Η πόλις. Κωνσταντίνος Καβάφης

Η ουτοπία της ευτυχίας θα συνεχίζεται

όσο ο άνθρωπος την αναζητεί

σε τόπους μακρινούς, σε ξένες χώρες..

Γιατί αν ο άνθρωπος 

δεν είναι ευτυχισμένος μέσα του

εδώ και τώρα

το ίδιο θα είναι οπουδήποτε αλλού πάει..

Λέει ο ποιητής

............................................................... 

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·

κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη. 

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω 

 ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,

που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δενθα βρεις,δενθάβρεις άλλεςθάλασσες

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς

τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·

και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού-μη ελπίζεις- 
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. 

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ

 στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

 ....................................................................

Οι δύο μοναχοί και η όμορφη κόρη. Ιστορία Ζέν.

Δύο μοναχοί βάδιζαν σιωπηλά 

πηγαίνοντας σε ένα γειτονικό μοναστήρι. 

Λίγο πρίν το δειλινό έφτασαν στην όχθη ενός ποταμού 

όπου τα νερά είχαν ανέβει 

λόγω των εποχιακών βροχών. 

Εκεί καθόταν λυπημένη μια όμορφη κόρη

καθώς φοβόταν να περάσει στην απέναντι όχθη.

Βλέποντας τους μοναχούς, 

ζήτησε ευγενικά αν θα μπορούσαν να τη βοηθούσαν. 

Ο νεαρός μοναχός χωρίς καν να την κοιτάξει, 

την επέπληξε έντονα 

καθώς θεώρησε 

ότι προσπαθούσε να τους σκανδαλήσει, 

 ενώ ήξερε ότι είχαν πάρει όρκο αγνότητας. 

Τότε ο ηλικιωμένος μοναχός της είπε: 

Καλή μου κοπέλα, 

πως είναι δυνατον να σε αφήσουμε αβοήθητη. 

Χωρίς να το σκεφτεί τη σήκωσε στην πλάτη του 

και την πέρασε απέναντι. 

Τότε η κοπέλα του χαμογέλασε ευγενικά, 

 τον ευχαρίστησε 

και συνέχισε την πορεία της. 

Μετά το γεγονός αυτό οι δύο μοναχοί 

 συνέχισαν τη σιωπηλή τους πορεία 

Οταν έφτασαν στον προορισμό τους, 

ο νεαρός μοναχός που συνέχισε να σκέφτεται την κοπέλα 

δεν κατάφερε να συγκρατηθεί 

και είπε στον συνοδοιπόρο του.

Πώς μπόρεσες και το έκανες αυτό! 

 Είναι εναντια στους όρκους που έχουμε δώσει! 

Τότε ο σοφός μοναχός του απάντησε. 

Αγαπημένε μου αδελφέ! 

 Συγχώρεσέ με! 

Εγω όμως μόνο για μία στιγμή την κράτησα 

και την άφησα κατόπιν! 

Εσύ γιατί την κρατάς ακόμη;

Τα παράθυρα. Κωνσταντίνος Καβάφης

Το φώς αποκαλυπτεί 

τόσο αυτά που θέλουμε να δούμε, 

όσο και αυτά που θέλουμε να ξεχάσουμε, 

Ισως γιαυτό 

αγαπούμε και φοβόμαστε ταυτόχρονα 

το φώς..

Λέει ο Ποιητής..

 .................................................................

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ 

μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ 

για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει 

ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.

— Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ 

να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω. 

Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία. 

Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει. 

....................................................................

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)   

Πηγή 

http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=152&cat=1

Η αλληγορία του Μινώταυρου. Ελληνική μυθολογία

Ο μύθος του Μινώταυρου

κρύβει ένα βαθύ συμβολισμό,

που δεν είναι άλλος από τη μεγάλη μάχη

που πρέπει να δώσει μέσα του ο κάθε άνθρωπος

για να κατακτήσει την Ελευθερία της Ψυχής του...

Ο Μύθος λοιπόν έχει κάπως έτσι..

......................................................................

Ο Μινώταυρος γεννήθηκε από την ανίερη ένωση 

της Βασίλισσας της Κνωσσού και γυναίκας του Μίνωα, Πασιφάης με τον ταύρο 

που είχε χαρίσει ο Ποσειδώνας στο Μίνωα. 

Ηταν τόσο άγριος , 

που ο βασιλιάς Μίνωας αναγκάστηκε να τον παγιδεύσει 

και να τον κλείσει στα υπόγεια του ανακτόρου του,

τα οποία είχαν κατασκευαστεί 

από τον περίφημο αρχιτέκτονα δαίδαλο 

στη μορφή ενός πολύπλοκου λαβυρίνθου. 

Οποιος έμπαινε ζωντανός μέσα εκεί, 

μη μπορώντας να βρεί την έξοδο, 

αργά ή γρήγορα συναντούσε το Μινώταυρο 

και κατασπαράσσονταν από αυτόν.

Μόνο ο Θησέας, 

προκειμένου να απαλλάξει την πατρίδα του την Αθήνα, 

απο τον φόρο του αίματος 7 αγοριών και 7 κοριτσιών 

που έπρεπε να πληρώνει κάθε χρόνο , 

τόλμησε να αντιμετωπίσει και να νικήσει το Θηρίο.

Ο λαβύρινθος (ιερό του λάβρυος, δηλαδή του Πέλεκυ), 

με την πολύπλοκη δομή του 

συμβολίζει τον ασυνείδητο κόσμο του ανθρώπου 

που ουσιαστικά είναι άγνωστος στο συνειδητό εαυτό.

Αν προσπαθήσει κανείς να μπει απροετοίμαστος εκεί μέσα, 

θα βρεθεί αντιμέτωπος με το φοβερό τέρας, 

που δεν είναι άλλο 

από τα πιο πρωτόγονα και αρχέγονα ένστικτα του. 

Από την άλλη ο Θησέας είναι ένας μεγάλος ήρωας, 

ένας γενναίος πολεμιστής, 

σύμβολο του εκπαιδευμένου συνειδητού εαυτού, 

ο οποίος αισθάνεται αρκετά δυνατός 

για να αντιμετωπίσει το θηρίο.

-δηλαδή τα πρωτόγονα ένστικτα. 

Σε αυτήν την προσπάθεια 

ο Θησέας βοηθιέται από την Αριάδνη, 

η οποία είναι κόρη του Μίνωα και της Πασιφάης 

και επομένως ετεροθαλής αδελφή του Μινώταρου. 

Ενώ όμως, 

το θηρίο δεν είναι παρά η κατώτατη φύση του ατόμου, 

η Αριάδνη συμβολίζει την ψυχή του. 

Χάρη στον Έρωτα, λοιπόν, της Αριάδνης-Ψυχής, 

ο Θησέας-Ανώτερος Εαυτός αποκτά το μίτο. 

Είναι ένα νήμα που η μία του άκρη 

προσδένεται στην είσοδο του λαβυρίνθου 

και το οποίο ξετυλίγεται όσο ο Θησέας 

διεισδύει όλο και βαθύτερα στον εαυτό του. 

Ετοιμος για τη μεγάλη Μάχη, 

καταφέρνει να υποτάξει 

και να σκοτώσει το κατώτερο ένστισκτο.

Χάρη στο νήμα 

που τον συνδέει αδιάσπαστα με την ψυχή του, 

ο δρόμος προς την έξοδο είναι ανοικτός. 

Βγαίνει νικητής και φεύγει από την Κνωσσό 

με την Αριάδνη και τους νέους για την πατρίδα του.

Συμβολισμός και Αναζήτηση.Εκδόσεις Ιάμβλιχος.

Κερδίζει όποιος ξέρει να χάνει.. Από τη Σοφία των Σούφι.

Σίγουρα όλα τα πράγματα κρύβονται μέσα στ’αντίθετά τους.

-το κέρδος στην απώλεια, 

το χάρισμα στην άρνηση, 

η τιμή στην ταπείνωση, 

ο πλούτος στη φτώχεια, 

η δύναμη στην αδυναμία, 

η αφθονία στον περιορισμό, 

το ύψωμα στο χαμήλωμα, 

η ζωή στο θάνατο, 

η νίκη στην ήττα..

Επομένως, αν ένας άνθρωπος επιθυμεί να βρει, 

ας είναι ευχαριστημένος όταν χάνει. 

Αν θέλει κάποιο χάρισμα, 

ας ευχαριστείται με την άρνηση. 

Αυτός που επιθυμεί την τιμή, 

πρέπει να δεχθεί την ταπείνωση 

κι αυτός που λαχταρά τον πλούτο, 

πρέπει να ικανοποιείται με την φτώχεια. 

Κι αυτός που επιθυμεί να είναι δυνατός, 

ας ικανοποιείται που είναι αδύνατος. 

Αυτός που επιθυμεί να υψωθεί πολύ, 

πρέπει ν’αφήσει τον εαυτό του να πέσει χαμηλά.

Αυτός που επιθυμεί τη ζωή, 

πρέπει να δεχθεί το θάνατο. 

Αυτός που επιθυμεί να κατακτήσει, 

πρέπει να είναι ευχαριστημένος που είναι χωρίς δύναμη... 

Ο υπηρέτης είναι ο υπηρέτης 

και ο Κύριος είναι ο Κύριος.. 

Στο δρόμο της Σοφίας των Σούφι.

Εκδόσεις Μπουκουμάνης

Η ανατομία του Πάθους. Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Αν θεωρήσουμε μία εμπαθή πράξη ως τον καρπό, 

τότε ο εμπαθής λογισμός(σκέψη) 

είναι σίγουρα η ρίζα του. 

Γιατί πριν κάτι υλοποιηθεί σαν δράση, 

αιωρείται σαν σκέψη στο νου και στην καρδιά. 

Θα μπορούσαμε λοιπόν να χαρακτηρίσουμε την οδό

από την σκέψη ως τη εμπαθή δράση 

σαν μια πορεία 

η οποία ως ένα σημείο γίνεται ακούσια, 

για να φτάσει όμως στο πέρας της, 

πρέπει τελικά ο άνθρωπος 

να δώσει τη συγκατάθεση του.

...................................................................

Σύμφωνα με τον  Άγιο Ιωάννη της Κλιμακος: 

Προσβολή 

ονομάζουν οι μακάριοι 

έναν απλό λόγο ή μία τυχαία εικόνα 

που εμφανίζεται για πρώτη φορά στην καρδιά*(νού*).

Συνδυασμό δε, 

το να συζητήσεις με το εμφανισθέν 

είτε εμπαθώς είτε απαθώς.

Πάλη 

ορίζουν ότι είναι η παράταξις 

μιας ίσης προς τον εχθρό δυνάμεως, 

με την οποία, ή νικούμε ή υφιστάμεθα ήττα.

Συγκατάθεση, 

την ηδονική στροφή της ψυχής 

προς το εμφανισθέν.

Αιχμαλωσία, 

την ορμητική και αθέλητη αρπαγή της καρδίας. 

ή την εξακολουθητική συνεύρεση με αυτό, 

πράγμα που εξαφανίζει 

την καλή μας ψυχική κατάσταση.

Πάθος δε λέγουν 

ότι είναι εκείνο που εμφωλεύει 

πολύν καιρόν εμπαθώς μέσα στην ψυχή,

και το οποίο από την πολλή συνήθεια 

έχει κάνει την ψυχή να παραδίδεται μόνη της σε αυτό. 

............................................................................

Αν θέλει λοιπόν κάποιος

να μη γευτεί τους πικρούς καρπούς(πράξεις) 

του δεντρου της εμπάθειας,

θα πρέπει να αποκόβει τις ρίζες του(εμπαθείς σκέψεις) 

χωρίς καθυστέρηση κάθε φορά που αναδύονται 

και απαιτούν το ‘φόρο’που τους αναλογεί.

Ιωάννου Σιναίτου.Κλίμαξ.

Εκδόσεις Ιερά μονή Παρακλήτου.

Ατενίζοντας τον Ωκεανό της Δόξης.. Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Όποιος στέκει στην άκρη της θάλασσας, 

ατενίζει τον απέραντο ωκεανό, 

αλλά δεν μπορεί να συλλάβει την έκταση των υδάτων, 

συγκρατεί μόνο ένα μέρος της επιφάνειας τους. 

Το ίδιο συμβαίνει με αυτόν που έχει κριθεί άξιος 

να προσηλώσει το βλέμμα του 

και ν’ατενίζει τον απέραντο ωκεανό της δόξας του Θεού 

και να τον συλλαμβάνει με την νοημοσύνη του: 

δεν βλέπει πόσο μεγάλος είναι ο Θεός, 

αλλά μόνο αυτό που τα πνευματικά μάτια της ψυχής του 

μπορούν να συλλάβουν..

Όπως ακριβώς αυτός που μπαίνει στο νερό 

ως τα γόνατα ή ως τη μέση 

βλέπει καθαρά τι υπάρχει έξω από το νερό, 

αλλά αν βουτήξει στα βάθη 

κι είναι απόλυτα καλυμμένος από το νερό, 

δεν μπορεί πια να δει τίποτα έξω απ’αυτό 

και δεν γνωρίζει τίποτ’ άλλο 

εκτός του ότι βρίσκεται στα βάθη της θάλασσας, 

έτσι συμβαίνει και με αυτούς 

που αυξάνουν σε πνευματική πρόοδο 

και φτάνουν στην τελειότητα στη γνώσης και της θεωρίας.. 

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος.

Η Σοφία των Ελλήνων Πατέρων. Εκδόσεις Άγκυρα.