Τα ερωτικά ποιήματα

Ο ποιητής γράφει ποιήματα για τη ζωή..

Ο Σοφός κάνει τη ζωή του ένα ποίημα..

Λέει μία ιστορία των Σούφι

................................................

Κάποιος εραστής 

επισκέφτηκε την αγαπημένη του, 

της έδειξε τα ποιήματα που είχε γράψει γι'αυτήν 

και της τα διάβαζε για πολλή ώρα.  

Οι στίχοι έλεγαν 

για όσα εκείνος σκεφτόταν για κείνη 

και τα όσα ένιωθε  

για την ομορφιά και τη γοητεία της. 

Η γυναίκα του είπε 

"Βρίσκεσαι εδώ μαζί μου 

και μπορείς ν'αντικρίσεις τα κάλη μου άμεσα. 

Αλλά εσύ επιμένεις 

να εκφράζεις συγκινήσεις 

που αντιπροσωπεύουν εσένα, 

όχι εμένα. 

Δεν είμαι εγώ το αντικείμενο των αισθημάτων σου. 

Είναι ο εαυτός σου 

που στέκεται εμπόδιο 

ανάμεσα σε σένα και σε μένα".

Στο δρόμο της Σοφίας των Σούφι. 

Εκδόσεις Μπουκουμάνης.

Ενοποίηση του Όλου Ανθρώπου

Βασικός σκοπός της «ευχής*» 

είναι να ενοποιήσει 

«τον κατακερματισθέντα» όλον άνθρωπον..

Ο άνθρωπος, κατά τη Γραφική Διατύπωσι, 

είναι πλασμένος «κατ’εικόνα θεού». 

Ο Θεός είναι τριαδικός, 

δηλαδή είναι μία ουσία με τρείς υποστάσεις

(Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα). 

Το ίδιο συμβαίνει και με την ψυχή, 

εφόσον όπως είπαμε είναι «κατ’εικόνα Θεού». 

Είναι ενιαία αλλά και πολυδύναμη. 

Έχει τρεις δυνάμεις.

Νού, Επιθυμία και Θέληση.  

Και οι τρεις 

πρέπει να βρίσκονται σε ενότητα 

και να στρέφονται προς το Θεό. 

Κατά τον Άγιο Μάξιμο 

η φυσική εξέλιξη των τριών δυνάμεων είναι, 

του μεν Νού να έχει γνώση του Θεού, 

της δε Επιθυμίας να επιθυμεί και να αγαπά μόνο τον Θεό,

και της Θελήσεως να πράττη το θέλημα του Θεού. 

Υπάρχει λοιπόν ενότητα 

γιατί υπάρχει η φορά προς τον Θεό. 

Ε, λοιπόν, 

η αμαρτία διασπά αυτή την ενότητα 

των τριών δυνάμεων της ψυχής. 

Ο Νούς έρχεται σε άγνοια του Θεού, 

η Επιθυμία αγαπά πλέον τα κτίσματα 

και όχι τον Δημιουργό 

και η Βούληση υφίσταται την τυραννία των παθών.

Πλήρης υποδούλωση της ψυχής. 

Ώραία περιγράφει αυτήν την κατάσταση 

ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. 

Πρώτον απομακρύνεται ο Νούς 

και στρέφεται στα κτίσματα. 

Δεύτερον ο αποστάς από το Θεό Νούς 

παρασύρει την επιθυμία 

μακριά από τον Θεό και τις εντολές του. 

Τρίτον η Θέληση υποδουλώνεται στα πάθη 

και τυραννείται, 

δηλαδή αποθηριούται.

Φεύγουν λοιπόν οι τρείς δυνάμεις 

μακριά από τον Θεό,

αλλά χάνουν και την μεταξύ τους ενότητα. 

Ετσι λοιπόν παρατηρείται , 

η επιθυμία να θέλει να επιστρέψει στο Θεό, 

αλλά να μην αφήνει η Βούληση. 

Να θέλει η επιθυμία την επιστροφή, 

αλλά να μην αφήνει ο Νούς 

με την απιστία και την αθεΐα ν’αγαπήσει τον Θεό. 

Αυτό το επιδιώκουμε και τελικά το επιτυγχάνουμε  

με την «ευχή*». 

Η Επιστροφή  αρχίζει με την συγκέντρωση του Νού. 

Επιδίωξη είναι να αποσπασθεί από τα γύρω αντικείμενα 

και να  επανέλθει στον εαυτό του 

και εν συνεχεία να επαναφέρει την επιθυμία.

*Ευχή ονομάζεται 

η αδιάλειπτη επανάληψη της προσευχής 

«Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με» 

με απόλυτη προσοχή και συγκέντρωση 

ώστε ο Νούς να αποπαστεί τελείως 

από τις σκέψεις(λογισμούς) 

και να απορροφηθεί από την Προσευχή.

Μια βραδυά στην έρημο του Αγίου Όρους.

Συζήτηση με Ερημίτη για την Ευχή.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου.

Ό σοφός και ο κοιμισμένος.. Ιστορία των Σούφι

Τα φάρμακα δεν έχουν πάντα γλυκιά γεύση..

Λέει ένας μύθος των Σούφι

......................................................

Κάποιος άνθρωπος είχε αποκοιμηθεί στο ύπαιθρο. 

Ένα δηλητηριώδες ερπετό 

άρχισε να μπαίνει στο στόμα του. 

Εκείνη τη στιγμή περνούσε κάποιος σοφός, 

καβάλα στ’άλογό του και τα είδε όλα. 

Προσπάθησε να εμποδίσει το ερπετό να μπεί, 

αλλά δεν πρόλαβε. 

Τότε, έδωσε στον κοιμισμένο ένα πολύ δυνατό χτύπημα 

για να τον ξυπνήσει. 

Μετά, τον υποχρέωσε με σκληρότητα 

να πάει κάτω από ένα δέντρο, 

εκεί κοντά, 

όπου υπήρχαν πολλά σάπια φρούτα πεσμένα χάμω. 

Ο καβαλάρης τον υποχρέωσε να φάει τόσα 

όσα δεν μπορούσε να φάει άλλο. 

Ο άνθρωπος διαμαρτυρόταν και φώναζε, 

ρωτώντας τι είχε κάνει και του φερόταν έτσι. 

Μετά ο καβαλάρης 

ανάγκασε τον άνθρωπο να τρέχει μπροστά του 

μέχρι που φουσκάλιασαν το πόδια του. 

Αυτό συνεχίστηκε μέχρι που, 

ύστερα από κάμποσες ώρες, 

ο δρομέας ξέρασε και έβγαλε όλα όσα είχε καταπιεί. 

Τότε είδε το απαίσιο ερπετό  

και  κατάλαβε ότι αυτό ήταν η αιτία 

για την κακομεταχείρηση του καβαλάρη. 

Στο δρόμο της σοφίας των Σούφι. 

Εκδόσεις Μπουκουμάνης.

Χριστός Ανέστη χαρά μου.. Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Η ψυχή που πληγώνεται από το Θείο Έρωτα, 

βιώνει διαρκώς μέσα της 

την Αναστάσιμη Χαρά του Χριστού. 

Αυτή τη Χαρά μεταδίδει μυστικά 

και στους γύρω της..

............................................................... 

Κάποιος μοναχός της μονής του Σάρωφ 

κυριεύτηκε από μελαγχολία. 

Μία φορά που ένιωσε να φτάνει στην απόγνωση, 

ζήτησε την συμπαράσταση ενός αδελφού. 

Βγήκαν και οι δύο έξω από την μονή μετά τον εσπερινό 

και άρχισαν να περπατούν στον κήπο 

και να παρηγορούνται με την συζήτηση. 

Πλησίασαν στον στάβλο της μονής. 

Εκεί κοντά άρχιζε το δρομάκι 

που οδηγούσε στην πηγή του Οσίου Σεραφείμ. 

Ο άρρωστος αδελφός θέλησε ν’αλλάξει κατεύθυνση, 

για να μην συναντηθεί με τον Στάρετς 

σ’αυτήν τη ψυχική κατάσταση. 

Πρίν όμως προφτάσουν ν’απομακρυνθούν, 

τον βλέπουν να έρχεται προς το μέρος τους. 

Οι δύο μοναχοί έπεσαν με σεβασμό στα πόδια του. 

Εκείνος τους ευλόγησε 

και τους μίλησε με ασυνήθιστη καλοσύνη. 

Σαν στοργικός πατέρας! 

Κατόπιν άρχισε να ψάλλει 

ένα τροπάριο της ένατης ωδής 

του μικρού παρακλητικού κανόνος της Θεοτόκου, 

που ψάλλεται σε κάθε θλίψη και δοκιμασία: 

«Χαράς μου την καρδίαν 

πλήρωσον παρθένε, 

η της χαράς δεξαμένη το πλήρωμα, 

της αμαρτίας την λύπην εξαφανίσασα».

Ύστερα χτύπησε το πόδι του στη γη και είπε: 

-Δεν μας επιτρέπεται να μελαγχολούμε. 

Ό Χριστός νίκησε τα πάντα! 

Ανέστησε τον Αδάμ! 

Ελευθέρωσε την Έυα! 

Θανάτωσε τον Θάνατο! 

Η ψυχική κατάσταση του στάρετς 

μεταδόθηκε στην ψυχή των αδελφών. 

Ζωογονημένοι τώρα με την χαρά του, 

επέστρεψαν στην μονή ειρηνικοί! 

Χαρίσματα και Χαρισματούχοι. Τόμος πρώτος. 

Εκδοση Ιεράς μονής Παρακλήτου.

Τα τρία βήματα προς το Χριστό. Περ Ούλοφ Σιέγγρεν.

Το πρώτο βήμα γίνεται όταν ο άνθρωπος αρχίζει 

να νιώθει μία έλξη για το Χριστό. 

Στεκόμαστε σε μία απόσταση 

και τον ακούμε ακριβώς 

όπως τον άκουγαν τα πλήθη,

όταν κήρυττε τη διδασκαλία του πάνω στο Όρος. 

Μπορούμε πάλι να σταθούμε 

και να τον παρακολουθήσουμε, 

όταν κάνει καλά τους αρρώστους, 

όταν ανασταίνει τους νεκρούς. 

Τον παρακολουθούμε από μία απόσταση. 

Ίσως πηγαίνουμε μερικές φορές στην Εκκλησία 

και μερικές φορές προσευχόμαστε. 

Μερικοί άνθρωποι περνούν όλη τους τη ζωή 

σ’αυτό το πρώτο βήμα. 

Ίσως δεν επιθύμησαν ποτέ στην πραγματικότητα 

να πάνε πιο κοντά. 

Άλλωστε υπάρχουν πολλοί οι οποίοι τον εγκαταλείπουν 

και δεν θέλουν να ακούνε πλέον.

Το δεύτερο βήμα γίνεται όταν ο άνθρωπος 

αρχίζει να θεωρεί τον εαυτό του 

σαν έναν από τους ακόλουθους του Ιησού, 

αρχίζει να πιστεύει σ’αυτόν 

και θέλει να τον ακολουθήσει, 

να βαδίσει μαζί του.

Σ’αυτό το σημείο έχουμε κάνει βήματα στα ίχνη του 

και αναθέσαμε τους εαυτούς μας στο Χριστό. 

Ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι 

οι οποίοι κατατάσσουν τους εαυτούς τους 

σ’αυτήν την ομάδα. 

Βαδίζουν μαζί του κάθε μέρα, 

ακολουθούν τα βήματά του, 

τον αναγνωρίζουν σαν τον πολυαγαπημένο Κύριο τους 

και διδάσκαλο, 

αλλά καθ'όλο το χρονικό διάστημα 

τον βλέπουν σαν κάποιο 

που στέκεται ή περπατάει έξω απ’αυτούς.

Λένε «Ο Ιησούς είναι μεταξύ μας» 

αλλά δεν λένε 

«Ο Ιησούς είναι μέσα μας». 

Το τρίτο βήμα γίνεται 

όταν συναισθανόμαστε τη σοβαρότητα των λέξεων, 

οι οποίες συχνά απαντώνται στην Καινή Διαθήκη 

σχετικά με την αδελφοσύνη των Χριστιανών με το Χριστό, 

την ένωση με το Χριστό. 

Ο ίδιος ο Χριστός μιλάει γι’αυτό 

καθώς παρομοιάζει τον εαυτό του με την άμπελο 

και τους μαθητές του με τα κλίματα της αμπέλου.

Είναι αυτή η αδελφοσύνη με το Χριστό, 

με την οποία αρχίζουμε να συμμετέχουμε στην εκκλησία. 

Αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής: 

Ότι ο Απειρος μπορεί να μπεί 

στη μικρή καρδιά του ανθρώπου, 

ότι ο Χριστός μπορεί να κατοικήσει 

μέσα σε μία ανθρώπινη ύπαρξη. 

Για να είναι κανείς Χριστιανός 

δεν αρκεί να έχει πίστη στο Χριστό, 

πρέπει στην ουσία να ζεί με το Χριστό, 

να πεθαίνει μαζί του, 

να ανασταίνεται μαζί του.

Το να ζούμε με το Χριστό, 

σημαίνει να τον έχουμε στην καρδιά μας 

σε μία μυστική ζωή, 

η οποία όμως δεν είναι λιγότερο πραγματική. 

Από αυτή τη ζωή γεννιέται η πίστη, 

αναβλύζει η Αγάπη. 

Η προσευχή του Ιησού. 

Περ Ουλοφ Σιέγγρεν. Εκδόσεις Η Έλαφος.

Προσευχή υπέρ των εχθρών υμών. Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης

Μακάριος ο άνθρωπος 

που προσεύχεται υπέρ των εχθρών του..

Γιατί αυτό είναι αδιάψευστο σημείο ότι επισκιάζεται 

από τη χάρη και τη γαλήνη του Αγίου Πνεύματος..

Γράφει ο Άγιος Σιλουανός.

...........................................................

Η ψυχή δεν είναι δυνατόν να έχει ειρήνη, 

εάν δεν προσεύχεται υπέρ των εχθρών της. 

Εγώ ο ίδιος είμαι μέγας αμαρτωλός, 

αλλά γράφω για την ευσπλαχνία του Θεού, 

την οποία γνώρισε η ψυχή μου δια του Αγίου Πνεύματος. 

Ο Ελεήμων Θεός με εδίδαξε με την Χάρι Του 

να αγαπώ τους εχθρούς. 

Χωρίς τη Χάρι του Θεού 

δεν μπορούμε να αγαπούμε τους εχθρούς, 

αλλά το Άγιο Πνεύμα εμπνέει  την αγάπη 

και τότε η ψυχή λυπείται ακόμη και τους δαίμονες, 

ότι ξέπεσαν από το καλό 

και έχασαν την ταπείνωση και την αγάπη προς το Θεό. 

Σας ικετεύω δοκιμάστε . 

Εάν κάποιος σας προσβάλλη 

ή σας περιφρονή 

ή αφαιρή κάτι από τα υπάρχοντά σας 

ή και διώκει την Εκκλησία, 

προσεύχεστε στον Κύριο λέγοντας 

«Κύριε, όλοι μας είμαστε πλάσματά Σου. 

Λυπήσου τους πλανημένους δούλους Σου 

και κάλεσέ τους σε μετάνοια». 

Και τότε θα φέρεις στην ψυχή σου τη Χάρι. 

Ο άνθρωπος είναι κτίσμα μέγα. 

Και εάν τον βλέπης ότι παραπλανήθηκε 

και κινδυνεύει να καταστραφή, 

κάνε προσευχή γιαυτόν και κλαύσε άν μπορείς, 

ει δε μή, 

στέναξε τουλάχιστον γι’αυτόν ενώπιον του Θεού. 

Την ψυχή που βιώνει αυτόν τον πόνο την αγαπά ο θεός, 

διότι εξομοιώθηκε μαζί του. 

Ο κόσμος στηρίζεται στην προσευχή,

και όταν αδυνατίσει η προσευχή, 

τότε ο Κόσμος θα χαθή. 

Θα πείς ίσως ότι τώρα δεν υπάρχουν τοιούτοι μοναχοί, 

οι οποίοι να προσεύχονται για όλον τον κόσμο. 

Εγώ δε σου λέγω 

ότι όταν επάνω στη γη εκλείψη αυτή η προσευχή, 

τότε ο κόσμος θα παρέλθει, 

θα έρθουν μεγάλες ωδίνες. 

Υπάρχουν και τώρα ακόμη. 

Εξ αιτίας τοιούτων ανθρώπων, σκέπτομαι, 

ο Κύριος διαφυλάττει τον κόσμο, 

επειδή αυτοί  είναι τόσο ευάρεστοι σ’Αυτόν, 

και ο Θεός πάντοτε εισακούει τους ταπεινούς Του δούλους, 

και εμείς όλοι απολαμβάνουμε ειρήνη 

από τις προσευχές τους. 

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης. Ο κόσμος της Προσευχής. 
Εκδόσεις Κάλαμος.