Μόνο με την καρδιά βλέπεις καθαρά.. Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ

Γειάσου ,είπε ο μικρός πρίγκιπας

Γειά σου, είπε η αλεπού. 

Θα μου πεις το μυστικό σου;

Κάθισε δίπλα μου να σου πώ το μυστικό μου.

Είναι πολύ απλό

Μόνο με την καρδιά βλέπεις καθαρά.

Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια.

Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια,

είπε ξανά ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

 

Ο καιρός που έχασες για το τριαντάφυλλό σου

είναι που το κάνει να έχει τόση σημασία.

Ο καιρός που έχασα για το τριαντάφυλλό μου…,

είπε ξανά ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια
είπει η αλεπού.

Εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις.  

Απ’ εδώ κι εμπρός θα είσαι για πάντα υπεύθυνος

για εκείνο που έχεις ημερώσει.

Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου… 

Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου…,

είπε ξανά ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

Πηγή viosis.blogspot.com

 Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ

Ο μικρός πρίγκιπας

 

Το ψαράκι που έγινε Δράκος.

Μία φορά και έναν καιρό, 

στα πολύ παλιά χρόνια,
 υπήρχαν δύο ποταμοί.

Ο Γαλάζιος που πήγαζε από τον Ουρανό,
και ο Χρυσός ποταμός που πήγαζε από τη Γή.

Οι δύο αυτοί ποταμοί
που κάποτε ενώνονταν αρμονικά
και κυλούσαν ο ένας μέσα στον άλλο

χωρίστηκαν από τα κακά πνεύματα   
με τη θρυλική πύλη του Δράκου 
ώστε να εμποδίσουν αυτούς που το επιθυμούσαν
να ανεβούν στον Ουρανό.

Οι πιο όμορφοι κάτοικοι του Χρυσού ποταμού 

ήταν τα ψαράκια Κοι, 

που χαρούμενα ζούσαν στα γαλήνια νερά.

Η ιστοριά του γαλάζιου ποταμού δεν ήταν για αυτά 

παρά ένας μακρινός θρύλος. 

Κανένα από αυτά 

δεν ενδιαφέρονταν αληθινά να τον αναζητήσει. 

Κανένα;  

Iσως ένα μικρό Κοι ήταν εξαίρεση. 

 Αφότου είχε άκουσε το μύθο του γαλάζιου ποταμού,  
το ταξίδι προς την Πυλη του Δράκου 

είχε γίνει ο μεγάλος πόθος της καρδιάς του. 

Κάποια μέρα λοιπόν
αφού χαιρέτησε τους αγαπημένους του

 ξεκίνησε το μοναχικό του ταξίδι, 
αντίστροφα στη ροή του ποταμού 

προς τις πηγές. 

Αν και το ρεύμα ήταν πολύ ισχυρό 

για το μικρό Κόι δεν υπήρχε πια επιστροφή. 

Κολυμπούσε με όλη τη δύναμη
των πτερυγίων του και της ψυχής του. 

 Καθώς προχωρούσε ο ποταμός γινόταν 

όλο και πιο 

ορμητικός, βαθύς και σκοτεινός. 

Υπήρχαν πολλές στιγμές που το Κοι λιποψύχησε, 

νιώθοντας αμφιβολία 

ακόμη και για την ύπαρξη του Γαλάζιου Ποταμού. 

Η μόνη του παρηγοριά και συντροφιά 

ήταν η φωνή της καρδιάς του που του έλεγε να συνεχίσει.. 

 

Μετά από πολύ πολύ καιρό

 εμφανίστηκε μπροστά του 

ένας θεόρατος καταρράκτης 

που ορθόνωνταν ως τον ουρανό, 

και εκεί στην κορυφή αντίκρυσε για πρώτη φορά 

την πύλη του Δράκου.

Για πρώτη φορά ένιωσε απελπισία. 

  

Κατάλαβε ότι ήταν αδύνατον 

να ξεπεράσει μόνο του αυτό το εμπόδιο.. 

Ωστόσο και πάλι δεν σταμάτησε..

Άρχισε λοιπόν να ορμά με δύναμη 

και να πηδά όσο πιο ψηλά μπουρούσε. 

Η μία αποτυχημένη προσπάθεια
διαδεχόταν την άλλη..

Το  Κοι ένιωσε σιγά σιγά 

την απογοήτευση να το καταβάλει.. 

Αφου πήρε δυνάμεις 

αποφάσισε να κάνει το τελευταίο άλμα, 

πριν επιστρέψει νικημένο.. 

Συγκινημένος από την αποφασιστικότητα 

του μικρού ψαριού 

ο Θεός των υδάτων, 

διέταξε τα κύματα να σηκώσουν το μικρο Κοι

 και να το περάσουν πάνω από τον καταρράκτη,

 στην απέναντι πλευρά, 

στο γαλάζιο ποταμό... 

Ειχε πια επιστρέψει στην Αληθινή του Πατρίδα..

Τώρα όμως δεν ηταν πια ένα μικρό Κοι.. 

Εγινε ένας όμορφος δράκοντας με χρυσά φτερά, 

που κανένα εμπόδιο 

δεν μπορούσε πια να ορθωθεί εμπρός του.. 

 ο μυθος λέει ότι κάθε φορά που ένα Κοι, 

φτάνει στο Γαλάζιο ποταμό, 

ένας καινούργιος δράκος γεννιέται.. 

 Γιαυτό αν συναντήσετε ποτέ ένα δράκο μη φοβηθείτε, 

αλλά να θυμάστε ότι κάποτε ήταν και αυτός 

ένα μικρό ψαράκι Κοι

Κινέζικος μύθος

Η ομορφιά είναι ένα φώς στην καρδιά..

Την πιο σκοτεινή εποχή του χρόνου

σε μία ταπεινή φάτνη

γεννιέται το Φως του κόσμου,

Ο Χριστός..

Και στην μυστική φάτνη της καρδιάς μας

τις πιο δύσκολες και επώδυνες στιγμές

γεννιέται  το Ιδιο Φως..

Το ίδιο ακριβώς Φώς

που στροβιλίζονταν πάνω από το Χάος

τις παραμονές της Δημιουργίας..

Το ίδιο ακριβώς Φως

που θα συνεχίσει να λάμπει

όταν αυτός ο κόσμος σταματήσει να υπάρχει.. 

Η ελπίδα του ανθρώπου

και κατ' επέκταση του κόσμου

είναι οτι η αληθινή μας φύση

είναι αυτό το αιώνιο Φως..

Η αληθινή ομορφιά και δύναμή μας

απορρέουν από το γεγονός

ότι ο καθένας μας

είναι μια ακτίδα

από αυτό το αιώνιο, παντοδύναμο και ανέσπερο Φως

Ακόμη και όταν έχουμε ξεχάσει

ποιοί αληθινά είμαστε,

από ερχόμαστε

και που πηγαίνουμε

αυτό το Φως 
συνεχίζει μυστικά  να λάμπει..

Αν κοιτάξουμε αληθινά μέσα μας

θα το δούμε σαν μια ταπεινή φλόγα

να  τρεμοπαίζει

κυνηγημένο από θύελες και καταιγίδες...

Σε ένα κόσμο που συνεχώς σκοτεινίαζει

το Φως αυτό ας γίνει

το καταφύγιό μας, 

 ο πιστός σύντροφος
και ο ασφαλής οδηγός μας..

Εως ώτου ανατείλει το Φως της Καινούργιας Ημέρας

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

 

Σιντάρτα. Ερμαν Εσσε.

Ο κόσμος είναι τέλειος ακριβώς όπως είναι..

Καθώς πίσω από τις φαινομενικές αντιφάσεις και ελλείψεις του 

δεν κρύβεται παρά η τέλεια πολλαπλή ενότητα 

όπου όλα τα αντίθετα αναπαύονται και γαληνεύουν.. 

Οι Τέλειοι όπως ο Σιντάρτα ήδη το γνωρίσουν.. 

Γραφει ο Ερμαν Εσσε.

............................................................ 

 

Ο κόσμος φίλε Γκοβίντα, δεν είναι ατελής.

 Τον βλέπουμε σαν σε αργή πορεία προς την τελείωση. 

Όχι, είναι πλήρης κάθε στιγμή.

Όλα πρέπει να'ναι όπως είναι, δε ζητάνε παρά τη συναίνεση μου, 

δε ζητάνε παρά να αποδεχθώ με αγάπη 

και να συμμετάσχω σ'αυτά. 

Έπρεπε να γίνω δούλος των πραγμάτων ,

χρειαζόμουνα τη ματαιοδοξία και τη φρικτότερη απόγνωση 

μέχρι να μπορέσω ν'απαλλαγώ απ'την άρνηση 

και να μάθω ν'αγαπώ τον κόσμο, 

να μην το συγκρίνω με κάποιο επιθυμητό, φανταστικό κόσμο

που να τον διέπει μια μορφή πληρότητας δικής μου επινόησης, 

αλλά να τον δεχθώ όπως είναι, 

να τον αγαπώ 

και ν'ανήκω σ'αυτόν με χαρά. 

 Σκύψε κοντά μου. Ψυθύρισε σιγανά στ'αυτί του Γκοβίντα.

Σκύψε προς τα εμένα! Ετσι,ακόμη πιο κοντα! 

Φίλησέ με στο μέτωπο, Γκοβίντα! 

Ενώ ο Γκοβίντα έκπληκτος, 

κινούμενος όμως, απ'τη μεγάλη του αγάπη 

και κάποια προαίσθηση, υπάκουε στα λόγια του, 

σκύβοντας προς εκείνον και ακουμπώντας το μέτωπο με τα χείλη του, 

του συνέβη κάτι θαυμάσιο.

 Επαψε να βλέπει το πρόσωπο του φίλου του, του Σιντάρτα 

και στη θέση του άρχισαν να εμφανίζονται άλλα πρόσωπα, 

μια ατελείωτη σειρά από πρόσωπα, 

ένας ορμητικός χείμαρρος, εκατοντάδες χιλιάδες, 

που ερχόταν και χανόταν μολαταύτα, 

ήταν σα να ήταν ταυτόχρονα παρόντα, 

και συνεχώς άλλαζαν μορφή και μεταλλάσονταν

κι όμως όλα ήταν Σιντάρτα. 

Κάθε μορφή άλλαζε συνεχώς πρόσωπο 

χωρίς να παρεμβάλλεται ο χρόνος στις μεταλλάξεις αυτές. 

Τέλος όλες αυτές οι μορφές και τα πρόσωπα γαλήνευαν κυλούσαν ήρεμα,

 αλληλοδημιουργούνταν, έρρεαν το ένα μέσα στο άλλο.

 Πάνω απ'όλα ήταν μόνιμα ένα πέπλο λεπτό,

 ανυπόστατο κι όμως υπαρκτό σα λεπτό γυαλί ή πάγος, 

σα διαφανής φλοιός ή μορφή ή μάσκα από νερό 

κι η μάσκα αυτή χαμογελούσε. 

 Η μάσκα αυτή δεν ήταν παρά το γελαστό πρόσωπο του Σιντάρτα, 

που ο Γκοβίντα άγγιζε με τα χείλη του εκείνη τη στιγμή.

 Κι έτσι είδε ο Γκοβίντα πως αυτό το χαμόγελο της μάσκας, 

 αυτό το χαμόγελο της ενότητας πάνω απ'το ρεύμα των μορφων, 

ήταν ακριβώς το ίδιο το ήρεμο, λεπτό, αδιαπέραστο, 

ίσως αγαθό, ίσως ειρωνικό, σοφό,

πολύμορφο χαμόγελο του Γκοτάμα, του Βούδα, 

όπως το είχε αντικρύσει εκατοντάδες φορές με δέος. 

Ετσι το ήξερε ο Γκοβίντα, χαμογελούσαν οι Τέλειοι.

 Ο Γκοβίντα υποκλίθηκε βαθιά 

και απ'τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα στο γερασμένο του πρόσωπο, 

χωρίς να το καταλάβει. 

Η καρδιά του ξεχείλισε απ΄τη βαθύτερη αγάπη, 

από ταπεινό θαυμασμό. 

Υποκλίθηκε βαθιά, μέχρι το χώμα,

μπρός στον καθισμένο ατάραχα, που το χαμόγελό του, 

του θύμιζε, όλα, όσα είχε αγαπήσει ποτέ στη ζωή του, 

ότι υπήρξε γι' αυτόν πολύτιμο και άγιο. 

Σιντάρτα. Ερμαν Εσσε.Εκδόσεις Νεφέλη.

Τα δώρα της υπομονής. Γέρων Ιωσήφ ο σπηλαιώτης.

Σαν λόγια μιας άλλης εποχής,

όπου ο άνθρωπος ήξερε ακόμη

να αγαπά,

να υπομένει,

να θυσιάζεται για το συνάνθρωπο

Γράφει ο Μακαριστός Γέρων Ιωσήφ..

.............................................

Οι άνθρωποι του κόσμου αγαπούν τον κόσμον, 

επειδή δεν εγνώρισαν ακόμη την πικρίαν αυτού. 

Είναι ακόμη τυφλοί στην ψυχήν 

και δεν βλέπουν τι κρύπτεται μέσα εις αυτήν την προσωρινήν χαράν. 

Δεν ήλθε ακόμη εις αυτούς φώς νοητόν.

Δεν έφεξεν ακόμη ημέρα σωτηρίας.

Όμως εσείς, όπου τόσα έχετε ιδεί και ακούσει, 

πρέπει να εννοήσετε,

 ότι των προσκαίρων αι απολαύσεις παρέρχονται ως σκιά.

Και ο καιρός της ζωής μας φεύγει,

 περνά, 

δεν γυρίζει οπίσω. 

Ο δε καιρός του παρόντος βίου είναι καιρός θέρους και τρυγητού. 

Και ο καθείς συνάγει τροφήν-όσον δύναται καθαράν-

και ταμιεύει εις την άλλην ζωήν. 

Δεν κερδίζει ο έξυπνος, ο ευγενής, ο ομιλών τορνευτά ή ο πλούσιος, 

αλλ'όστις υβρίζεται και μακροθυμεί,

 αδικείται και συγχωρεί,

 συκοφαντείται και υπομένει.

 Εκείνος που γίνεται σπόγγος και καθαρίζει ότι ακούει, ότι του λέγουν, 

οποίας λογής και αν είναι. 

Αυτός καθαρίζεται και λαμπρύνεται περισσότερον. 

Αυτός φθάνει εις μέτρα μεγάλα. 

Αυτός εντρυφά είς θεωρίας μυστηρίων. 

Και τέλος αυτός είναι από εδώ μέσα εις τον Παράδεισον. 

Και όταν έλθει του θανάτου η ώρα εκείνη, 

 μόλις κλείσουν τα μάτια αυτά, 

ανοίγουν τα εσωτερικά -της ψυχής. 

Και ενόσω διανοήται τα εκείθεν, 

ευρίσκεται αίφνης εις εκείνα που επιθυμεί, 

χωρίς ποσώς να καταλάβει. 

Από σκότος μεταβαίνει εις φώς, 

από θλίψεως είς ανάπαυσιν, 

από ζάλης είς λιμένα ατάραχον,

 από πολέμου είς ειρήνην διηνεκή. 

Όθεν, αδελφοί μου καλοί και ηγαπημένοι, 

όστις αδικείται εν τω κόσμω τούτω και θελήσει να ζητήσει το δίκαιον, 

ας γνωρίζει ότι είναι αυτό' 

να βαστάζει το βάρος του αδελφού, του πλησίον του, 

μέχρις εσχάτης πνοής'

 και να κάμνη υπομονήν εις όλα τα λυπηρά της παρούσης ζωής. 

Διότι η κάθε θλίψις όπου μας γίνεται, 

είτε εξ ανθρώπων, είτε εκ δαιμόνων, 

είτε εξ αυτής της ιδίας μας φύσεως, 

πάντοτε έχει κεκλεισμένον εντός της το ανάλογον κέρδος.

Καί όποιος την αποπερνά δι'υπομονής λαμβάνει την πληρωμήν' 

ενταύθα τον αρραβώνα 

κακείθεν το τέλειον.

 Χρεία λοιπόν της υπομονής, 

καθάπερ άλας εν φαγητώ. 

Καθότι άλλος δρόμος δεν είναι του να κερδίσωμεν, 

να πλουτίσωμεν,

 να βασιλεύσωμεν. 

Αυτόν τον δρόμον ο Χριστός μας τον χάραξε.

 Και ημείς όσοι τον αγαπούμεν, 

οφείλομεν δι'αγάπην Του να ακολουθήσωμεν.

 Αν και μας είναι πικρόν το αψίνθιον, 

αλλ'όμως καθαρίζει το αίμα και υγιαίνει το σώμα μας. 

Χωρίς πειρασμόν δεν γνωρίζονται οι αγνές ψυχές,

 δεν φαίνεται η αρετή,

 δεν διακρίνεται η υπομονή. 

Χωρίς πειρασμούς αδύνατον η υγεία της ψυχής να φανεί. 

Αυτό είναι το καθαρτήριον πύρ, 

όπου καθαράν και λαμπράν απεργάζεται την ψυχήν.

Γέροντος Ιωσήφ. Εκφρασις μοναχικής εμπειρίας.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Φιλοθέου.