους Μ Μπούσια. 

Εκδόσεις Μυγδονία.

Πως η αράχνη δημιούργησε το Σύμπαν

Πριν την αυγή της δημιουργίας 

η μοναχική γυναίκα αράχνη οραματίστηκε τον Κόσμο.

Κάθισε στον αργαλειό της και άρχισε να υφαίνει.

Στην αρχή σκέφτηκε να γεμίσει το άπειρο σκοτεινό διάστημα με λαμπερά αστέρια.

Κάθε φορά λοιπόν 

που η κλωστή διαπλέκονταν με μία άλλη 

σχηματίζονταν ένα αστέρι. 

Και έτσι γέμισε ο ουρανός. 

Κάθε αστέρι ήταν ενωμένο με όλα τα άλλα αστέρια στον ιστό,

όπως οι κλωστές στο πλεκτό.

Στη συνέχεια θέλησε να υφάνει την κατοικία της.

Διάλεξε λοιπόν ένα όμορφο λαμπερό αστέρι, 

που γύρω του περιφέρονταν μικροί πλανήτες.

Σε έναν από αυτούς τους πλανήτες 

με γαλάζιους ωκεανούς, άσπρα σύννεφα και πράσινα δάση έστισε τον αργαλειό της και άρχισε πάλι να πλέκει. 

Κάθε φορά που η κλωστή διαπλέκονταν με μία άλλη σχηματίζονταν φυτά,ψάρια,έντομα, πουλιά και ζώα 

που κατέκλυσαν τη Γη. 

Κάθε ζωντανό πλάσμα ήταν ενωμένο με τα υπόλοιπα, 

όπως οι κλωστές στο πλεκτό. 

Στη συνέχεια για να έχει συντροφιά 

άρχισε να πλέκει με διάφορα χρώματα 

άντρες, γυναίκες και παιδιά 

Όλοι οι άνθρωποι ήταν επίσης ενωμένοι μεταξύ τους 

όπως οι κλωστές στο πλεκτό. 

Όταν λοιπόν τελείωσε 

γύρισε και κοίταξε τη δημιουργία της.

Αστέρια, πλανήτες, φυτά, ζώα, άνθρωποι, 

ήταν όλα ενωμένα μεταξύ τους, 

όπως οι κλωστές στο πλεκτό. 

Κατόπιν χαμογέλασε ικανοποιημένη

και αποκοιμήθηκε.

Ινδιάνικος μύθος δημιουργίας.

Η Χαρά του Είναι. Jein Klein

Ο νους πρέπει να φτάσει σε κατάσταση σιγής,

εντελώς κενός από φόβο, πόθους και όλες τις εικόνες.

Αυτό δεν μπορεί να επέλθει με καταστολή,

αλλά με την παρατήρηση κάθε αισθήματος και σκέψης,

χωρίς χαρακτηρισμό, απόρριψη, κρίση ή σύγκριση.

Αν είναι να λειτουργήσει η χωρίς κίνητρο εγρήγορση,

ο λογοκριτής πρέπει να εξαφανιστεί.

Πρέπει να υπάρχει απλώς ήσυχο κοίταγμα 

σε ότι απαρτίζει το Νου.

Ανακαλύπτοντας τα γεγονότα όπως ακριβώς είναι,

η αναταραχή εξαλείφεται,

η κίνηση των σκέψεων επιβραδύνεται

και μπορούμε να παρατηρούμε την κάθε σκέψη,

την αιτία και το περιεχόμενό της καθώς παρουσιάζεται.

Έχουμε επίγνωση  κάθε σκέψης  στην πληρότητά της

και σε αυτήν την πληρότητα δεν υπάρχει σύγκρουση.

Τότε μόνο εγρήγορση παραμένει,

μόνο σιγή,

στην οποία δεν υπάρχει ούτε παρατηρητής ούτε παρατηρούμενο.

Μην πιέζετε λοιπόν το νου σας.

Ας παρατηρείτε απλώς τις διάφορες κινήσεις του,

όπως κοιτάζετε πουλιά που πετούν.

Σε αυτό το απέριττο κοίταγμα,

όλες οι εμπειρίες σας έρχονται στην επιφάνεια 

και ξεδιπλώνονται.

Γιατί η χωρίς κίνητρο θέαση,

όχι μόνο παράγει τεράστια ποσά ενέργειας,

αλλά απελευθερώνει όλη την ένταση,

όλα τα στρώματα των αναστολών.

ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΗΝ ΟΛΟΤΗΤΑ ΣΑΣ...

Η χαρά του Είναι. Jean Klein

Εκδόσεις Focus