Ω, εάν μπορούσες να το δείς αυτό.. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ω εάν μπορούσες να δεις 

την εσωτερική ομορφιά των πραγμάτων! 

Ω εάν μπορούσες να δεις 

το εσωτερικό φως των πραγμάτων ,

τον ωκεανό του φωτός , 

στον οποίο τοποθετήθηκαν τα πράγματα! 

Οι νεκροί και οι ζωντανοί 

λούονται σε τούτον τον ωκεανό 

και διαφορές μεταξύ τους δεν υπάρχουν. 

Το χόρτο που σήμερα ανθίζει 

όπως και εκείνο που χθές μαράζωσε, 

το ίδιο είναι όμορφα και μυρωδάτα 

 σε τούτο το φώς. 

Ω μόνο να μπορούσες να το δεις αυτό! 

Όντως τα δάκρυα 

θα σου αντικαταστούσαν όλα τα λόγια 

και η θεική αγάπη όλα τ'άλλα. 

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς. 

Στοχασμοί περί καλού και κακού. Εκδόσεις εν πλώ.

Οι δύο όψεις της ζωής μας. Μόρις Νίκολ.

Όταν οι άνθρωποι επιθυμούν να αφηγηθούν 

την ιστορία της ζωής τους, 

για ποιό πράγμα μιλάνε; 

Μιλάνε για γεγονότα, 

για άλλους ανθρώπους, 

για εξωτερικά πράγματα. 

Αλλά η ζωή ενός ανθρώπου είναι δισυπόστατη, 

αποτελείται όχι μόνο από εξωτερικά γεγονότα 

αλλά και από ψυχολογικές καταστάσεις.

Κακές διαθέσεις, 

συνήθειες ανησυχιών, 

φόβου και προλήψεων, 

κακών προαισθημάτων, 

κατάθλιψης, 

και από την άλλη καλύτερων καταστάσεων, 

χαρούμενης διάθεσης, 

ευτυχίας, 

ικανοποίησης, 

συμπόνιας. 

Οι άνθρωποι έχουν πολύ μεγάλη τάση, 

όταν σκέφτονται για τη ζωή τους, 

να πιστεύουν ότι η ζωή τους 

είναι μόνο τα εξωτερικά γεγονότα. 

Αλλά η ικανοποίηση ενός ανθρώπου από τη ζωή 

εξαρτάται από την εσωτερική του ανάπτυξη

-δηλαδή από την ποιότητα 

των εσωτερικών του καταστάσεων. 

Γιατί μέσα μας δονείται ένα όργανο της ζωής 

και αν αυτό το όργανο είναι βουτηγμένο στον αυτοοίκτο, 

στις στενοχώριες 

και σε άλλα αρνητικά συναισθήματα 

όσο θαυμάσια και αν πάνε τα εξωτερικά πράγματα,

το άτομο είναι ανήμπορο να ανταποκριθεί 

σε τέτοια γεγονότα που προέρχονται από την εξωτερική ζωή 

και θα μπορούσαν να του δώσουν χαρά και απόλαυση.

Δεν θα είσασταν τόσο ανόητοι να πιστέψετε 

ότι ο άνθρωπος αυτός θα αλλάξει 

αν του ετοιμάσετε ένα πολύ όμορφο πάρτυ;

Η αρρώστια βρισκεται μέσα στον άνθρωπο 

–και πόσους ανθρώπους δεν βλέπουμε μέσα στη ζωή 

κάθε μέρα που κάνουν δυστυχισμένη τη ζωή τους 

και τη ζωή των άλλων, 

εξαιτίας των κακών εσωτερικών τους καταστάσεων. 

Λοιπόν στην αυτοπαρατήρηση, 

προσπαθήστε να ξεχωρίσετε 

τα εξωτερικά γεγονότα από τις εσωτερικές καταστάσεις 

και να προσέχετε σε ποιό σημείο βρίσκεστε 

σε σχέση και με τα δύο. 

Η Εργασία λοιπόν αρχίζει με την αυτοπαρατήρηση, 

την καταγραφή των λανθασμένων καταστάσεων μέσα μας 

και την εργασία ενάντια σε αυτές.

Με τον τρόπο αυτό η εσωτερική ζωή εξαγνίζεται 

και αφού η εσωτερική ζωή μας 

έλκει την εξωτερική μας ζωή, 

αν μετατρέψουμε τις εσωτερικές μας καταστάσεις,

αφήνοντας μερικές να λιμοκτονήσουν 

και τρέφοντας άλλες, 

αλλάζουμε όχι μόνο τη σχέση μας προς τα γεγονότα 

που έρχονται από έξω 

αλλά και τη φύση των γεγονότων 

που συμβαίνουν από μέρα σε μέρα.

Μόρις Νίκολ.

Ψυχολογικά σχόλια στη διδασκαλία των Γκουρτζίεφ και Ουσπένσκυ.

Εκδόσεις Πτερόεσσα.

Το μάτι του Τυφώνα

Ο τυφώνας είναι ένα σύστημα θυέλλης 

με κλειστή περιστροφική κυκλοφορία, 

γύρω από ένα ήρεμο κέντρο χαμηλής βαρομετρικής πίεσης 

(μάτι του τυφώνα).

Είναι ένα από τα καταστροφικότερα καιρικά φαινόμενα, 

που πλήττουν τον πλανήτη μας. 

Ισχυρότατοι άνεμοι περιδινούνται με μανία 

καταστρέφοντας ότι βρουν στο διάβα τους. 

Παραδόξως το μοναδικό μέρος του τυφώνα 

όπου υπάρχει νηνεμία (άπνοια) και ηλιοφάνεια 

εντοπίζεται ακριβώς στο κέντρο του(μάτι του τυφώνα). 

Οι τυφώνες δεν μαστίζουν όμως μόνο τον Πλανήτη μας 

αλλά και την ψυχή μας. 

Τυφώνες: 

οργής, 

λύπης, 

υπερηφάνειας, 

λαγνείας, 

κενοδοξίας, 

απληστίας

διαδέχονται ο ένας τον άλλο 

στην ψυχολογική μας χώρα, 

μετατρέποντάς την σε έρημη χώρα.

Πως να προστατευτεί λοιπόν κανείς 

από τέτοια ανελέητη μανία; 

Η Μοναδική λύση είναι να μπεί στο μάτι του τυφώνα, 

εκεί που οι άνεμοι γαληνεύουν 

και βασιλεύει το φώς του ήλιου. 

Σε στιγμές εμπάθειας 

έχουμε την τάση να αφηνόμαστε στους ανέμους 

και οι συνέπειες είναι συχνά είναι καταστροφικές.

Αν εκείνη τη στιγμή του πειρασμού, 

διατηρήσουμε την ηρεμία μας και την αυτοκυριαρχία μας, 

ίσως καταφέρουμε να μπούμε στο μάτι του κυκλώνα. 

Εκεί θα μπορέσουμε 

να παρατηρούμε αλώβητοι και ασφαλείς 

την καταστροφή που λαμβάνει χώρα στην περιφέρεια. 

Και τότε ίσως τα πράγματα είναι καλύτερα 

και για εμάς και για τους άλλους..

Η δεύτερη Γέννηση.

Οποιος γεννιέται μία φορά πεθαίνει δύο, 

αλλά όποιος γεννιέται δύο φορές πεθαίνει μόνο μία. 

Είπεν ο Κύριος..  

Αληθώς, αληθώς σοι λέγω, 

εάν τις δεν γεννηθεί εξ ύδατος και πνεύματος, 

δεν δύναται να εισέλθει εις την βασιλεία του Θεού. 

Το γεγενημένο εκ της σαρκός, είναι σαρξ 

και το γεγενημένο εκ του πνεύματος, είναι πνεύμα.

Η πρώτη γέννηση λοιπόν 

αφορά τη δημιουργία του Βιολογικού ανθρώπου 

(Παλαιός Αδάμ). 

Η δεύτερη γέννηση είναι η Πνευματική Αναγέννηση 

και αφορά στη δημιουργία του Πνευματικού Ανθρώπου 

(Νέος Αδάμ). 

Όλοι γεννιούνται μία φορά 

αλλά πολύ λίγοι δύο, 

καθώς η δεύτερη γέννηση είναι συνειδητή επιλογή 

και έργο του Ανθρώπου 

με τη βοήθεια της Θείας χάριτος. 

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο γεννήσεις ωστόσο 

πρέπει να μεσολαβήσει ένας θάνατός, 

και αυτός αφορά τον άνθρωπο 

της φθοράς και της εμπάθειας 

που όλοι συντηρούμε μέσα μας.

Ο φθόνος, 

η υπερηφάνεια, 

η οργή, 

η λαγνεία, 

η φιλαργυρία, 

η γαστριμαργία,

η οκνηρία 

με όλες τις άπειρες αποχρώσεις τους 

είναι τα χαρακτηριστικά του.

Οταν μέσω της Πνευματικής εργασίας 

εξαγνίζεται ο άνθρωπος, 

τότε μυστικά μέσα του γεννιέται 

ο Εσω άνθρωπος της Καρδίας 

στολισμένος με κάθε αρετή και λαμπρότητα. 

Και είναι αυτός ο Έσω άνθρωπος 

που μπορεί δικαιωματικά να γίνει 

κοινωνός και μέτοχος 

της μακαριότητας και της Βασιλείας του Θεού.

Μιλώντας συμβολικά θα λέγαμε ότι 

ο Πνευματικός σπόρος 

που όλοι μεταφέρουμε βαθιά μέσα στην ψυχή μας, 

πρέπει να πέσει στη Γη, 

να πεθάνει, 

να βλαστήσει 

και έτσι να γίνει ένα δέντρο κατάφορτο με καρπούς.

Διαφορετικά ο σπόρος μένει μόνος και άκαρπος, 

ενώ μέσα του κρατάει την αδημονία της αιωνιότητας. 

Καθώς λένε και οι Σοφοί..

Αν πεθάνεις, πρίν πεθάνεις, 

δεν θα πεθάνεις, όταν πεθάνεις...

Θεωρία, το Άνθος της Προσευχής.. Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Η προσευχή είναι η κίνηση δύο Προσώπων.

Του Ανθρώπου προς τον Θεό 

και του Θεού προς τον Άνθρωπο. 

Η πρώτη έγκειται στις δικές μας προσπάθειες. 

Η δεύτερη όμως είναι δώρο άνωθεν. 

Σε αυτές τις πολύτιμες στιγμές της Θεικής Παρουσίας 

ο Ανθρωπος βιώνει 

τα ευγενέστερα και υψηλότερα συναισθήματα. 

O ικέτης τότε,
 χάνει την αίσθηση του εαυτού του,

καθώς η διάνοια του 

απορροφάται από τον Ωκεανό της Θεότητας, 

σταματά να προσεύχεται, 

και εκστατικός ατενίζει 

το μεγαλείο της δόξας του Θεού(Θεωρία). 

Δημιουργός και Δημιούργημα γίνονται Ένα 

σε μια άρρηκτη κοινωνία Αγάπης..

Αυτό είναι το Τέλος της Προσευχής 

και η Αρχή της Αιωνιότητας..

Και αυτό αποκαλεί ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος 

Καθαρή προσευχή. 

Γράφει ο Γέρων

..........................................

Διότι και οι στεναγμοί, 

και οι γονικλισίαι 

και αι καρδιακαι δεήσεις, 

και οι γλυκύτατοι κλαυθμοί, 

και πάντα εν γένει τα σχήματα της προσευχής,

ως προείπον, 

έως εις την καθαράν προσευχήν 

έχουσι τον όρον να κινώνται. 

Μετά δε το όρον τούτον έπεται έκπληξις και θαυμασμός, 

και όχι προσευχή.

Επειδή παύουσι τα έργα της προσευχής, 

και ο νούς ευρίσκεται εις θεωρίαν πλέον, 

και όχι εις προσευχήν. 

Οταν δηλαδή 

η διοίκησις και η οικονομία του Αγίου Πνεύματος 

κυριεύει τον νούν, 

τον οικονόμον των αισθήσεων και των λογισμών, 

τότε αφαιρείται το αυτεξούσιον εκ της φύσεως, 

και ο νους οδηγείται δια της οδηγίας άλλου, 

και όχι δια της ιδίας αυτού θελήσεως, 

όπου δεν γνωρίζει, 

ούδε δύναται να διευθύνει τας κινήσεις της διανοίας, 

όπως θέλη, 

αλλά κυριεύεται από αιχμαλωσίαν κατ’εκείνην την ώραν, 

και οδηγείται υπ’αυτής εκεί, 

όπου δεν ηξεύρει! 

Αλλά ουδέ θέλησιν θέλει έχει τότε, 

ουδέ γνωρίζει,εάν ευρίσκεται εν τω σώματι, 

ή υπάρχη εκτός του σώματος 

κατά την μαρτυρίαν της Γραφής. 

Οι δε κινήσεις αυτού βυθίζονται εις βαθείαν μέθην,

ήτις μόνη κόπτεται εκ του φωτός της Αγίας Τριάδος 

μετά εκπλήξεως ..

και ευρίσκεται εκστατικός 

εις τα ακατάληπτα εκείνα πράγματα, 

τα οποία είναι ανώτερα 

του παρερχόμενου τούτου κόσμου..

 Ολίγοι άνθρωποι ηξιώθησαν της καθαράς προσευχής, 

ως και μόλις ευρίσκεται εις άνθρωπος 

εκ πάσης γενεάς, 

όστις έφτασε δια της χάριτος του Θεού 

εις το μυστήριον εκείνο της θεωρίας, 

εάν υπάρχη δυνατόν να φτάσει τις.

........................................

Ισαάκ Σύρου Ασκητικά Εκδόσεις Ρηγόπουλου.

Υπακοή και ίδιον Θέλημα. Γέρων Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης.

Όταν ο άνθρωπος αποκτήσει βαθιές πνευματικές ρίζες, 

μπορεί αφ’εαυτού να διακρίνει το καλό από το κακό 

και να πορευθεί με ασφάλεια στην Πνευματική Οδό. 

Στην αρχή ωστόσο, 
λόγω της Πνευματικής του ανωριμοτητας,

 πρέπει να μάθει να υπακούει 

στον Πνευματικό του Πατέρα.

σε αυτόν δηλαδή,
 που ο ίδιος έχει διαλέξει
να εμπιστευτεί την ψυχή του..

Ίσως αυτό είναι και το δυσκολότερο μέρος 

της πνευματικής πορείας, 

δηλαδή να αρνηθείς το ίδιον(δικό σου) θέλημα 

και να γίνεις υποτακτικός και υπήκοος. 

Και γι’αυτό ο Θεσμός του Πνευματικού Πατέρα 

στην Ορθόδοξη Παράδοση είναι Ιερός.. 

Γράφει ο καρδιογνώστης Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής..

........................................................

Το γάρ θέλημα του Ανθρώπου 

γέγονεν τείχος χαλκούν 

και εμποδίζει τον από Θεού Φωτισμόν και την Ειρήνην. 

Βλέπε παράδειγμα τον γλυκύν Ιησούν 

όστις εγένετο υπήκοος 

προς τον άναρχον Αυτού Πατέρα 

μέχρι θανάτου σταυρικού..

Δέδωκε το σώμα εις μάστιγας, 

τας σιαγόνας εις ραπίσματα 

και το πρόσωπον Του ούκ απεστράφη από εμπτυσμάτων.

Οράς, πόσην Αγάπην 

έδειξε εις ημάς ο εύσπλαχνος Κύριος.

Ας αφήσωμεν και τοις πταίουσιν εις ημάς. 

Και τότε μετά παρρησίας θα είπωμεν. 

‘Αφες ημίν τα οφειλήματα ημών, 

ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέτες ημών’. 

Πάντες γάρ άνθρωποι είμεθα εκ του χοός γεγενημένοι 

και πάντες αμαρτάνωμεν. 

Πηλός είμεθα, άγνοιαν έχομεν. 

Ο πηλός τον πηλόν κλέπτει. 

Ο πηλός τον πηλόν υβρίζει. 

Ο πηλός τον πηλόν συκοφαντεί.

Ο πηλός του πηλού επαίρεται.

Ο πηλός τον πηλόν πλουτεί. 

Ο πηλός τον πηλόν άρχει. 

Ο πηλός τον πηλό δέρει. 

Ο πηλός τον πηλό φυλακίζει. 

Και εν γένει’ ο πηλός του πηλού θεωρείται 

σοφώτερος, 

δυνατώτερος, 

πλουσιώτερος,  

ευγενέστερος, 

τιμιότερος, 

πλουτών ανοησίαν και άγνοιαν της ίδιας υπάρξεως.

 Του πόθεν και που ευρέθη, 

πως εγεννήθη, 

τις ο προορισμός του, 

που καταλήγει, 

τι το μετά ταύτα. 

Ολα λοιπόν τα καταβρόχθισεν η λήθη και άγνοια 

και γέγονεν χάος αναισθησίας, 

δια τούτο οδυνόμεθα εδώ και εις την άλλην ζωήν, 

όσοι αμετανόητοι. 

Και ως εκ τούτου πρέπει όποιος βλέπει καλύτερα 

και είναι ολίγον ξεσκοτισμένος 

να συγχωρεί και να συμπαθεί 

τον ομόψυχον, ομόπαθον πλησίον του αδελφόν.

.......................................... 

Εκφρασις μοναχικής εμπειρίας Γέροντος Ιωσήφ. 

Εκδόσεις Ιεράς Μονής Φιλοθέου. 

Άγιον Όρος.